Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Συζήτηση:Άλωση της Τριπολιτσάς»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
 
Δυστυχώς το κείμενο δέχθηκε ανεπανόρθωτη βλάβη και βανδαλισμό από τους δύο Pageos kai Skylax30 -προφανώς επίτηδες- και η ορθή έκδοσή του θα διασωθεί αλλού σε άλλο project. Το παρόν απέχει ιδιαίτερα από το να είναι πλέον λήμμα--[[Χρήστης:Kalogeropoulos|The Elder]] ([[Συζήτηση χρήστη:Kalogeropoulos|συζήτηση]]) 02:34, 15 Φεβρουαρίου 2013 (UTC)
 
 
==Περί «μη λήμματος» και βανδαλισμών==
 
''«Το παρόν απέχει ιδιαίτερα από το να είναι πλέον λήμμα»'' μας λέει ο Elder-Καλογερόπουλος. Μάλιστα ! Και ήταν «λήμμα» πριν -όπως αυτός το διαμόρφωσε- και μετά, όπως αυτός το επανέφερε -όπως το επανέφερε !
 
Και συνεχίζει : ''«Δυστυχώς το κείμενο δέχθηκε ανεπανόρθωτη βλάβη και βανδαλισμό από τους δύο Pageos kai Skylax30 -προφανώς επίτηδες»''.
 
Πέραν του ακατανοήτου «επίτηδες» -αν είναι δυνατόν να έκανα ό,τι έκανα εξ αμελείας- να πω ότι δεν ξέρω τί και ποιος έγραψε στο λήμμα. Αναφέρομαι μόνο στην αμέσως πριν την παρέμβασή μου έκδοση (22:28 5-2-2013) και στην αμέσως μετά (02:31 15-2-2013)
 
*'''«Άλωση της Τριπολιτσάς, σφαγή της Τριπολιτσάς ή Απελευθέρωση της Τριπολιτσάς»''' διαβάζουμε στην αρχή της εισαγωγής. Ανοίγουμε τους διαγλωσσικούς συνδέσμους αριστερά. Όλοι πλην δύο γράφουν στο σημείο αυτό '''Η Πολιορκία''' ή/και '''Η Άλωση της Τριπολιτσάς'''. Οι δύο σύνδεσμοι που γράφουν στην αρχή της εισαγωγής για σφαγή (και τιτλοφορούν έτσι και το λήμμα) είναι τα λήμματα στην Τουρκική και την Αζερική.
 
Ο υπότιτλος αυτός ('''ή σφαγή της Τριπολιτσάς''') τεκμηριώνεται με δύο απίθανες και άσχετες αναφορές σε ξένες πηγές. Η μία λέει ότι οι Τούρκοι σφαγιάστηκαν και η άλλη είναι χρονολογικός πίνακας. Αμφισβήτησε ποτέ κάποια ελληνική πηγή ότι έγινε σφαγή ; όχι βέβαια άλλα έπρεπε να «τεκμηριωθεί» με κάποιον τρόπο ο χαρακτηρισμός «'''ή η σφαγή'''», που είπαμε πού μόνο συναντάται. Ως προς την δεύτερη «πηγή» : Δεν τεκμηριώνουμε ένα χαρακτηρισμό βασιζόμενοι σε μία μόνο πηγή που λέει κάτι διαφορετικό από χίλιες άλλες. '''Σταθμίζουμε''' το βάρος της τεκμηρίωσης. Για όλες τις σοβαρές ιστορικές πηγές το γεγονός είναι η άλωση. Όλα τα άλλα είναι τα προηγούμενά της, τα επακόλουθα και οι συνέπειες.
 
*Για να κολαστεί το πράγμα και να επιδειχθεί αμεροληψία, τεκμηριώνεται και η '''Απελευθέρωση της Τριπολιτσάς''' με τρεις παραπομπές. Εδώ κι αν έχουμε ! Η μία είναι παραπομπή σε μουσικό έργο (!) του Γιώργου Κατράλη του οποίου έργου ο τίτλος '''παραποιήθηκε''' [http://www.giorgos-katralis.gr/anouncements/010_en.pdf (είναι «Η Άλωση»)] [http://www.giorgos-katralis.gr/works.html] και οι άλλες δύο '''πανηγυρικοί λόγοι''' της τελευταίας τριετίας σε πλατεία (!) της Αττικής και στην Μελβούρνη, χωρίς κανένα ιστοριογραφικό βάρος.
*Στο ίδιο πνεύμα και το : ''«Σύμφωνα με άρθρο της Le Constitutionnel είχε προηγηθεί δολοφονία των Ελλήνων ομήρων που κρατούσαν οι Τούρκοι στην πόλη»''. Φιλελληνικές ανοησίες : επτακόσιοι αρχιερείς και πρόκριτοι θανατώθηκαν όλοι, οι πιο πολλοί δηλητηριασμένοι, λέει ο ''Constitutionnel'', και γι’ αυτό τα αντίποινα των Ελλήνων. (''Sept cents Grecs, membres du haut clerge, notables et riches proprietaires de Peloponese…qui avaient tous ete sacrifies'' κτλ). -Οι όμηροι συμπεριλαμβανομένων των ακολούθων τους ήταν εβδομήντα περίπου. Ο Constitutionnel, ελληνικότερος των Ελλήνων, τους κάνει επτακόσιους. '''Κανείς''' από τους αρχιερείς ή προκρίτους δεν εκτελέστηκε. Στο κεφάλαιο «Η πολιορκία», παράγρ. «Οι όμηροι» αναφέρω τα σχετικά με την τύχη τους βάσει της αφήγησης των δύο εγκριτοτέρων ιστορικών της Επανάστασης, του Τρικούπη και του Φιλήμονα. Δεν είχαν κάθε συμφέρον αυτοί να δεχτούν την ανόητη άποψη του ''Constitutionnel'' ; Δεν θα συνέβαιναν μήπως τα όσα συνέβησαν αν δεν υπήρχαν και δεν θανατώνονταν (που δεν θανατώθηκαν) οι όμηροι ; Αστεία πράγματα.
Παραπομπές συνεπώς αδιάφορες και χωρίς ιστοριογραφικό βάρος, που επαναλαμβάνουν (η «τεκμηρίωση» του χαρακτηρισμού «σφαγή», και οι πανηγυρικοί λόγοι) ό,τι επί εκατόν ογδόντα χρόνια λέγεται και αναφέρεται κατ’ επανάληψιν και εν εκτάσει στο λήμμα, παραπομπές παραπλανητικές (μουσικό έργο), και ανακριβείς (Constitutionnel), δεν έχουν θέση. Το ότι αφήρεσα αυτά τα τραβηγμένα από τα μαλλιά επιχειρήματα (τις παραπομπές δηλαδή) συνιστά κατά τον Καλογερόπουλο βανδαλισμό.
*Μεταξύ των δύο προηγουμένων διαβάζουμε : ''«Η η'' [!] ''πόλη κατελήφθη από τον άτακτο στρατό των Ελλήνων κάτω από την αρχηγία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και η σφαγή μεγάλου αριθμού Τούρκων αλλά και των Εβραίων κατοίκων της που ακολούθησε αμέσως μετά''». Λαμπρή διατύπωση, άψογη σύνταξη. Δεν είναι προς θάνατον, περί αβλεψίας πρόκειται, αλλά «ανεπανόρθωτη βλάβη» κατά Καλογερόπουλον συνιστά η αφαίρεσή της. Την επανέφερε λοιπόν στις 15-2 ως είχε. Τί διαβάζει άραγε απ’ αυτά που γράφονται στο λήμμα ;
*Εν κατακλείδι παρατηρούμε ότι στην εισαγωγή και μόνο γίνεται μνεία της σφαγής σε τρεις διαφορετικές παραγράφους. Αλλά περί αυτού στο τέλος.
*''«Σύμφωνα με άλλες πηγές, κατά το 1821 κατοικούσαν...»'' διαβάζαμε ξεκάρφωτα στην έκδοση της 5-2. Ποιες ήταν οι πρώτες για να υπάρχουν και άλλες ; Προέταξα την πληροφορία του Γκόρντον. «Ανεπανόρθωτη βλάβη» κι αυτό, πλην όμως διατηρήθηκε !
*Στην αρχή περίπου του κεφαλαίου «Τα προ της πολιορκίας» αναφέρω για τον πληθυσμό της Τριπολιτσάς πριν και κατά την πολιορκία («''Σύμφωνα με τον Γκόρντον...''») και στο κεφάλαιο «Η πολιορκία» παράγρ. «Οι ιδιωτικές συμφωνίες» αναφέρω για τις συναλλαγές των Ελλήνων οπλαρχηγών με τους Τούρκους και τις κατηγορίες των ξένων συγγραφέων, του Raybaud δηλαδή. Πλην όμως ο Καλογερόπουλος θεώρησε καλόν να τα περιλάβει και στο τέλος περίπου του κεφαλαίου «Τα προ της πολιορκίας» («Εντός των τειχών βρίσκονταν συγκεντρωμένοι...»). Γιατί ; Για να υπάρχει γραμμένη η λέξη «κατάπτυστες» του Raybaud.
*Διέγραψα την παραπομπή στον Brewer περί των ομήρων. Βανδαλισμός βέβαια, γιατί οι παραπομπές στους Τρικούπη, Φιλήμονα και Γκόρντον, με τις οποίες την αντικατέστησα, δεν πείθουν.
*Στην αρχή του κεφαλαίου «Η Τριπολιτσά πριν την Άλωση» της έκδοσης 5 Φεβρουαρίου, το λήμμα που κακοποίησα έγραφε : ''«Ο Δημήτριος Υψηλάντης είχε αποχωρήσει νωρίτερα για την Κόρινθο, θεωρώντας ότι δεν αρμόζει σε τακτικό στρατό η λεηλασία και η λαφυραγώγηση»''. Κάπως αλλιώς τα λέει ο σφόδρα υψηλαντικός Φιλήμων (Δ΄208). Στον Υψηλάντη ανατέθηκε η εκστρατεία στον Κορινθιακό. Ο Υψηλάντης, ''«ον άπαντες θερμώς παρεκάλουν»'', ανέλαβε '''γιατί δεν υπήρχε άλλος για την εκστρατεία''', ''«δεικνύμενος ανώτερος παντός μικρού ζητήματος»'', της συμμετοχής του δηλαδή στην διανομή των λύτρων ή των λαφύρων.
*Τα περί της αποχώρησης των Αλβανών αναφέρονται διεξοδικότατα στον οικείο τόπο (κεφ. «Η άλωση» εν τέλει). Πλην όμως ο Καλογερόπουλος τα θέλει και στο κεφ. «Τα προ της πολιορκίας», ενώ απεχώρησαν μετά την άλωση, και τα βάζει κι εκεί. Και θέλει επίσης την περιγραφή των περιπετειών της παλινόστησής τους, γεγονότων δηλαδή άσχετων με την πολιορκία. Και στο κεφάλαιο «Μεταγενέστερες αναφορές» επέρχεται το χάος γενικά και ως προς τους Αλβανούς ειδικά.
 
Το περίεργο είναι ότι διατηρεί όλα όσα έγραψα, βάζει όμως (και κυρίως επαναλαμβάνει) και τα δικά του. Το αποτέλεσμα είναι να χάνει η μάνα το παιδί κι ο αναγνώστης να μη ξέρει πού βρίσκεται.
 
*Παραπομπή στον Βουρνά, στην έκδοση 2/5, σχετικά με το ποιος πρωτοανέβηκε στο τείχος, με πληροφορία ξεκάθαρη και αναμφισβήτητη : ''«ο αγωνιστής Μανώλης Δούνιας από τον Πραστό της Τσακωνιάς (Κυνουρία) μαζί με τον Σπετσιώτη Αβραντίνη»''. Οι Φιλήμων, Τρικούπης, Φωτάκος, Γκόρντον, στους οποίους παραπέμπω αφαιρώντας -ο βάνδαλος- την παραπομπή στον Βουρνά, και οι οποίοι λένε ή τα ίδια μ΄αυτόν ή και '''διαφορετικά''', δεν πείθουν ούτε χρειάζονται. Ποιος απονέμει τον στέφανο της δόξας ;
*''«Η σφαγή που ακολούθησε την κατάληψη της πόλης από τον στρατό του Κολοκοτρώνη'' κτλ.» Ωραίο αστείο, που διατηρήθηκε βέβαια στην επαναφορά. Ο Κολοκοτρώνης δηλαδή έδινε διαταγές στο σώμα του του Γιατράκου, του Αναγνωσταρά (!) και, άκουσον, άκουσον ! στους Μανιάτες του Πετρόμπεη. Όποιος το έγραψε αυτό ή δεν κατάλαβε τί γινόταν στον επαναστατικό στρατό ή (υιοθετώντας τις απόψεις εξωτερικού συνδέσμου) στόχευε τον Κολοκοτρώνη. Στον οποίο μετά βίας υπάκουαν οι δικοί του στρατιώτες (''Διήγησις συμβάντων'', σελ.191 : ''«Η αρχηγία ενός στρατεύματος Ελληνικού ήτον μία τυραννία...να μην ακούν και να φωνάζει ο αρχηγός'' κτλ»). Πάνω από τον Κολοκοτρώνη βρίσκονταν ιεραρχικά ο Πετρόμπεης και ο Υψηλάντης. Ό,τι κατόρθωσε ο Κολοκοτρώνης, το κατόρθωσε με τις επίμονες συμβουλές του και τις πρωτοβουλίες του.
*Ακολουθεί ο απολογισμός της σφαγής -πριν αρχίσει η σφαγή. Αναφέρονται απόψεις διαφόρων (πιθανών και κυρίως απιθάνων ξένων) ενώ οι απόψεις των Τρικούπη, Φιλήμονα καθώς και η εμπεριστατωμένη και αποδεχόμενη τις αμέσως προηγούμενες του Σιμόπουλου περιφρονούνται αρχικά. Μπαίνουν όμως λίγο παρακάτω με αποτέλεσμα ο αναγνώστης να μη ξέρει τί διαβάζει.
*''«Σύμφωνα με κάποιες πηγές, υπολογίζεται ότι θανατώθηκαν 2.000 Εβραίοι και 30.000 Τούρκοι»''. Μπαίνουν τρεις παραπομπές χωρίς να διευκρινίζεται αν το υποστηρίζουν οι προς ους η παραπομπή ή αν παραπέμπουν με την σειρά τους. Εν πάση περιπτώσει πρόκειται για τον αριθμό που δίνει ο Κολοκοτρώνης λίγο παρακάτω, αλλά φαίνεται ότι κάποιοι κάθησαν και ξαναμέτρησαν τα θύματα και βεβαιώθηκαν. Καλώς -αν είναι για να εμπεδώσουμε.
*Στο τέλος του πρώτου υποκεφαλαίου της «Σφαγής», μετά τις αμέσως παραπάνω απόψεις που παραθέτω, επαναφέρει ο Καλογερόπουλος την αφήγηση του St. Clair για σουβλίσματα, ανοίγματα κοιλιών κτλ, σαν αυτά που προϋπήρχαν ή προσέθεσα εγώ να μην ήταν αρκετά. Για να εμπεδώσουμε βέβαια κι αυτό. Πλην όμως, γράφεται ότι ''«ο St. Clair… αναφέρει στο βιβλίο του πολλούς αξιωματικούς αυτόπτες μάρτυρες»''. Αυτόπτης ξένος κανείς δεν έγραψε για την σφαγή εκτός από τον Raybaud, όπως στην παρ. 5 αναφέρω και τεκμηριώνω με παραπομπή στον Σιμόπουλο : ''«Από τους ξένους απομνημονευματογράφους και ιστορικούς μόνο ο Maxime Raybaud υπήρξε αυτόπτης»'' (''Πώς είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του ’21'', τ. Α΄σελ. 273, υποσημ. 130). Ο δε St. Clair δεν είχε την ευτυχία να γνωρίσει κανένα απ’ αυτούς γιατί γεννήθηκε το 1937. Τί συμβαίνει λοιπόν ; Απλούστατα ο St. Clair αναφέρει όσα έγραψαν '''μετά''' οι ξένοι που '''δεν συμμετείχαν''', βάσει των όσων '''άκουσαν'''. Όχι ότι έχει ουσιαστική σημασία ως προς την αλήθεια, η σφαγή έγινε και ήταν φοβερή, αλλά η παραπομπή στον St. Clair είναι ενδεικτική της αγωνιώδους προσπάθειας να λεχθούν όσο πιο πολλά, όσο πιο ζοφερά.
*Μετά το τέλος όλου του κεφαλαίου «Σφαγή», έβαλε ο Καλογερόπουλος το κεφάλαιο «Μεταγενέστερες αναφορές» οπότε χάνει πλέον και το παιδί την μάνα : Αρχίζουμε από την μεθόδευση της αποχώρησης των Αλβανών για τους οποίους είπαμε -και ξαναείπαμε- τα πάντα προηγουμένως, συνεχίζουμε -στην ίδια παράγραφο- με τα σχολικά βιβλία, επανερχόμεθα στα περί εθνοκαθάρσεως του Finlay, επαναλαμβάνουμε επί λέξει τα περί γενοκτονιών του St. Clair, ξαναγυρνάμε στους Αλβανούς, επαναλαμβάνουμε '''επί λέξει''' τα λεγόμενα του Βάλπρι (Valpy είναι αλλά δεν πειράζει) που αναφέρθηκαν προηγουμένως σε υποσημείωση, ξαναματαγυρνάμε στους Αλβανούς, επαναλαμβάνουμε επί λέξει και τα λεγόμενα του Manatt που αναφέρθηκαν κι αυτά προηγουμένως σε υποσημείωση, επαναλαμβάνουμε τα λεχθέντα του Παπαρρηγόπουλου και επαναλαμβάνουμε εκτός τόπου και χρόνου ολίγα τινά περί της πολιορκίας. Σημειωτέον ότι Valpy και Manatt διακιολογούν τους Έλληνες κι εγώ τους μετέφερα σε υποσημειώσεις. Πλην όμως...
 
Για τα περί επαναλήψεων θα πούμε μόνο ότι είναι δείγμα της ιδιαίτερης επιμέλειας που κατεβλήθη για να είναι το λήμμα «λήμμα». Για τον «φιλελληνισμό» και κυρίως για την αξιοπιστία του Φίνλεϋ, που ισχυρίζεται ότι το σχέδιο εξόντωσης των Τούρκων ήταν των Φιλικών και των ανθρώπων των γραμμάτων («''of Hetairists and men of letters''» - Α΄ 187-188) κάνω λόγο σε νέα υποσημείωση. Ως προς τα σχολικά βιβλία θα πω ότι κάθε κράτος κάνει την προπαγάνδα του όπως αυτό νομίζει πως πρέπει να την κάνει, παραλείπει όσα θεωρεί πως πρέπει να παραλείψει και δεν είναι δουλειά μιας εγκυκλοπαίδειας να κρίνει σχετικά. Εκείνη, αλήθεια, η «επίσημη ιστοριογραφία του ελληνικού κράτους» ποια είναι ; Που μάλιστα δεν σταματά στην «δευτεροβάθμια εκπαίδευση» («τουλάχιστον»), αλλά δεν μάθαμε πού και κυρίως πώς συνεχίζεται. Παρατήρησα πάντως αυτοσυγκράτηση. Πριν την παρέμβασή μου κριτική κατά του κακού και ρατσιστικού (διαχρονικά) ελληνικού κράτους γινόταν σε δύο σημεία. Τώρα μόνο σε ένα.
*''«Ξένοι ιστορικοί υποστήριξαν ότι υπήρχε σχέδιο εθνοκάθαρσης''» διαβάζουμε στο παραπάνω παραπαίον κεφάλαιο. Υπάρχει παραπομπή στο σημείο αυτό, η οποία μας οδηγεί σε εξωτερικό σύνδεσμο. Τον ανοίγουμε και ψάχνουμε εναγωνίως για τα ονόματα ξένων συγγραφέων. Τρία ξένα ονόματα αναφέρονται. Το είναι του Ντελακρουά, ο οποίος δεν ήταν συγγραφέας αλλά ζωγράφος και με άλλη σφαγή ασχολήθηκε. Τα άλλα δύο είναι των Πάουντ και Σελίν, οι οποίοι μνημονεύονται επειδή '''δεν ασχολήθηκαν''' με καμιά σφαγή. Τα υπόλοιπα ονόματα ακούγονται ακραιφνώς ελληνικά. Βανδαλισμός και η αφαίρεση αυτής της εξόχως παραπλανητικής παραπομπής !
*Στην έκδοση 22:28, 5-2-2013 υπήρχε γραμμένο φαρδιά-πλατιά : ''«Τα γεγονότα της άλωσης της Τρίπολης εν γένει αποσιωπήθηκαν στην ελληνική ιστοριογραφία»''. Το ότι έσβησα αυτό το αχαρακτήριστο ψέμα, συνετέλεσε κι αυτό στην «''ανεπανόρθωτη βλάβη''» του κειμένου το οποίο πλέον «''απέχει ιδιαίτερα'' κτλ.»
*Στην ίδια έκδοση είχαμε επανάληψη της όλης εξιστόρησης από πλευράς Τρικούπη και μόνο, κι αυτή μισή. Την συμπλήρωσα στις 7 Φεβρ. και τελικά ενέταξα και τον Τρικούπη στην ροή του κειμένου. Βλάβη και αποστασιοποίηση κι απ’ αυτό.
*''«Αποκαρδιωμένος, παράτησε το ελληνικό ζήτημα αφού υπήρξε μάρτυρας των φρικαλεοτήτων που έλαβαν χώρα κατά την κατάληψη της πόλης»'' διαβάζουμε στην ίδια έκδοση για τον Γκόρντον. Ανοίγουμε τον Σιμόπουλο (ό.π., Α΄ 383, σημ. 41) : «''Πρώτα-πρώτα ο Gordon δεν ήταν αυτόπτης. Απουσίαζε στην εκστρατεία του Κορινθιακού''». Κακώς το αφήρεσα ;
*Και πάμε στο κεφάλαιο «Η άλωση της Τριπολιτσάς ως πηγή καλλιτεχνικής έμπνευσης». Δεν πειράζει που μαθαίνουμε ότι στον ετήσιο εορτασμό παρίστανται επίσημοι -και ενίοτε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας- με δύο μάλιστα βαρυσήμαντες παραπομπές. Ούτε που γίνεται πάλι λόγος για τους εκτελεσθέντες (αλλά όχι εντελώς θανατωθέντες) αρχιερείς και προκρίτους.
Εκείνο που πειράζει να μάθουμε είναι ότι την άλωση της Τριπολιτσάς τραγούδησε η δημοτική ποίηση, την άλωση και την σφαγή ο Σολωμός και ότι αναφέρονται αυτές στην πεζογραφία των Καραγάτση και Άγγελου Βλάχου. Ακρωτηριάστηκαν όλοι λοιπόν. Ακρωτηριάστηκε επίσης το μουσικό έργο του Κατράλη, που ψευδεπίγραφα χρησιμοποιήθηκε στην αρχή για να τεκμηριώσει κάτι ανυπόστατο.
 
Βέβαια το δημοτικό τραγούδι αναφέρεται στον Κολοκοτρώνη, που όπως μας λέει ένας εξωτερικός σύνδεσμος (διαφωνώντας με τον Φίνλεϋ) ήταν ο οργανωτής της σφαγής. Ο ίδιος σύνδεσμος μας λέει ότι ο Κόμης Διονύσιος Σολωμός ήταν ο υμνητής της σφαγής. Άρα δεν δικαιούνται μνείας είτε ως εμπνέοντες είτε ως εμπνεόμενοι λογοτεχνικώς. Βέβαια είχα χαρακτηρίσει τις στροφές του Σολωμού ζοφώδεις, κ’ είναι περίεργο το ότι αφαιρέθηκαν ενώ ομολογούσαν την σφαγή. Ίσως όμως ο Καλογερόπουλος να ήθελε να προστατεύσει την ευαισθησία των αναγνωστών. Αλλά γιατί, αφού είχε τόσο αμβλυνθεί αυτή από τα σουβλίσματα και τα ξεκοιλιάσματα του St. Clair ;
 
Συμπεράσματα :
 
Α) Τεχνικά.
 
''«Η επίμονη αφαίρεση τεκμηριωμένου περιεχομένου με σκοπό την αλλοίωση του κειμένου για οποιονδήποτε λόγο συνιστά βανδαλισμό»''. Μάλιστα ! Η επίμονη παράθεση ψευδών, αναληθών, παραπλανητικών, παραποιημένων, αδιάφορων, άσχετων και άχρηστων τεκμηριώσεων, τί συνιστά ;
 
Β) Τεχνοκριτικά.
 
''«Δυστυχώς το κείμενο δέχθηκε ανεπανόρθωτη βλάβη'' κτλ». Ανεπανόρθωτη βλάβη ! Η απλή σύγκριση της συνεισφοράς μου (έκδοση της 01:52, 15 Φεβρουαρίου 2013) με τις εκδόσεις 22:28 5-2-2013 (πριν) και 02:31 15-2-2013 (μετά), δείχνει τί είναι και τί έπαθε το κάθε κείμενο, ποιο είναι ελλιπές, ποιο το συγκροτημένο και ποιο το οικτρά παραμορφωμένο.
 
Γ) Ιδεολογικά.
 
Διαβάζει κανείς τον πίνακα περιεχομένων και λέει : «Α, υπάρχει κι ένα κεφάλαιο για την σφαγή. Ω, της αντικειμενικότητος των Ελλήνων χρηστών!». Πού να ξέρει ότι το λήμμα γράφηκε ή διαμορφώθηκε (δεν έψαξα), '''όχι για να εξιστορήσει''' την πολιορκία, την άλωση, τα επακόλουθα (την σφαγή δηλαδή) και τις συνέπειές της, αλλά '''για να προβάλει την σφαγή'''. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην έκδοση 02:31 15-2-2013 η σφαγή αναφέρεται τρεις φορές σε διαφορετικές παραγράφους στην εισαγωγή και μόνο.
 
Αλλά παραβιάστηκαν ορθάνοικτες πόρτες. '''Όλοι οι Έλληνες συγγραφείς''' αναφέρουν με τα μελανότερα χρώματα την σφαγή, οι δε απομνημονευματογράφοι που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πρωταίτιοί της (Κολοκοτρώνης, Παπατσώνης) αναφέρουν τον μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων : 32.000. Γίνεται όμως λυσσώδης προσπάθεια για να επιστρατευθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συγγραφείς (ξένοι κυρίως) που θα πιστοποιούν αυτά που παραδέχτηκαν οι Έλληνες.
 
Δεν νομίζω στην συνεισφορά μου να απέκρυψα τίποτα ή να μείωσα στο ελάχιστο την ελληνική ευθύνη. Άλλωστε είχαν όλα προαναφερθεί λεπτομερώς. Αλλά ο Καλογερόπουλος λέει ότι «το κείμενο δέχθηκε ανεπανόρθωτη βλάβη». Τότε λοιπόν γιατί το διατήρησε '''ακέραιο''' σχεδόν -παραμορφώνοντάς το βέβαια με ακατανόητες επαναλήψεις και επαναφέροντας ανυπόστατους ισχυρισμούς και τεκμηριώσεις ; ---[[Χρήστης:Pagaeos|Pagaeos]] ([[Συζήτηση χρήστη:Pagaeos|συζήτηση]]) 00:31, 18 Φεβρουαρίου 2013 (UTC)
3.340

επεξεργασίες