Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Οι Συμφορές του Πολέμου»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
==Ιστορικά στοιχεία==
[[Αρχείο:Francisco de Goya y Lucientes 054.jpg|thumb|250px|'''''[[Η οικογένεια του Καρόλου Δ']]''''', Φρανθίσκο Γκόγια, [[1800]], Ελαιογραφία σε μουσαμά, 280 × 336 εκ., [[Μουσείο ντελ Πράδο]], [[Μαδρίτη]]. Στον πίνακα ξεχωρίζει ο [[Κάρολος Δ' της Ισπανίας|Κάρολος Δ']] (δεξιά) και ο γιος του, μετέπειτα [[Φερδινάνδος Ζ' της Ισπανίας|Φερδινάνδος Ζ΄]] (αριστερά).]]
Ο Ναπολέων Α' της Γαλλίας ανακήρυξε εαυτόν πρώτο ύπατο της Γαλλικής Δημοκρατίας στις 18 Φεβρουαρίου του 1799, και στέφθηκε Αυτοκράτορας το 1804. Επειδή η Ισπανία έλεγχε την πρόσβαση στη [[Μεσόγειος Θάλασσα|Μεσόγειο]] από τον Ατλαντικό ήταν πολιτικά και στρατιωτικά σημαντική για τη Γαλλία. Ο βασιλιάς της Ισπανίας [[Κάρολος Δ' της Ισπανίας|Κάρολος Δ']] που ηγούνταν της χώρας εκείνη την περίοδο, θεωρούτανθεωρούνταν διεθνώς ως αναποτελεσματικός,<ref name="C1456">Connell, 145–146</ref> και η θέση του απειλούταναπειλούνταν από τον φιλο-ΒρετανόΑγγλόφιλο γιο και διάδοχό του, Πρίγκηπα [[Φερδινάνδος Ζ΄ της Ισπανίας|Φερδινάνδο]]. Ο ΝαπολέονταςΝαπολέων εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία του Καρόλου προτείνοντας να κατακτήσουν οι δύο χώρες από κοινού την [[Πορτογαλία]]. Οι κατακτήσεις θα μοιράζονταν σε ίσα μέρη ανάμεσα στη Γαλλία, την Ισπανία, και τον Ισπανό Πρωθυπουργό, [[Μανουέλ ντε Γοδόι]], που θα ανακηρύσοταν ''Πρίγκηπας της [[Αλγκάρβε]''. Δελεασμένος από τη Γαλλική προσφορά, ο Γοδόι δέχθηκε, καθώς δεν αντιλήφθηκε τα πραγματικά κίνητρα του Ναπολέοντα και του Φερδινάνδου, που, αμφότεροι, σκόπευαν να χρησιμοποιήσουν την εισβολή ως πρόσχημα, για να καταλάβουν την εξουσία στην Ισπανία.<ref name="C1456" />
[[Αρχείο:El_Tres_de_Mayo,_by_Francisco_de_Goya,_from_Prado_in_Google_Earth.jpg|thumb|left|300px|'''''[[Η 3η Μαΐου 1808 (Γκόγια)|Η 3η Μαΐου 1808]]''''', Φρανθίσκο Γκόγια, 1814, λάδι σε μουσαμά, 266 × 345 εκ., [[Μουσείο του Πράδο|Μουσείο Ντελ Πράδο]], Μαδρίτη. Στις 3 Μαΐου του 1808 εκτελέστηκαν μαζικά περίπου 400 Ισπανοί πολίτες από τα γαλλικά στρατεύματα, οδηγώντας σε γενικευμένη ισπανική εξέγερση. Αυτός ο πίνακας όπως και το ''ταίρι'' του, η 2α Μαΐου 1808 δημιουργήθηκε το 1814, την ίδια χρονική περίοδο με τις ''Συμφορές του Πολέμου''.]]
[[File:Manuel Godoy Spain.jpg|thumb|250px|Ο [[Μανουέλ ντε Γοδόι]], Πρωθυπουργός της Ισπανίας, αρχιστράτηγος του Ισπανικού στρατού και εραστής της βασίλισσας [[Μαρία Λουίζα της Πάρμας|Μαρίας - Λουίζας]]<ref>''Γκόγια'', Rose-Marie & Rainer Hagen, σ.28, Taschen</ref> (Φρανθίσκο Γκόγια, 1801, Λάδι σε μουσαμά, 180 × 267εκ., Μαδρίτη, Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάντο) ]]
Υπό το πρόσχημα της ενίσχυσης των Ισπανικών δυνάμεων, 23.000 Γάλλοι στρατιώτες εισέβαλαν στην Ισπανία δίχως να αντιμετωπίσουν αντίσταση το Νοέμβριο του 1807.<ref>Baines, Edward. ''History of the Wars of the French Revolution''. Philadelphia: McCarty and Davis, 1835. 65</ref> Ακόμα και όταν οι προθέσεις τους έγιναν σαφείς τον ακόλουθο Φεβρουάριο, οι δυνάμεις κατοχής αντιμετώπισαν μικρή αντίσταση με εξαίρεση κάποιες μεμονωμένες κινήσεις σε απομονωμένες περιοχές.<ref name="C1456" /> To 1808, ένας μαζικός ξεσηκωμός - που υποκινήθηκε από υποστηρικτές του Φερδινάνδου - κατέληξε στη σύλληψη του Μανουέλ ντε Γοδόι και ανάγκασε τον Κάρολο να παραιτηθεί από τον θρόνο στις 19 Μαρτίου 1808. Τον διαδέχθηκε ο γιος του ως Φερδινάνδος Ζ΄. Ο Φερδινάνδος ήλπιζε σε υποστήριξη από τη Γαλλία,<ref>Crawley, Charles William. "War and peace in an age of upheaval: 1793–1830". Cambridge: Cambridge University Press, 1965. 443–444</ref> αλλά ο Ναπολέοντας και καιένας οαπό πρώτοςτους στρατάρχηςσημαντικότερους διοικητές του, ομε δράση στην Ισπανία, [[Ζοακίμ Μυρά]], πίστευαν ότι η Ισπανία θα επωφελούτανεπωφελούνταν περισσότερο από κυβερνήτες που θα ήταν πιο προοδευτικοί και ικανοί από τους [[Βουρβόνοι|Βουρβόνους]]. Αποφάσισαν πως ο αδελφός του Ναπολέοντα, [[ΤζοζέφΙωσήφ Βοναπάρτης]], έπρεπε να στεφθεί βασιλιάς.<ref name="l109">Licht, 109</ref> Υπό το πρόσχημα της διαμεσολάβησης, ο Ναπολέων κάλεσε τον Κάρολο και τον Φερδινάνδο στην [[Μπαγιόν]], στη Γαλλία, όπου εξαναγκάστηκαν σενα παραίτησηπαραιτηθούν από τωντα δικαιωμάτωνδικαιώματά τους στον θρόνο προς όφελος του ΤζοζέφΙωσήφ.
 
Όπως και άλλοι Ισπανοί φιλελεύθεροι, ο Γκόγια βρέθηκε σε δυσμενή θέση μετά τη Γαλλική εισβολή. Υπήρξε υποστηρικτής των αρχικών στόχων της [[Γαλλική Επανάσταση|Γαλλικής Επανάστασης]], και ήλπιζε ότι τα ιδανικά της θα βοηθούσαν την Ισπανία να ελευθερωθεί από την [[Φεουδαρχία]] και να διαμορφώσει ένα λαϊκό, δημοκρατικό πολιτικό σύστημα. Εκείνη την περίοδο δύο διαμάχες λάμβανανείχαν χώραεκδηλωθεί στην Ισπανία: η αντίσταση ενάντια στη Γαλλική απειλή, και μία εγχώρια σύγκρουση ανάμεσα στα ιδανικά του φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού και τωντου προ-πολιτικώνπαραδοσιακού κατεστημένωνκατεστημένου της άρχουσας τάξης. Ο τελευταίος διχασμός έγινε πιο έντονος - και οι διαφορές αρκετά πιο έκδηλες - μετά την απόσυρση των Γάλλων.<ref name="Shaw482">Shaw, 482</ref>
 
Αρκετοί φίλοι του Γκόγια, συμπεριλαμβανομένων των ποιητών Juan Meléndez Valdés και Leandro Fernández de Moratín, ήταν γνωστοί ''afrancesados'': υποστηρικτές (ή συνεργάτες, σύμφωνα με πολλούς) του Ζοζέφ Βοναπάρτη.<ref name="Bareau, 45"/> Ο Γκόγια διατήρησε τη θέση του ζωγράφου της αυλής, για την οποία απαιτούταναπαιτούνταν όρκος πίστης στον ΤζοζέφΙωσήφ. Ωστόσο, ο Γκόγια είχε μία έμφυτη απέχθεια για την εξουσία,<ref>Clark, 129</ref> και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της υποδούλωσης των συμπατριωτών του από Γάλλους στρατιώτες.<ref group=a>Ότι ο Γκόγια είχε δει ιδίοις όμμασι τα γεγονότα που απεικονίζονται στις ''Συμφορές του Πολέμου'' υπονοείται από τον τίτλο της πλάκας No.44: ''Yo lo vi (Αυτό το είδα)''.</ref> Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων ζωγράφισε σχεδόν μόνο πορτρέτα ατόμων από κάθε πλευρά, συμπεριλαμβανομένων του ΤζοζέφΙωσήφ Βοναπάρτη τον οποίο απεικόνισε σε έναν αλληγορικό πίνακα το 1810, του Δούκα του Ουέλινγκτον (1812 - 1814), και Γάλλων και Ισπανών στρατηγών.<ref group=a>Ο αλληγορικός πίνακας με τον Βοναπάρτη καθώς και τα μετάλλια και οι βαθμοί του Ουέλινγκτον έπρεπε να διορθωθούν σύντομα μετά τη δημιουργία των έργων ώστε να αντικατοπτρίζουν τις συνεχείς αλλαγές που συνέβαιναν εκείνη την περίοδο - Wilson-Bareau, 45, και, για τον Ουέλινγκτον, Neil MacLaren, revised Allan Braham, The Spanish School, National Gallery Catalogues. National Gallery London, 1970. 16–20. ISBN 0-947645-46-2</ref>
Εν τω μεταξύ, ο Γκόγια ασχολούτανασχολούνταν με τα σχέδια που θα αποτελούσαν τη βάση για τις ''Συμφορές του Πολέμου''. Επισκέφθηκε αρκετά πεδία μάχης γύρω από τη Μαδρίτη για να δει "ιδίοις όμμασι" την Ισπανική αντίσταση. Οι τελευταίες πλάκες είναι μια μαρτυρία αυτού που περιέγραψε ως ''el desmembramiento d'España'' (''ο διαμελισμός της Ισπανίας'').<ref>Waring, Belle; Fee, Elizabeth. "[http://www.pubmedcentral.nih.gov/articlerender.fcgi?artid=1470451 The Disasters of War]". ''American Journal of Public'', Volume 96, Issue 1, January 2006. 51. Retrieved on 12 October 2009.</ref>
 
==Οι Πλάκες==
Αρκετές από αυτές τις εικόνες επιστρέφουν στο άγριο σατιρικό ύφος που συναντάται στην προηγούμενη σειρά χαρακτικών του Γκόγια ''[[Τα Καπρίτσια]]''. Η πλάκα 75, ''Farándula de charlatanes'' (''Ο θίασος των τσαρλατάνων'') απεικονίζει ένα ιερέα με κεφάλι [[Παπαγάλος|παπαγάλου]] να ψέλνει μπροστά σε ένα κοινό από γάιδαρους και μαϊμούδες.<ref name="NYT" /> Στην πλάκα 77, ''Que se rompe la cuerda! (Αχ, και να 'σπαγε το σχοινί!'') όπου ένας [[πάπας]] που σχοινοβατεί, ο εικονιζόμενος "υποβιβάστηκε συνετά" σε [[Καρδινάλιος|καρδινάλιο]] ή [[Επίσκοπος|επίσκοπο]] στο χαρακτικό που εκδόθηκε το 1863.<ref name=b59>Wilson-Bareau, 59</ref> Κάποια χαρακτικά όπου παριστάνονται σκηνές με ζώα μοιάζουν να αντλούν στοιχεία από μια σατιρική στιχομυθία του Giovanni Battista Casti, που δημοσιεύθηκε στα [[Ιταλικά]] το [[1802]]. Στην πλάκα 74, ο λύκος, που συμβολίζει έναν υπουργό, επικαλείται το γνωμικό - ''Μίζερη ανθρωπότητα, το σφάλμα είναι δικό σου'' - και έχει υπογραφή με το όνομα του Casti. Το χαρακτικό ''ρίχνει το φταίξιμο για την βαρβαρότητα των ηγετών στην ανοχή που δείχνουν τα θύματα''.<ref>Wilson-Bareau, 59. See also plate 77 in the gallery at bottom.</ref>
 
Σε κάποιες από τις πλάκες της της ομάδας εκδηλώνεται ένας σκεπτικισμός όσον αφορά την [[ειδωλολατρία]] των θρησκευτικών εικόνων. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου εικόνες από την πρώιμη [[Χριστιανισμός|Χριστιανική]] εικονογραφία, ιδιαίτερα αγάλματα και εικόνες εκκλησιαστικής λειτουργίας, σατιρίζονται και κατακρίνονται. Στην πλάκα 67, ''Esta no lo es menos'', απεικονίζονται δύο σκυφτοί κληρικοί που κουβαλάνε δύο αγάλματα. Το ένα άγαμαάγαλμα είναι η ''Παναγία της Μοναξιάς''. Στην εικόνα του Γκόγια, το άγαλμα δεν μεταφέρεται θριαμβευτικά σε κατακόρυφη θέση κατά τη διάρκεια τη τελετής , αλλά μεταφέρεται ατιμωτικά σε οριζόντια θέση στις πλάτες των σχεδόν γονατιστών ανδρών. Μεταφερόμενο σε οριζόντια θέση, το αντικείμενο χάνει τη μεγαλοπρέπειά του, και γίνεται ένα απλό καθημερινό αντικείμενο. Οι κριτικοί τέχνης Victor Stochita και Anna Maria Coderch έγραψαν, ''είναι στην πραγματικότητα μία ανατρεπτική, έκπτωτη άποψη του αντικειμένου, απογυμνωμένου από την εξουσία του και τις προεκτάσεις του.'' Ο Γκόγια κάνει μία γενική δήλωση: ότι οι προσπάθειες της Εκκλησίας να υποστηρίξει και να αποκαταστήσει τους Βουρβόνους ήταν ''ουτοπική, καθώς αυτό που πρότειναν δεν ήταν παρά η λατρεία ενός κενού μορφώματος''.<ref name="S&C9092">Stochita and Coderch, 90–92</ref>
 
Η δημοσιευμένη έκδοση της σειράς ''Οι Συμφορές του Πολέμου'' τελειώνει όπως ξεκινάει. Με την απεικόνιση μιας μοναδικής, αγωνιώδους φιγούρας. Οι τελευταίες δύο πλάκες απεικονίζουν μια γυναίκα που φοράει ένα στεφάνι, και αποτελεί μια προσωποποίηση της Ισπανίας, της Αλήθειας, ή του συντάγματος του 1812 - το οποίο ο Φερδινάνδος είχε απορρίψει το 1814.<ref name=b59/> Στην πλάκα 79, ''Murió la Verdad (Η αλήθεια πέθανε)'', η αλήθεια κείτεται νεκρή. Στην πλάκα 80, ''Si resucitará? (Θα αναστηθεί;)'', παρουσιάζεται ξαπλωμένη ανάσκελα με το στήθος της εκτεθειμένο, λουσμένη από φως μπροστά σε έναν όχλο ''καλόγερων και τεράτων''.<ref name="NYT" /><ref>Wilson-Bareau, 59 (quotation)</ref> Στην πλάκα 82, ''Esto es lo verdadero'', είναι και πάλι γυμνόστηθη κάτι που προφανώς συμβολίζει την ειρήνη και την αφθονία. Εδώ είναι ξαπλωμένη μπροστά σε έναν χωρικό.<ref>Wilson-Bareau, 59–60</ref><ref group=a>Ο Licht γράφει για τις δύο τελευταίες πλάκες, ''το άλλοτε αυστηρό χέρι του Γκόγια αρχίζει να διστάζει, και δημιουργεί τις δύο πιο αδύναμες πλάκες της σειράς. Εκεί, ίσως, κρύβεται η δύναμή του: Δεν μπορεί να αυταπατάται.'' Licht, 158</ref>
==Εκτέλεση==
[[Αρχείο:Goya-Guerra (44).jpg|thumb|250px|'''Πλάκα 44: ''Yo lo vi''''' (''Αυτό το είδα''), έργο από τη δημοσιευμένη έκδοση, με επιφανειακούς τόνους στα τοπία, τον ουρανό, και το φόρεμα της γυναίκας. Στις πρώτες εκτυπώσεις του Γκόγια δεν υπήρχε αυτός ο επιφανειακός τόνος<ref>Wilson-Bareau, 47</ref>. Στο βάθος φαίνεται η πόλη. Άνθρωποι φεύγουν με άλογα ή με τα πόδια. Μία γυναίκα κρατάει ένα παιδί στην αγκαλιά της ενώ απλώνει το χέρι της σε ένα άλλο που βρίσκεται στο έδαφος, καθώς ένας στρατός πλησιάζει]]
Πολλά από τα προσχέδια του Γκόγια, κυρίως με κόκκινη κιμωλία, έχουν διασωθεί και είναι αριθμημένα διαφορετικά από τα δημοσιευμένα χαρακτικά.<ref>Wilson-Bareau, 49–50</ref> Φιλοτέχνησε δύο ομάδες εκτυπώσεων - μεταξύ πολλών μεμονωμένων εκτυπώσεων έργων της σειράς - από τις οποίες μόνο μία είναι ολοκληρωμένη.<ref group=a>Η πιο σημαντική συλλογή από μεμονωμένα αντίγραφα των έργων της σειράς αγοράστηκε στην Ισπανία από τον Σερ William Stirling-Maxwell, ο οποίος πιθανόν να τα πήρε από τον εγγονό του Γκόγια. Το 1951, πουλήθηκαν στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. Wilson-Bareau, 99. Αυτή η συλλογή συμπεριλαμβάνει ένα μοναδικό ημιτελές ανέκδοτο χαρακτικό από την πρώτη ομάδα: ''Infame provecho (Χυδαίο πλεονέκτημα)'', Boston MFA Accession number: 51.1697.</ref> Η πλήρης συλλογή αποτελείται από 85 έργα, και συμπεριλαμβάνει τρεις μικρούς ''Prisioneros'' (''Φυλακισμένους'') που δημιουργήθηκαν το [[1811]] οι οποίοι δεν ανήκουν στην ίδια σειρά. Ο Γκόγια έδωσε το αντίγραφο της πλήρους συλλογής, που σήμερα βρίσκεται στο [[Βρετανικό Μουσείο]], στον φίλο του Juan Agustín Ceán Bermúdez. Το αντίγραφο συμπεριλαμβάνει μία σελίδα με τον τίτλο - χειρόγραφο από τον Γκόγια, είναι υπογεγραμμένο στις άκρες των φύλλων, και τα έργα είναι αριθμημένα και έχουν γραμμένους τίτλους. Οι τίτλοι και οι αριθμοί είναι γραμμένοι χειρόγραφα από τον Γκόγια. Τα παραπάνω αντηκανανήκαν στις πλάκες που χρησιμοποιήθηκαν για την εκτύπωση της έκδοσης του 1863. Μέχρι τότε 80 είχαν μεταβιβαστεί από τον γιο του Γκόγια, Χαβιέρ - ο οποίος μετά τον θάνατο του πατέρα του έφυγε από την Ισπανία - στην ''Real Academia de Bellas Artes de San Fernando'' (''Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Σαν Φερνάντο''), στη [[Μαδρίτη]], της οποίας ο Γκόγια υπήρξε διευθυντής. Τα έργα Νο.81 και Νο.82 συμπεριλήφθηκαν στη συλλογή της Ακαδημίας το 1870, και δεν εκδόθηκαν μέχρι το 1957.<ref>Spanish National Library [http://servicios.bne.es/productos/Goya/es_home_desastres.html web page on the series] {{es icon}}. Retrieved 14 October 2009</ref>
 
Καθώς η δημιουργία της σειράς προχωρούσε, ο Γκόγια άρχισε να αντιμετωπίζει έλλειψη χαρτιού υψηλής ποιότητας και πλακών χαλκού, και αναγκάστηκε να κάνει αυτό που η ιστορικός της τέχνης Juliet Wilson-Bareau αποκαλεί ως "δραστικό βήμα" να καταστρέψει δύο πλάκες που απεικόνιζαν τοπία από τις οποίες είχαν γίνει πολύ λίγες εκτυπώσεις. Αυτές κόπηκαν στα δύο για να δημιουργηθούν τέσσερις πλάκες της σειράς ''Οι Συμφορές του Πολέμου''.<ref name="B50">Wilson-Bareau, 50</ref> Τα μεγέθη και τα σχήματα των πλακών ποικίλουν - εν μέρει εξαιτίας της έλλειψης υλικών - με διαστάσεις που ξεκινάν από 143 × 168 χιλιοστά (πλάκα 14) και φτάνουν έως και 163 × 260 χιλιοστά (πλάκα 24).
Η Ακαδημία δανείστηκε τη συλλογή του Bermúdez για την έκδοση του 1863. Πάνω στις πλάκες χαράχθηκαν οι αυθεντικοί τίτλοι και οι απεικονίσεις, με τα ορθογραφικά λάθη του Γκόγια. Ένας τίτλος αλλάχθηκε<ref group=a>Ο τίτλος της πλάκας 69 αλλάχθηκε καθώς θεωρήθηκε ως ''προφανώς...υπερβολικά μηδενιστικός'' από ''Nada. Ello lo dice'' που ήταν ο τίτλος που έδωσε ο Γκόγια σε ''Nada. Ello dirá'' (Wilson-Bareau, 57).</ref>, σε μία πλάκα πραγματοποιήθηκε επιπλέον επεξεργασία, και η εκτύπωση έγινε με αρκετά περισσότερο μελάνι στις πλάκες (με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένας ''επιφανειακός τόνος'') σε σχέση με τις αρχικές εκτυπώσεις, σύμφωνα με την αισθητική της εποχής.<ref>Wilson-Bareau, 46–49</ref> Η συλλογή του Bermúdez θεωρείται ''μοναδικής σημασίας...γιατί δείχνει τη σειρά όπως ο Γκόγια σκόπευε να την εκδώσει, και τον τρόπο με τον οποίο σκόπευε να εκτυπώσει τα έργα''.<ref name="B50" /> Ως εκ τούτου υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στη δημοσιευμένη έκδοση του 1863, με 80 πλάκες, και την πλήρη σειρά στη συλλογή, που συμπεριλαμβάνει 82 έργα (παραλείποντας του τρεις μικρούς ''Φυλακισμένους'').
 
''Οι Καταστροφές του Πολέμου'' δεν δημοσιεύθηκαν όσο ο Γκόγια ήταν εν ζωή, πιθανώς επειδή φοβήθηκε πιθανές πολιτικές επιπτώσεις από το καταπιεστικό καθεστώς του Φερδινάνδου Ζ΄.<ref>Hughes (2004), 303</ref><ref group=a>Έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι ο Γκόγια αρίθμησε την πρώτη σειρά των 56 πλακών το 1814, κατά τη διάρκεια μερικών μηνών που επικράτησε αισιοδοξία μετά το τέλος του πολέμου, με την πρόθεση να τα δημοσιεύσει. Ωστόσο, στις 11 Μαΐου του 1814, ο Φερδινάνδος διακήρυξε ότι ο πόλεμος επρόκειτο να ξεχαστεί και ακύρωσε το Σύνταγμα, κάνοντας τη δημοσίευση της σειράς αδύνατη εκείνη την περίοδο. (Sayre, 128–129)</ref> Κάποιοι ιστορικοί της τέχνης υποθέτουν πως δεν δημοσίευσε τη σειρά γιατί ήταν σκεπτικόςεπιφυλακτικός σχετικά με την χρήση των εικόνων για πολιτικούς λόγους, και αντ' αυτού τις έβλεπε ως ένα μέσο προσωπικού στοχασμού και απελευθέρωσης. Οι περισσότεροι ωστόσο πιστεύουν ότι ο καλλιτέχνης προτίμησε να περιμένει έως ότου θα μπορούσαν να δημοσιευθούν δίχως να υποστούν λογοκρισία.<ref>Stochita and Coderch, 91</ref><ref group=a>Ο Licht αναφέρει, ''Αυτές οι πλάκες προφανώς πρέπει να έχουν φιλοτεχνηθεί από τον καλλιτέχνη δίχως καμία περαιτέρω σκέψη σχετικά με τον απώτερο σκοπό της. Ο Γκόγια ποτέ δεν τις προόριζε γα δημοσίευση όσο θα ήταν εν ζωή'' (Licht, 128). Οι Wilson-Bareau και Χιουζ διαφωνούν, βλέπε Wilson-Bareau σ.59 και το κεφάλαιο 4.</ref> Άλλες 4 εκδόσεις δημοσιεύθηκαν, η τελευταία το [[1937]], έτσι ώστε συνολικά πάνω από 1.000 αντίτυπα κάθε έργου έχουν τυπωθεί , αν και δεν είναι όλα της ίδιας ποιότητας. Όπως και σε άλλες σειρές του, τα μεταγενέστερα αντίτυπα παρουσιάζουν φθορά στην ακουαντίνα. Η έκδοση του 1863 συμπεριλάμβανε 500 αντίτυπα, και ακολούθησαν άλλες εκδόσεις πριν από τις οποίες οι πλάκες είχαν πιθανότατα καλυφθεί με ατσάλι για να αποφευχθεί περαιτέρω φθορά, το 1892 (100), 1903 (100), 1906 (275), και 1937. Πολλές σειρές έχουν διασπαστεί, και οι περισσότερες συλλογές χαρακτικών έχουν τουλάχιστον κάποια από τα αντίτυπα της σειράς. Κάποια αντίτυπα, ιδιαίτερα από μεταγενέστερες εκδόσεις, είναι διαθέσιμα στην αγορά τέχνης.<ref>[http://www.spaightwoodgalleries.com/Pages/Goya_Desastres.html Spaightwood Galleries] accessed October 18, 2009</ref>
[[Αρχείο:Goya-Guerra (33).jpg|thumb|250px|'''Πλάκα 33: ''¿Qué hay que hacer más?''' (Τι παραπάνω να κάνεις;)''. Γάλλοι στρατιώτες ευνουχίζουν έναν Ισπανό.]]
Το 1873, ο Ισπανός συγγραφέας Antonio de Trueba δημοσίευσε τις φερόμενες ως αναμνήσεις του κηπουρού του Γκόγια, Ισίδρο, σχετικά με τη δημιουργία της σειράς. Ο de Trueba ισχυρίζεται ότι είχε μιλήσει με τον Ισίδρο το 1836, και ο κηπουρός θυμόταν πως είχε συνοδεύσει τον Γκόγια στον λόφο Principe Pio για να σχεδιάσει τα θύματα των εκτελέσεων της 3ης Μαΐου του 1808.<ref group=a>Καθώς άρχισε να πέφτει το σκοτάδι, ο αφέντης μου είπε, ''Ισίδρο, πάρε το όπλο σου και έλα μαζί μου''. Υπάκουσα και που φαντάζεσαι ότι πήγαμε; - Σε εκείνο τον λόφο όπου τα πτώματα αυτών των φτωχών ανθρώπων κείτονταν ακόμα... Το αφεντικό μου άνοιξε το βιβλίο σχεδίου του, το ακούμπησε πάνω στα γόνατά του και περίμενε να ξεπροβάλλει η σελήνη πίσω από το μεγάλο σύννεφο που την έκρυβε...Τελικά το φεγγάρι έλαμψε πολύ φωτεινά, σαν να ήταν μέρα. Μέσα στις λίμνες αίματος, μπορούσαμε να διακρίνουμε κάποιους από τους νεκρούς - κάποιοι ήταν ξαπλωμένοι ανάσκελα, άλλοι μπρούμυτα. Αυτός εδώ ήταν γονατιστός, αυτός εκεί με τα χέρια του σηκωμένα προς τον ουρανό, παρακαλώντας για εκδίκηση ή για έλεος... Ενώ εγώ κοιτούσα την φρικτή σκηνή, έντρομος, το αφεντικό μου τις σχεδίαζε. Επιστρέψαμε στο σπίτι και το επόμενο πρωί ο αφέντης μου μου έδειξε το πρώτο χαρακτικό από τη σειρά La Guerra, το οποίο κοίταξα με τρόμο. ''Κύριε,'' τον ρώτησα, ''γιατί ζωγραφίζεις αυτές τις βαναυσότητες που διαπράττουν οι άνθρωποι;'' Απάντησε, ''Για να προειδοποιήσω τους ανθρώπους να μην ξαναγίνουν βάρβαροι ποτέ''. Ferrari, Enrique Lafuente. Licht et al, 82–83</ref> Μελετητές του Γκόγια αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό τον εν λόγω ισχυρισμό. Ο Nigel Glendinning τον περιέγραψε ως ''ρομαντική φαντασίωση'', και έχει αναλύσει τις διάφορες ανακρίβειές του.<ref group=a>Σε ένα ντοκυμαντέρ του [[BBC]], o Glendinning ανέφερε: ''o Trueba ξεκάθαρα ρομαντικοποιεί τον καλλιτέχνη, παρουσιάζοντάς τον ως ατρόμητο και ηρωικό, εννοώντας πως υποστηρίζει όχι μόνο ότι παρακολουθούσε με τηλεσκόπιο όλα αυτά τα τρομερά γεγονότα που συνέβαιναν, αλλά πήγαινε επί τόπου για να τα παρακολουθήσει...Τίποτα από αυτά δεν αντιστοιχεί στις πραγματικές συνθήκες των εκτελέσεων. Γιατί γνωρίζουμε ότι οι εκτελέσεις έλαβαν χώρα στις πέντε ή στις έξι το πρωί. Κάποιοι σύγχρονοι ειδικοί σημειώνουν επίσης ότι έβρεχε και επομένως αν υποθέσουμε ότι ο Γκόγια βγήκε έξω τα μεσάνυχτα, δεν επρόκειτο να δει τίποτα. Τίποτα από αυτά δεν ταιριάζει με τις ιστορικές πληροφορίες που έχουμε''. Ο Glendinning παρατηρεί επίσης ότι ο Trueba τοποθετεί τον Γκόγια στο σπίτι του που ήταν γνωστό ως Η Έπαυλη του Κουφού. Ο Γκόγια μετακόμισε σε αυτό το σπίτι το [[1819]], μετά τον πόλεμο, κάτι που δημιουργεί περισσότερες αμφιβολίες για την εκδοχή του Trueba. Βλέπε: Σειρά νοτκυμαντέρ ''The Private Life of a Masterpiece (Η ιδιωτική ζωή ενός αριστουργήματος)'', επεισόδιο: ''The Third of May, 1808 (Η Τρίτη Μαΐου 1808)'', Tx BBC2, 26 Ιανουαρίου 2004.</ref>
Παρότι συμπεριλαμβάνονται στα σημαντικότερα έργα τέχνης κατά του πολέμου, ''Οι Συμφορές του Πολέμου'' δεν είχαν επίδραση στη συνείδηση των Ευρωπαίων για δύο γενιές, καθώς δεν είχαν δει την σειρά παρά μόνο κάποιοι μικροί κύκλοι ανθρώπων στην Ισπανία, έως ότου δημοσιεύθηκε από τη Βασιλική Ακαδημία του Σαν Φερνάντο το 1863.<ref>Hughes (2004), 304</ref>
 
Από τότε, κατά τις διάφορες χρονικές περιόδους που ακολούθησαν, διαφορετικές ερμηνείες της σειράς, αντικατόπτριζαν τους προβληματισμούς της κάθε εποχής. Ο Γκόγια θεωρούτανθεωρούνταν ως ένας πρωτο-Ρομαντικός στις αρχές του 19ου αιώνα, και η παραστατική απεικόνιση διαμελισμένων πτωμάτων είχε άμεση επίδραση στον [[Ζαν-Λουί-Τεοντόρ Ζερικώ|Τεοντόρ Ζερικώ]],<ref name="H51">Hughes (1990), 51</ref> ο οποίος είναι ευρύτερα γνωστός από τον πολιτικά φορτισμένο πίνακά του ''[[Η Σχεδία της Μέδουσας]]'' (1818–19). Ο [[Λουίς Μπουνιουέλ]] ταυτίστηκε με αίσθηση του παράλογου του Γκόγια, και και συμπεριέλαβε αναφορές σε έργα του όπως η ταινία ''[[Χρυσή Εποχή (ταινία)|Χρυσή Εποχή]]'' (''L' Age d'Or''), στην οποία συνεργάστηκε με τον [[Σαλβαδόρ Νταλί]], και στην ταινία του [[1962]] ''[[Εξολοθρευτής Άγγελος]]'' (''Exterminating Angel'').<ref name="H51" />
 
Η επίδραση που είχε στον Νταλί είναι εμφανής στον πίνακά του ''[[Μαλακή κατασκευή με βραστά φασόλια (προαίσθημα Εμφυλίου Πολέμου)]]'', που ζωγράφισε το [[1936]] ως απάντηση στα γεγονότα που οδήγησαν στον [[Ισπανικός Εμφύλιος|Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο]]. Εδώ, τα παραμορφωμένα άκρα, η βάναυση καταστολή, οι αγωνιώδεις εκφράσεις και τα δυσοίωνα σύννεφα θυμίζουν την πλάκα 39, ''Grande hazaña! Con muertos! (Μεγάλα ανδραγαθήματα! Πάνω σε νεκρούς!)'', στην οποία ακρωτηριασμένα σώματα παρουσιάζονται με φόντο ένα άγονο τοπίο.<ref name="l151">Licht, 151</ref>
3.340

επεξεργασίες