Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιάκωβος Β΄ της Αγγλίας»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Το 1688, ο Ιάκωβος διέταξε να αναγνωσθεί η Διακήρυξη της Επιείκειας από τους άμβωνες κάθε Αγγλικανικής εκκλησίας, αποξενώνοντας περαιτέρω τους Αγγλικανούς επισκόπους από τον Καθολικό κυβερνήτη της εκκλησίας τους.<ref name=harris216>Harris, 216–224</ref> Ενώ η Διακήρυξη απέφερε κάποιες ευχαριστίες από Καθολικούς και Διαφωνούντες, διέβρωσε τα πορονόμια της Αγγλικανικής Εκκλησίας (''Established Church''), παραδοσιακού συμμάχου της μοναρχίας.<ref name=harris216/> Ο Ιάκωβος προκάλεσε περαιτέρω αντίδραση προσπαθώντας να μειώσει το Αγγλικανικό μονοπώλιο στην εκπαίδευση.<ref name=harris224>Harris, 224–229</ref> Στο [[Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης]], ο Ιάκωβος προσέβαλε τους Αγγλικανούς επιτρέποντας στους Καθολικούς να καταλάβουν σημαντικές θέσεις στο Christ Church College ([[Κράιστ Τσερτς, Οξφόρδη|Κράιστ Τσερτς]]) και [[University College, Oxford|University College]], δύο από τα μεγαλύτερα της Οξφόρδης. Επίσης προσπάθησε να αναγκάσει τους Προτεστάντες Εταίρους του Magdalen College ([[Κολλέγιο Μάγκνταλεν, Οξφόρδη|Κολλεγίου Μάγκνταλεν]]) να εκλέξουν τον [[Άντονι Φάρμερ]], έναν άνδρα κακής φήμης ο οποίος πιστευόταν ότι ήταν κρυφός Καθολικός,<ref name=farmer>Η ακριβής θρησκευτική πεποίθηση του Φάρμερ είναι ασαφής. Ο Μακόλεϋ αναφέρει ότι ο Φάρμερ "υποκρινόταν ότι έγινε Παπιστής". Ο Πραλ, στο 148, τον αποκαλεί "φιλικό προς τους Καθολικούς". Ο Μίλλερ, στο 170, αναφέρει ότι "αν και δεν είχε αυτοκηρυχθεί Καθολικός, πιστευόταν ότι δεν ήταν πλέον Αγγλικανός." Ο Άσλεϋ, στο 89, δεν αναφέρει τον Φάρμερ ονομαστικά, αλλά μόνο ως τον Καθολικό υποψήφιο του Βασιλιά. Όλες οι πηγές συμφωνούν ότι η κακή φήμη του Φάρμερ ως "προσώπου σκανδαλώδους χαρακτήρα" ήταν τόσο προληπτικές για την υποψηφιότητα του όσο οι αβέβαιες θρησκευτικές του πεποιθήσεις. See, ''e.g.,'' Prall, 148.</ref> ως πρόεδρό τους όταν ο Προτεστάντης κάτοχος της θέσης πέθανε, παραβιάζοντας το δικαίωμα των Εταίρων να εκλέγουν έναν υποψήφιο δικής τους επιλογής.<ref name=harris224/>
 
Το 1687 ο Ιάκωβος προετοιμάσθηκε να υπερπληρώσει το Κοινοβούλιο με τους υποστηρικτές του ώστε να ανακαλέσει την Test Act και τους ποινικούς νόμους. Ο Ιάκωβος πείσθηκε από διαβεβαιώσεις Διαφωνούντων ότι έχει την υποστήριξή τους και ότι έτσι μπορούσε να απαλλαγεί από την εξάρτησή του από τους Τόρις και τους Αγγλικανούς. Ο Ιάκωβος θέσπισε μια μαζική εκκαθάριση των αξιωματούχων του στέμματος οι οποίοι αντιδρούσαν στα σχέδιά του, διορίζοντας νέους λόρδους τοποτηρητές και αναδιαρθρώνοντας τις δημοτικές αρχές και τις διοικήσεις των συντεχνιών.<ref>Jones, 132.</ref> Τον Οκτώβριο ο Ιάκωβος έδωσε διαταγή στους λόρδους τοποτηρητές των επαρχιών να απευθύνουν τρία συγκεκριμένα ερωτήματα προς όλα τα μέλη της Επιτροπής Ειρήνης: αν συναινούσαν στην ανάκληση του Test Act και των ποινικών νόμων· αν θα βοηθούσαν τους υποψηφίους που θα έκαναν αυτό· και αν θα δέχονταν την Διακήρυξη της Επιείκιας (Declaration of Indulgence). Κατά τους πρώτους τρεις μήνες του 1688, εκατοντάδες από όσους έδωσαν αρνητική απάντηση αποπέμφθηκαν.<ref>Jones, 132-33.</ref> Οι εκλεγμένες αρχές εκκαθαρίσθηκαν από πράκτορες με ευρείες διακριτικές εξουσίες σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια μόνιμη βασιλική εκλογική μηχανή.<ref>Jones, 146.</ref> Τελικά, στις 24 Αυγούστου 1688, ο Ιάκωβος διέταξε να εκδοθεί διάταγμα γενικών εκλογών.<ref>Jones, 150.</ref> Όμως, με την κυκλοφορία της είδησης τον Οκτώβριο ότι ο Γουλιέλμος της Οράγγης επρόκειτο να αποβιβασθεί στην Αγγλία, ο Ιάκωβος απέσυρε το διάταγμα και έγραψε στους λόρδους τοποτηρητές να ερευνήσουν κατηγορίες καταχρήσεων κατά την διάρκεια των ρυθμίσεων και των εκλογικών προετοιμασιών, που αποτελούσαν, σύμφωνα με τα παραπάνω, μέρος των παραχωρήσεων που έκανε ο Ιάκωβος για να κερδίσει υποστήριξη.<ref>Jones, 159.</ref>
 
== Ένδοξη Επανάσταση ==
{{Κύριο|Ένδοξη Επανάσταση}}
[[Αρχείο:William III of England.jpg|thumb|left|upright|Ο ανιψιός του Ιακώβου και γαμπρός του, [[Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας|Γουλιέλμος]], προσκλήθηκε να "σώσει την Προτεσταντική θρησκεία"]]
Τον Απρίλιο 1688, ο Ιάκωβος επανεξέδωσε την Διακήρυξη της Επιείκειας, διατάσσοντας τους Αγγλικανούς κληρικούς να την διαβάσουν στις εκκλησίες τους.<ref>Harris, 258–259</ref> Όταν ο [[Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ]], [[Ουίλλιαμ Σάνκροφτ]], και έξι άλλοι επίσκοποι (γνωστοί ως οι [[Επτά Επίσκοποι]]) υπέβαλαν μια αίτηση ζητώντας την αναθεώρηση της θρησκευτικής πολιτικής του Βασιλιά, συνελήφθησαν και δικάσθηκαν για [[επαναστατικός λίβελος|επαναστατικό λίβελο]].<ref>Harris, 260–262; Prall, 312</ref>Η επεγρύπνηση της κοινής γνώμης αυξήθηκε όταν η Βασίλισσα Μαρία γέννησε έναν Καθολικό γιο και διάδοχο, τον [[Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος Στιούαρτ|Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο]] στις 10 Ιουνίου αυτού του έτους.<ref>Miller 186–187; Harris, 269–272</ref> Όταν οι μόνοι πιθανοί διάδοχοι του Ιακώβου ήταν οι δύο Προτεστάντισσες κόρες του, οι Αγγλικανοί μπορούσαν να δουν την φιλοκαθολική πολιτική του σαν ένα προσωρινό φαινόμενο· η γέννηση όμως του Πρίγκιπα και η προοπτική μιας μόνιμα Καθολικής δυναστείας, τους ανάγασεανάγκασε ν' αλλάξουν στάση.<ref name=harris271>Harris, 271–272; Ashley, 110–111</ref> Απειλούμενοι από μια Καθολική δυναστεία, πολλοί Προτεστάντες με επιρροή ισχυρίσθηκαν ότι το παιδί ήταν "υποθετικό"επείσακτο και μπήκανμπήκε λαθραία στην κρεβατοκάμαρα της Βασίλισσας σε ένα δοχείο θέρμανσης<ref>[http://books.google.com/books?id=ckU9AAAAIAAJ&pg=PA58#v=onepage&q=&f=false Gregg, Edward. ''Queen Anne.'' Yale University Press (2001), 58.]</ref>. Είχαν ήδη εισέλθειέρθει σε διαπραγματεύσεις με τον Γουλιέλμο, Πρίγκιπα της Οράγγης, όταν έγινε γνωστό ότι η Βασίλισσα ήταν έγκυος, και η γέννηση του γιου του Ιακώβου ενίσχυσε την πεποίθηση τους.<ref>Waller, 43–46; Miller, 186–187</ref>
 
Στις 30 Ιουνίου 1688, μια ομάδα επτά Προτεσταντών ευγενών, αργότερα γνωστή ως οι [[Αθάνατοι Επτά]], προσκάλεσε τον Πρίγκιπα της Οράγγης να έλθει στην Αγγλία με ένα στρατό.<ref>Ashley, 201–202</ref> Κατά τον Σεπτέμβριο, είχε γίνει ξεκάθαρο ότι ο Γουλιέλμος σκόπευε να εισβάλει.<ref name=miller190>Miller, 190–196</ref> Πιστεύοντας ότι ο στρατός του θα ήταν επαρκής, ο Ιάκωβος αρνήθηκε την βοήθεια του Λουδοβίκου ΙΔ΄, φοβούμενος ότι οι Άγγλοι θα αντιτίθεντοαντετίθεντο στην Γαλλική επέμβαση.<ref name=miller190/> Όταν ο Γουλιέλμος έφθασε στις 5 Noεμβρίου 1688, πολλοί Προτεστάντες αξιωματούχοι, καιπεριλαμβανομένου οτου ΤσόρτσιλΤζων Τσώρτσιλ, λιποτάκτησαναυτομόλησαν και συντάχθηκαν με τονστον Γουλιέλμο, όπως έκανε και η κόρη του Ιακώβου, Πριγκίπισσα [[Άννα της Μεγάλης Βρετανίας|Άννα]].<ref>Waller, 236–239.</ref> Ο Ιάκωβος έχασε τοτην νεύροψυχραιμία του και απέφυγε να επιτεθεί στον εισβλητικό στρατό εισβολής, παρά την αριθμητική υπεροχή του στρατού του.<ref>Miller, 201–203</ref> Στις 11 Δεκεμβρίου, ο Ιάκωβος προσπάθησε να διαφύγει στη Γαλλία, πρώτα αφήνονταςπετώντας την [[Μεγάλη Σφραγίδα του Βασιλείου]] στον [[Ποταμός Τάμεσης|Τάμεση]].<ref name=miller205>Miller, 205–209</ref> Ο Ιάκωβος αιχμαλωτίσθηκεΑιχμαλωτίσθηκε στο [[Κεντ]]· και αργότερα, ελευθερώθηκε υπό Ολλανδική προστατευτική φρουρά. Μη έχοντας επιθυμίαθέλοντας να κάνει τον Ιάκωβο μάρτυρα, ο Πρίγκιπας της Οράγγης τον άφησε να αποδράσει στις 23 Δεκεμβρίου.<ref name=miller205/> Ο Ιάκωβος έγινε δεκτός από τον εξάδελφο και σύμμαχο του, Λουδοβίκο ΙΔ΄, ο οποίος του προσέφερε ένα παλάτι και μια σύνταξη.
 
[[Αρχείο:John Churchill, 1st Duke of Marlborough by John Closterman.jpg|thumb|upright|Ο [[Τζων Τσόρτσιλ, 1ος Δούκας του Μάρλμπορο|Τζον Τσόρτσιλ]] ήταν μέλος του οίκου του Ιακώβου (household) επί πολλά έτη, butαλλά defectedαυτομόλησε toστον WilliamΓουλιέλμο ofτης OrangeΟράγγης το in 1688]]
Ο Γουλιέλμος συγκάλεσε ένατο Συμβατικό Κοινοβούλιο ([[Convention Parliament (1689)|Convention Parliament]]) για να αποφασίσειαποφασιστεί πωςο ναχειρισμός χειρισθείτης την φυγήφυγής του Ιάκωβου. Ενω τοΤο Κοινοβούλιο αρνήθηκε να τον εκθρονίσει, κήρυξαναλλά διακήρυξε ότι ο Ιάκωβος, έχοντας διαφύγει στη Γαλλία καικι έχοντας ρίπτονταςρίξει την Μεγάλη Σφραγίδα στον Τάμεση, είχε ουσιαστικά [[παραίτηση (μονάρχη)|παραιτηθεί]] από τον θρόνο, και ότι έκτοτε θρόνος ήταν κενός.<ref>Miller, 209. Harris, 320–328, analysesανάλυση theτης legalνομικής natureφύσης ofτης theπαραίτησης. abdication;Ο JamesΙάκωβος didδεν notσυμφώνησε agreeότι thatείχε he had abdicatedπαραιτηθεί.</ref> Για να πληρωθεί το κενό, η κόρη του Ιακώβου, Μαίρη, ανακηρύχθηκε Βασίλισσα· θα κυβερνούσε από κοινού με τον σύζυγό της Γουλιέλμο, ο οποίος θα γινόταν Βασιλιάς. Το [[Κοινοβούλιο της Σκωτίας]] στις 11 Απριλίου 1689, κήρυξεδιακήρυξε τονότι Ιάκωβοο ωςΙάκωβος μηεξέπεσε δικαιούμενο τοτου θρόνοθρόνου.<ref>Devine, 3; Harris, 402–407</ref> Το Αγγλικό Κοινοβούλιο πέρασε μιατον Bill of Rights [[Αγγλική Χάρτα των Δικαιωμάτων|Χάρτα των Δικαιωμάτων]] που κατήγγελλε τον Ιάκωβο για κατάχρηση εξουσίας. Οι καταχρήσεις περιλάμβαναν την αναστολή των Test Acts, την δίωξη των επτά επισκόπων για αιτήσεις τους απλώς προς τον Θρόνο, την εγκαθίδρυση μονίμου στρατού και την επιβολή βάναυσων τιμωρίων.<ref>Ashley, 206–209; Harris, 329–348</ref> Η Χάρτα επίσης κήρυσσε ότι πλέον, ουδείς Ρωμαιοκαθολικός επιτρεπόταν να αναρρηθεί στον Αγγλικό θρόνο, ούτε μπορούσε ένας Άγγλος μονάρχης να συνάψει γάμο με Ρωμαιοκαθολικόάτομο του ήΡωμαιοκαθολικού Ρωμαιοκαθολικήδόγματος.<ref>Harris, 349–350</ref>
 
== Ύστερα έτη ==
=== Πόλεμος στην Ιρλανδία ===
{{Κύριο|Γουλιελμιτικός Πόλεμος στην Ιρλανδία}}
Με την βοήθεια των Γαλλικών δυνάμεων, ο Ιάκωβος αποβιβάσθηκε στην Ιρλανδία τον Μάρτιο του 1689.<ref>Miller, 222–224</ref> Το [[Κοινοβούλιο της Ιρλανδίας|Ιρλανδικό Κοινοβούλιο]] δεν ακολούθησε το παράδειγμα του Αγγλικού Κοινοβουλίου· διακήρυξε ότι ο Ιάκωβος παρέμενε Βασιλιάς και πέρασε μιατον μαζική [[Bill of attainder#The, Greatένα Actδιάταγμα ofστέρησης Attainder|billτων ofπολιτικών attainder]] κατάδικαιωμάτων αυτών που είχαν εξεγερθεί εναντίον του και περιλάμβανε δύο με τρεις χιλιάδες ονόματα.<ref>Miller, 226–227</ref> Με την πίεση του Ιακώβου, το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο πέρασε έναν Νόμο για την Ελευθερία της Συνείδησης που έδινε θρησκευτική ελευθερία σε όλους τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες στην Ιρλανδία.<ref>Harris, 440</ref> Ο Ιάκωβος εργάσθηκε γιαπροσπάθησε να φτιάξει έναν στρατό στην Ιρλανδία, αλλά ηττήθηκε τελικά στη [[Μάχη του Μπόυν]] στις 1 Ιουλίου 1690 ότανέφθασεόταν έφθασε ο Γουλιέλμος, προσωπικά οδηγώντας ένανπροσωπικά ένα στρατό, για να νικήσει τον Ιάκωβο και να πάρειεπιβάλει τονκαι πάλι την Αγγλικόαγγλική έλεγχοκυριαρχία.<ref name=harris446>Harris, 446–449</ref> Ο Ιάκωβος έφυγε στην Γαλλία ακόμη μια φορά, αναχωρώντας από το [[Κίνσεϊλ]], για να μην επιστρέψει ποτέ σε οποιοδήποτε από τα πρώην βασίλεια του.<ref name=harris446/> Επειδή εγκατέλειψε τους Ιρλανδούς υποστηρικτές του, ο Ιάκωβος έγινε γνωστός στην Ιρλανδία ως ''Séamus an Chaca'' ή 'JamesΙάκωβος theο be-shittenχέστης'.<ref>{{cite book |title=The Jacobites, Britain and Europe, 1688-1788 |last=Szechi |first=Daniel |year=1994 |publisher=Manchester University Press |location=48 |isbn=0719037743}}</ref>
 
=== Επιστροφή στην εξορία ===
[[Αρχείο:Château de Saint-Germain-en-Laye01.jpg|thumb|ΤοΟ [[Châteauπύργος deτου Saint-Germain-en-Laye]]Σαιν Ζερμαίν αν Λαι, το σπίτι του Ιακώβου κατά την τελική του εξορία]]
Στη Γαλλία, στον Ιάκωβο επιτράπηκε να ζήσει στον βασιλικό πύργο (château) του [[Σαιν Ζερμαίν εναν ΛεΛαι]].<ref>Miller, 235</ref> Η σύζυγος του Ιακώβου και μερικοί υποστηρικτές του, έφυγανμεταξύ μαζίτων του,οποίων συν τονο [[Τζον Ντράμμορντ, 1ος Κόμης του Μέλφορτ|ΚόμηταΚόμης του Μέλφορτ]] έφυγαν μαζί του· οι περισσότεροι, αλλά όχι όλοι, ήταν Καθολικοί.<ref>Miller, 235–236</ref> Το 1692 γεννήθηκε το τελευταίο παιδί του Ιάκωβου, η [[Λουίζα Μαρία Θηρεσία Στιούαρτ|Λουίζα Μαρία Θηρεσία]].<ref>[http://www.burkes-peerage.net/articles/scotland/page31g.aspx SCOTTISH ROYAL LINEAGE - THE HOUSE OF STUART Part 4 of 6] online at burkes-peerage.net (accessed 9 February 2008)</ref> Μερικοί υποστηρικτές στην Αγγλίας προσπάθησαν να αποκαταστήσουν τον Ιάκωβο στο θρόνο δολοφονώντας τον Γουλιέλμο Γ΄ το 1696, αλλά η συνωμοσία απέτυχε και ηο αντίδρασηαντίκτυπος έκανε την υπόθεση του Ιακώβου λιγότερο δημοφιλή.<ref>Miller, 238; Waller, 350</ref> Η προσφορά του Λουδοβίκου ΙΔ΄ να [[Ελεύθερηενεργήσει εκλογή|εκλέξει]]ώστε να εκλεγεί ο Ιάκωβος τον Ιάκωβοίδιο χρόνο [[Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία|ΒασιλιάΒασιλιάς της Πολωνίας]] τον ίδιο χρόνο απορρίφθηκε, από φόβο μήπως η αποδοχή από τον Ιάκωβο του Πολωνικού στέμματος ίσωςτον (στοαποξένωνε καθιστούσε, στην μυαλόσυνείδηση των Άγγλων), τοναπό καθιστούσαντην ανίκανοδυνατότητα να είναι Βασιλιάς της Αγγλίας. ΑφούΜετά οτην Λουδοβίκοςσύναψη κατέληξεειρήνης σετου ειρήνηΛουδοβίκου με τον Γουλιέλμο το 1697, έπαυσε ο πρώτος να προσφέρει πολλά προς βοήθεια του Ιακώβου.<ref>Miller, 239</ref>
 
Κατά τα τελευταία του έτη, ο Ιάκωβος έζησε σε μια αυστηρή [[μετάνοια]].<ref>Miller, 234–236</ref> Έγραψε ένα μνημόνιουπόμνημα για τοτον γιο του συμβουλεύονταςσυμβουλεύοντάς τον πώς να κυβερνήσει την Αγγλία, συγκεκριμενοποιώντας ότι οι Καθολικοί θα έπρεπε να έχουν έναν Υπουργό, έναν Επίτροπο του Θησαυροφυλακίου, τον Υπουργό Πολέμου, με την πλειοψηφία των αξιωματούχωναξιωματικών στοτου στρατόστρατού.<ref>Macaulay, 445</ref> Πέθανε από [[εγκεφαλική αιμορραγία]] στις 16 Σεπτεμβρίου 1701 στο [[Σαιν Ζερμαίν εναν ΛεΛαι]].<ref name=miller240>Miller, 240</ref> Το σώμα του απλώθηκε να αναπαυθείαποτέθηκε σε ένα φέρετρο στο Παρεκκλήσι του Αγίου ΕδμούνδουΕδμόνδου στην Εκκλησία των Άγγλων [[Βενεδικτίνοι|Βενεδικτίνων]] στην Rue St. Jacques στο Παρίσι, μεκαι τον επικήδειο λόγοεξεφώνησε από τονο [[Ανρί-Εμμανουέλ ντε Ροκέτ]].<ref name=miller240/> Το 1734, οτέθηκαν [[Αρχιεπίσκοποςυπ' όψιν του Παρισιού]]Αρχιεπισκόπου άκουσετου στοιχείαΠαρισιού προςμαρτυρίες υποστήριξηγια την της αγιοποίηση του Ιακώβου, αλλά δεν βγήκε τίποτα απόυπήρξε αυτόσυνέχεια.<ref name=miller240/> Κατά την [[Γαλλική Επανάσταση]], ο τάφος του Ιακώβου καταστράφηκε και τα ερείπιαλείψανά του διασκορπίσθηκανχάθηκαν.<ref>Miller, 240; Waller, 401; MacLeod, 349. Οι MacLeod andκαι Waller sayλένε allότι ofότι James'sόλα remainsτα wereλείψανα lostχάθηκαν. Ο [http://jacobite.ca/gazetteer/France/SaintGermain.htm McFerran] saysλέει partsότι ofμερός hisτων bowelσπλάχνων sentτου toστάλθηκε theστην parishενοριακή churchεκκλησία ofτου St.Σαιν Germain-en-LayeΖερμαίν wereαν rediscoveredΛαι inόπου ξαναβρέθηκαν το 1824 andκαι areότι είναι τα theμόνα onlyγνωστά knownλείψανα remainsπου leftαπέμειναν. The ''[[English Illustrated Magazine]]''s [http://books.google.com/books?id=I4oX7koMPh8C&pg=PA592&lpg=PA592&dq=parish+church+%22saint+germain+en+laye%22&source=web&ots=40cIBlBhmE&sig=h8QKaqjxgMhi2sp2UtW5qEYpwxE article] on St. Germain from September 1901 concurs.</ref> Την εποχή του θανάτου του, ήταν το τελευταίο επιζόν τέκνο του Καρόλου Α' και της Βασίλισσας Ενριέττας Μαρίας.
 
== Διαδοχή ==
[[Αρχείο:Pretend3.jpeg|thumb|left|upright|Ο [[Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος Στιούαρτ|γιος του Ιακώβου]] ήταν γνωστός ως "Ιάκωβος Γ΄ και Η΄" στους υποστηρικτές του, και "Ο Πρεσβύτερος Μνηστήρας" στους εχθρούς του]]
Η νεότερη κόρη του Ιακώβου [[Άννα της Μεγάλης Βρετανίας|Άννα]] ανέβηκε στο θρόνο όταν ο Γουλιέλμος πέθανε το 1702 (H Μαρία είχε πεθάνει το 1694). Ο Act of Settlement ([[Νόμος της Διευθέτησης 1701|Νόμος της Διευθέτησης]]) όριζε ότι, αν η γραμμή διαδοχής που εγκαθιδρύθηκε στημε την χάρτα των Δικαιωμάτων διαταρασσόταν, τότε το στέμμα θα πήγαινε σε μια Γερμανίδα εξαδέλφη, την [[Σοφία του Ανόβερου|Σοφία, σύζυγο του Εκλέκτορα του Ανόβερου]], και στους Προτεστάντες διαδόχουςκληρονόμους της.<ref name=harris493>Harris, 493</ref> Η Σοφία ήταν δισέγγονη του Ιάκωβου Α, κόρη της μεγαλύτερης κόρης του Ελισάβετ Στούαρτ, αδελφής του Καρόλου Α΄. Έτσι, όταν η Άννα πέθανε το 1714 (λιγότερο από δύο μήνες μετά τον θάνατο της Σοφίας), το στέμμα κληροδοτήθηκεκληρονομήθηκε στοναπό τον [[Γεώργιος Α΄ της Μεγάλης Βρετανίας|Γεώργιο Α΄]], γιο της Σοφίας, τον Εκλέκτορα του Ανόβερου και δεύτερο εξάδελφο της Άννας.<ref name=harris493/>
 
Ο γιος του Ιακώβου [[ΙάκωοςΙάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος Στιούαρτ|Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος]] αναγνωρίσθηκε ως Βασιλιάς μεμετά τον θάνατο του πατέρα του από τον Λουδοβίκο ΙΔ΄ της Γαλλίας και οιαπό τους εναπομείναντες υποστηρικτές του Ιακώβου (αργότερα γνωστοίγνωστούς ως [[Ιακωβιτισμός|Ιακωβίτες]]), ως "Ιάκωβος Γ΄ και Η΄."<ref>MacLeod, 349</ref> ΟδήγησεΗγήθηκε μιαμιας [[Ιακωβιτικές Εξεγέρσεις#Την Εξέγερση του 1715 ('Δεκαπέντε')|εξέγερση]]ς στην Σκωτία το 1715 αμέσως μετά την άνοδο του Γεωργίου Α΄, αλλά ηττήθηκε.<ref>MacLeod 361–363</ref> Οι Ιακωβίτες [[Ιακωβιτικές Εξεγέρσεις#Η Εξέγερση του 1745 ('Σαράντα Πέντε')|εξεγέρθηκαν πάλι]] το 1745 οδηγούμενοιυπό απότην τονηγεσία του [[Κάρολος Εδουάρδο Στιούαρτ|ΚάρολοΚάρολου ΕδουάρδοΕδουάρδου Στιούαρτ]], εγγονόεγγονού του Ιακώβου Β΄, και πάλι ηττήθηκαν.<ref>MacLeod, 365–371</ref> Από τότε, δεν έγινε καμία σοβαρή προσπάθεια να παλινορθωθούν οι Στιούαρτ δεν έχει γίνει. Οι διεκδικήσεις του Καρόλου πέρασαν στον νεότερο αδελφό του [[ΧένριΕρρίκο ΜπένεντικτΒενέδικτο Στιούαρτ]], τον [[Πρύτανης του Κολλεγίου των Καρδιναλίων|Πρύτανη του Κολλεγίου των Καρδιναλίων]] της [[Καθολική Εκκλησία|Καθολικής Εκκλησίας]].<ref>MacLeod, 371–372</ref> Ο ΧένριΕρρίκος ήταν ο τελευταίος από τους νόμιμους απογόνους του Ιακώβου, και κανένας συγγενής δεν έχει δημοσίως αναγνωρίσει την [[Ιακωβιτική διαδοχή|Ιακωβιτική διεκδίκηση]] από τόν θάνατό του το 1807.<ref>MacLeod, 373–374</ref>
 
==Ιστοριογραφία==
[[File:Thomas Babington Macaulay, 1st Baron Macaulay - Project Gutenberg eText 13103.jpg|thumb|140px|upright|Ο [[Τόμας Μπάμπινγκτον Μακόλεϋ|Μακόλεϋ]] έγραψε σύμφωνα με την παράδοση των [[ιστορία των Ουίγων|Ουίγων]].]]
[[File:Belloc side.jpg|140px|thumb|Ο [[Ιλέρ Μπελόκ|Μπελόκ]] ήταν ένας αξιοσημείωτος [[Απολογητική|απολογητής]] του Ιακώβου Β'.]]
Η ιστοικήιστορική ανάλυση του Ιακώβου Β' έχει κάπως αναθεωρηθεί από τότε που οι [[ιστορία των Ουίγων|Ουίγοι]] ιστορικοί, με αρχηγόεπί κεφαλής τον [[Τόμας Μπάμπινγκτον Μακόλεϋ|Λόρδο Μακόλεϋ]], φιλοτέχνησανχαρακτήρισανν τον Ιάκωβο ως βάναυσο απολυταρχικό άνθρωπο και την βασιλεία του ως "τυραννία η οποία προσέγγιζε την παράνοια".<ref>Macaulay, 239</ref> Μεταγενέστεροι ερευνητές, όπως ο [[Τζ. Μ. Τρεβέλυαν]] (μικρανιψιός του Μακόλεϋ) και ο Ντέιβιντ Ογκ, παρότι πιο ισορροπημένοι αόαπό τον Μακόλεϋ, χαρακτήριζαν ακόμα τον Ιάκωβο ως τύραννο, τις προσπάθειες του για θρησκευτική ανεκτικότητα ως απάτη, και την βασιλεία του ως εκτροπή στηντης ΒρετανικήΒρετανικής ιστορίαιστορίας.<ref>See Βλ.Prall, vii–xv, forγια a moreπιο detailedαναλυτική historiographyιστοριογραφία.</ref> To 1892 o [[Α. Γ. Ουάρντ]] έγραψε για το [[Λεξικό της Εθνικής Βιογραφίας]] ότι ο Ιάκωβος ήταν "προφανώς ένας πολιτικά και θρησκευτικά φανατισμένος", αν και ουδέποτε στερείτο "μιας φλέβας πατριωτικού αισθήματος"· "η μετατροφή του στην εκκλησία της Ρώμης έκανε την χειραφέτηση των ομοδόξων του Καθολικών σε πρώτη φάση, και την ανάκτηση της Αγγλίας προς όφελος του Καθολικισμού, τασε αντικείμεναδεύτερη, τηςαντικειμενικούς διακυβέρνησηςσκοπούς της πολιτικής του."<ref>{{DNB Cite|wstitle=James II of England}}</ref>
 
Ο [[Ιλέρ Μπελόκ]] (ένας Ρωμαιοκαθολικός) έσπασε την παράδοση αυτή το 1928, απεικονίζονταςχαρακτηρίζοντας τον Ιάκωβο ως αξιότιμοέντιμο άνδρα και αληθινό υπεασπιστή της ελευθερίας της συνείδησης, κακαι τους εχθρούς του "άνδρες στην μικρή κλίκα των μεγάλων περιουσιών&nbsp;... οι οποίοι κατέστρεψαν την αρχαία μοναρχία των Άγγλων."<ref>Belloc, vii</ref>
 
==Τίτλοι, προσφωνήσεις και εμβλήματα==
Απεικονίσθηκε επίσης από τον [[Γκιμπ ΜακΛόφλιν]] στην βωβή ταινία του 1926 ''Nell Gwynne'', βασισμένη σε ένα μυθιστόρημα του [[Τζόζεφ Σίρινγκ]], τον [[Λόρνς Άντερσον (ηθοποιός)|Λόρενς Άντερσον]] στην ταινία του 1934 ''Nell Gwyn'', τον [[Βέρνον Στιλ]] στην ταινία του 1935''[[Captain Blood (ταινία 1935)|Captain Blood]]'', βασισμένη στο [[Captain Blood (μυθιστόρημα)|μυθιστόρημα]] του [[Ραφαέλ Σαμπατίνι]], τον [[Ντάγκλας Μάθιους]] στο δράμα του [[BBC]] TV του 1938 ''Thank You, Mr. Pepys'', τον [[Χένρι Όσκαρ]] στην ταινία του 1948''Bonnie Prince Charlie'', τον [[Τζον Ουέστμπρουκ (ηθοποιός)|Τζον Ουέστμπρουκ]] στην τηλεοπτική σειρά του BBC του 1969 ''[[The First Churchills]]'', τον [[Γκάι Χένρι (ηθοποιός)|Γκάι Χένρι]] στην ταινία του 1995 ''[[England, My England]]'', την ιστορία του συνθέτη [[Χένρι Πέρσελ]], και τον [[Τσάρλι Κριντ-Μάιλς]] στην μίνι τηλεοπτική σειρά του BBC του 2003 ''[[Charles II: The Power & the Passion]]''.
 
Το ταραγμένο περιβάλλον της βασιλείας του Ιακώβου, η ανταρσία του Μονμάουθ, η ¨ενδοξη Επανάσταση, η παραίτηση του Ιακώβου και η επακόλουθη ανάρρηση του Γουλιέλμου της Οράγγης αποτελούν το θέμα του μυθιστορήματος του [[Neal Stephenson]] novel ''[[Quicksilver (novel)|Quicksilver]]'' (2003).
The squabbling surrounding James's kingship, the Monmouth Rebellion, the Glorious Revolution, James's abdication, and William of Orange's subsequent accession to the throne are themes in [[Neal Stephenson]]'s 2003 novel ''[[Quicksilver (novel)|Quicksilver]]''.
 
== Απόγονοι ==
3.340

επεξεργασίες