Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Περίσταση Πιερίας»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
 
Η '''Περίσταση''' είναι κωμόπολη της [[Πιερία|Πιερίας]], σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από την [[Κατερίνη]] και σε υψόμετρο 26 μ. Με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2011 έχει πληθυσμό 2.550 κατοίκους. Υπάγεται διοικητικά στο Δήμο Παραλίας. Το ομώνυμο Δημοτικό Διαμέρισμα έχει έναν οικισμό.
 
== Η ιστορία ==
Το [[1922]] είναι ένας κατεξοχήν τόπος μνήμης για τους [[Έλληνες]]. Πρόκειται για έναν νοητό τόπο ο οποίος συγκροτήθηκε από όλα εκείνα τα στοιχεία που τον κάνουν παραδειγματικό: τραύμα, απώλεια, έξοδος. Το τραύμα ως διάβαση μέσα από τη βία, το θάνατο και το φόβο. Το τραύμα ως απώλεια. Χάθηκε ένας ολόκληρος κόσμος, άνθρωποι, τόποι, τρόποι βίου, περιουσίες. Μετάβαση σε μια νέα συνθήκη: το στίγμα της προσφυγιάς, η εχθρότητα των ντόπιων, τα δύσκολα χρόνια για να ορθοποδήσουν οι οικογένειες. Οι σημερινές γενιές βέβαια δεν έχουν τα βιώματα των ανθρώπων του ξεριζωμού. Ωστόσο το βιωμένο τραύμα έγινε πολιτισμικό τραύμα. Δεν βασίζεται δηλαδή στην εμπειρία, αλλά στη μετάδοσή της, στην πολιτισμική αναπαραγωγή της. Γι’ αυτό και δεν αφορά μόνο τους πρόσφυγες ή τους απογόνους τους. Αφορά την αίσθηση του παρελθόντος που έχει η εθνική συνείδηση, το συλλογικό εμείς. Το ’[[1922|22]] σήμανε την οριστική εγκατάλειψη μιας κοσμοπολίτικης αντίληψης για τον ελληνισμό, το τέλος του ελληνισμού ως συστατικού στοιχείου των αυτοκρατοριών της ανατολικής Μεσογείου. Το [[1922]], ως τόπος μνήμης, δεν γεννήθηκε, αλλά ποιήθηκε. Οι Θρακιώτες θα ειδοποιηθούν από τις Ελληνικές Αρχές να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και βάσει καταρτιοσθέντος σχεδίου μεταφορά του πληθυσμού, οδικός, σιδηροδρομικώς και ατμοπλοϊκώς, θα μεταφερθούν στην Ελλάδα, που τώρα τα σύνορα της είναι κατά μήκος του Έβρου ποταμού. Τα τρένα αρχίζουν την μεταφορά του πληθυσμού από την ενδοχώρα της Ανατολικής Θράκης και τα πλοία από τις παραλιακές περιοχές της Προποντίδας, όσους δεν είχαν ίδια μέσα μεταφοράς, και τα μεν τρένα μέχρι τον Έβρο, τα δε πλοία στα λιμάνια Καβάλας, Θεσσαλονίκης και Βόλου, όπου είχαν δημιουργηθεί κέντρα υποτυπώδους υποδοχής προσφύγων και αργότερα να προωθηθούν προς οριστική εγκατάσταση στο εσωτερικό της χώρας. Μεγάλο μέρος ανατολικοθρακιωτών θα φύγει και θα έρθει στην [[Ελλάδα]] οδικός με κάρα φορτωμένα με ότι χρήσιμο μπορούσαν να μεταφέρουν και με τα κοπάδια των ζώων τους μικρά και μεγάλα. Στο δρόμο θα δεχθούν πολλές επιθέσεις άτακτων Τούρκων (τσέτες) που προσπαθούσαν να αρπάξουν τα ζώα και τον ρουχισμό τους, τους οποίους αντιμετωπίζουν με τα όπλα που έφεραν μαζί τους οι Θρακιώτες. Ήταν Οκτώβρης του [[1922]] όταν διατάχθηκαν να φύγουν από τις εστίες τους. Ο χειμώνας εκείνης της χρονιάς ήταν πρόωρος και βαρύς και περπατώντας εβδομάδες, με διακοπές και στάσεις, διότι παράλληλα με τα κάρα βάδιζαν και τα κοπάδια των ζώων, ώσπου να φτάσουν μέχρι την Κεντρική Μακεδονία, οι περισσότεροι αλλά και να βρεθούν μεταξύ των οι συγγενείς και συγχωριανοί που έφτασαν σιδηροδρομικώς ή ατμοπλοικώς για να αποφασίσουν που θα πάνε να εγκατασταθούν μονίμως. Από δω και πέρα αρχίζει μια νέα Οδύσσεια οριστικής εγκατάστασης προσφύγων. Η Βόρεια Ελλάδα έχει γεμίσει και γεμίζει συνεχώς με πρόσφυγες που καταφθάνουν από Ανατολική Θράκη, Πόντο και Μικρά Ασία. Η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων του Ελληνικού Κράτους, αναλαμβάνει ένα μακροχρόνιο, δύσκολο και επίπονο έργο. Πρέπει να καταγράψει μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών τα κενά σπίτια και χωράφια σε πόλεις και χωριά που κατείχαν οι Τούρκοι και στη συνέχεια να προωθήσουν τους πρόσφυγες για εγκατάσταση. Η πρώτη προσφυγιά ([[1914]]-[[1920]]) των Θρακιωτών είχε δώσει την ευκαιρία να γνωρίσουν περίπου το χώρο της Μακεδονίας και της Δυτικής Θράκης, τις γόνιμες περιοχές, τα υπάρχοντα βοσκοτόπια, μιας και οι περισσότεροι ήταν γεωργοκτηνοτρόφοι, καθώς και τις περιοχές που μαστίζονταν από ελονοσία... Επειδή οι περισσότεροι ήρθαν με τα κάρα και τα κοπάδια τους, αλλά και με τις οικονομίες τους, κατευθύνθηκαν αμέσως χωρίς καθυστέρηση και εγκαταστάθηκαν στις περιοχές που είχαν επιλέξει. Οι Θρακιώτισες ήταν και είναι υποδειγματικές και άριστες νοικοκυρές, καλές μητέρες και δεξιοτέχνες. Αν οι άνδρες και ειδικά η οικογένεια είχε να εκτελέσει όλες τις γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες, η Θρακιώτισσα που συμμετείχε σ'αυτές είχε και την ευθύνη του νοικοκυριού. Σε κάθε σπίτι ήταν στημένος "[[αργαλειός]]" που ύφαινε ό,τι χρειαζόταν το σπίτι και η οικογένεια, ετοιμάζοντας βέβαια μόνη της το στημόνι και το υφάδι, με πολύ μεράκι για να ντύσει το σπίτι και τα μέλη της οικογένειας με μάλλινα και βαμβακερά ρούχα και στρωσίδια. Από το καλοκαίρι θα ετοίμαζε όλα τα είδη τροφίμων που χρειαζόταν για το χειμώνα και την άνοιξη και γέμιζε όλα τα κελάρια με μεγάλη ποικιλία. Όταν έμπαινες σε θρακιώτικο σπίτι, όσο φτωχό κι αν ήταν αντίκρυζες καθαριότητα και στρώσιμο που εντυπωσίαζε και σου΄δινε την εντύπωση της αρχοντιάς. Οι Θρακιώτες για αρκετές δεκαετίες διατήρησαν τα ήθη και τα έθιμα τους. Ο σύλλογος Ανατολικοθρακών Περίστασης & Ν. Πιερίας καταβάλλει προσπάθεια να περισώσει ότι απέμεινε από λαογραφικό υλικό της Ανατολικής Θράκης, να φέρει σε επαφή τους Θρακιώτες μεταξύ τους, και να τους ευαισθητοποιήσει. Με τα χορευτικά της τμήματα προσπαθεί να μάθει και να διασώσει τους θρακιωτικούς χορούς και την Θρακιώτικη μουσική και γενικά να κάνει αισθητή την παρουσία του θρακιώτικου στοιχείου. Βρισκόμαστε στον 21ου αιώνα και ύστερα από 89 χρόνια προσφυγιάς, οι επιζώντες Θρακιώτες έζησαν με την ελπίδα και το όνειρο, ότι κάποια μέρα θα γυρίσουν πίσω στις αγαπημένες, στις αλησμόνητες πατρίδες τους, να πεθάνουν εκεί που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, εκεί που μεγαλούργησαν οι προγονοί τους, εκεί που βρίσκονται ενταφιασμένοι στα ιερά χώματα τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Δυστυχώς έφυγαν και φεύγουν οι τελευτέοι πρόσφυγες χωρίς να πραγματοποιηθεί το όνειρό τους. Έφυγαν από τη ζωή με την πίκρα και το παράπονο, ότι ξεριζώθηκε όλος ο ελληνισμός της [[Θράκη|Θράκης]].
 
== Υποδομή ==
54

επεξεργασίες