Αρχιλαούτο: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Χωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Το '''αρχιλαούτο''' είναι [[χορδόφωνο]] νυκτό [[μουσικό όργανο]], το οποίο εντάσσεται στην οικογένεια του [[λαούτο|λαούτου]] και η χρήση του οποίου άνθισε κατά την [[Αναγεννησιακή μουσική|Ευρωπαϊκή Αναγέννηση]] (περ. 1600). Η επιννόησή του τέθηκε στα πλαίσια του συγκερασμού δύο συγγενών οργάνων, αφ'ενός της [[θεόρβη]]ς -η οποία λόγω μεγέθους δυσχέραινε την κατά μόνας ([[σόλο]]) εκτέλεση- και αφ'ετέρου του [[αναγεννησιακό λαούτου|αναγεννησιακού λαούτου]], το οποίο από κατασκευής δεν ήταν ικανοποιητικό στη χαμηλόφωνη περιοχή. Συμπερασματικά, το αρχιλαούτο είναι ένα ''τενόρο'' αναγεννησιακό λαούτο με μια επέκταση ταστιέρας, παρόμοια (αλλά μικρότερη) με αυτή της θεόρβης. Διαθέτει 14 [[χορδή (μουσική)|χορδές]] με χόρδισμα παρόμοιο μ' αυτό του λαούτου (βλ. διάγραμμα παρακάτω) και χρησιμοποιούνταν κυρίως για σολιστικό ρεπερτόριο, καθώς ο ρόλος του νυκτού στο [[συνεχές βάσιμο]] εκπληρώνεται κυρίως από την ηχητικά πιο πλούσια θεόρβη.
 
Εντούτοις, υπάρχει ένα μεγάλο μέρος του ρεπερτορίου όπου εμφανίζεται το αρχιλαούτο σε συνοδευτικό ρόλο, αποδίδοντάς του το ρόλο του οργανικού [[μπάσο]]υ, πολλές φορές μάλιστα καλούμενο να συμπληρώσει το μουσικό του μέρος με [[συγχορδία|συγχορδίες]]. Στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι εκτελεστές της εποχής μπορούσαν να παίξουν τόσο το ένα όσο και το άλλο όργανο, κάτι που προκύπτει και από τα οργανογράμματα (''instrumentarium'') σε παρτιτούρες της εποχής· τυπικά παραδείγματα αυτής της πρακτικής είναι η όπερα ''[[Ο Ιούλιος Καίσαρ στην Αίγυπτο (Χαίντελ)|Ιούλιος Καίσαρ]]'' (1724) του [[Χαίντελ]], όπου στο μέρος του ''κοντίνουο'' αναγράφει ''arciliuto ο tiorba'' (αρχιλαούτο ή θεόρβη), αλλά και οι [[τρίο σονάτα|τριοσονάτες]] 1 και 3 του [[Αρκάντζελο Κορέλλι]], όπου το ανάλογο οργανικό μέρος αναγράφει ''violone o arciliuto'' ([[βιολόνε]] ή αρχιλαούτο). Όσον αφορά στο σολιστικό του ρεπερτόριο πάντως, η μουσική καταγράφεται με το συμβολογραφικό σύστημα γνωστό ως [[ταμπλατούρα]].
 
==Ρεπερτόριο==