Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Γιρονδίνοι»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
{{πηγές|01|02|2011}}
Οι Γιρονδίνοι υπήρξαν μια αξιόλογη πολιτική ομάδα, που δημιουργήθηκε πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και έδρασε κατά τη διάρκειά της όπου και έφτασε στο απόγειο της δύναμής της. Αρχικώς ονομάζονταν "Μπρισοντέν" από το όνομα ενός εκ των ιδρυτικών τους στελεχών, τον Ζακ Πιερ Μπρισό. Άλλοι ηγέτες τους ήταν οι Κοντορσέ, Βερνιώ, Γκυαντέ, Ζανσονέ κ.ά. Ουσιαστικά αποτέλεσαν την Αριστερήαριστερή πτέρυγα της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης. Αργότερα ονομάστηκαν Γιρονδίνοι από ένα νόμο που ψηφίστηκε στην πόλη Γιρόνδη (Gironde). Παρόλες τις "Αριστεριστικές" τους τάσεις στηρίχτηκαν κατεξοχήν από τους επιχειρηματικούς κύκλους του Παρισιού και λιγότερο από τον επαναστατημένο λαό του Παρισιού. Αστοί και οι ίδιοι αποδοκίμαζαν τον ταξικό αγώνα και δεν υποστήριξαν ποτέ ιδέες περί ισότητας των τάξεων ενώ εργάστηκαν ανοιχτά για την επικράτηση της "Φωτισμένης Αστικής Τάξης".
 
Κρατώντας μετριοπαθή στάση πέτυχαν τον Μάρτιο του 1792 να προσκληθούν από τον Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ να συμμετάσχουν στην Κυβέρνηση Ντυμουριέ παίρνοντας αρκετά υπουργεία και αρμοδιότητες. Γρήγορα όμως απογοητεύτηκαν γιατί δεν κατάφεραν να ελέγξουν ολοκληρωτικά τη νέα κυβέρνηση όπως επεδίωκαν και ήρθαν σε ρήξη με τον Βασιλιά όπου προέβαλε Βέτο σε δύο σημαντικά διατάγματα που ήθελαν να περάσουν οι Γιρονδίνοι στην Εθνοσυνέλευση. Μετά τις πρώτες αποτυχίες τους κατά τη Γαλλική Επανάσταση στράφηκαν εναντίον των Δαντόν, Ροβεσπιέρου και Μαρά πράγμα που προκάλεσε την απώλεια του Λαικού τους ερείσματος. Στις 2 Ιουνίου 1793 οι Γιρονδίνοι απέτυχαν να αντισταθούν στην έφοδο της έτερης πολιτικής ομάδας του Παρισιού τους "Αβράκωτους",οι οποίοι υποκινημένοι από τον Ροβερσπιέρο και τους "Ορεινούς" το δεύτερο πιο ισχυρό κόμμα της επαναστατημένης Γαλλίας. Οι "Ορεινοί" εξοργισμένοι από τη δολοφονία του [[Ζαν Πολ Μαρά|Μαρά]] από τη Σαρλότ Κορνταί πιθανότατα όργανο των Γιρονδίνων έστρεψαν τους "Αβρακωτους" εναντίον των τελευταίων, αυτοί κατάφεραν να επικρατήσουν πολιτικά των Γιρονδίνων και να προκαλέσουν Επαναστατικό Δικαστήριο εναντίον τους. Το αποτέλεσμα ήταν ότι 29 Γιρονδίνοι συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν, 21 από αυτούς στις 31 Οκτωβρίου 1793 άλλοι 5-6 αυτοκτόνησαν και όσοι δεν έφυγαν από το Παρίσι τελικώς κατάφεραν με κίνδυνο να επανακτήσουν τις βουλευτικές τους έδρες στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση.
Παρόλες τις "αριστεριστικές" τους τάσεις, στηρίχτηκαν κατεξοχήν από τους επιχειρηματικούς κύκλους του Παρισιού και λιγότερο από τον επαναστατημένο λαό. Αστοί και οι ίδιοι, αποδοκίμαζαν τον ταξικό αγώνα και δεν υποστήριξαν ποτέ ιδέες περί ισότητας των τάξεων, ενώ εργάστηκαν ανοιχτά για την επικράτηση της "Φωτισμένης Αστικής Τάξης".
 
Κρατώντας μετριοπαθή στάση, πέτυχαν το Μάρτιο του 1792 να προσκληθούν από τον [[Λουδοβίκο ΙΣΤ΄ της Γαλλίας|Λουδοβίκο ΙΣΤ΄]] να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση Ντυμουριέ, παίρνοντας αρκετά υπουργεία και αρμοδιότητες. Γρήγορα όμως απογοητεύτηκαν, γιατί δεν κατάφεραν να ελέγξουν ολοκληρωτικά τη νέα κυβέρνηση, όπως επεδίωκαν, και ήρθαν σε ρήξη με το βασιλιά όταν προέβαλε βέτο σε δύο σημαντικά διατάγματα που ήθελαν να περάσουν οι Γιρονδίνοι στην Εθνοσυνέλευση.
 
Μετά τις πρώτες αποτυχίες τους κατά τη Γαλλική Επανάσταση, στράφηκαν εναντίον των Δαντόν, [[Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος|Ροβεσπιέρου]] και [[Ζαν Πολ Μαρά|Μαρά]], πράγμα που προκάλεσε την απώλεια του λαϊκού τους ερείσματος. Στις 2 Ιουνίου 1793 οι Γιρονδίνοι απέτυχαν να αντισταθούν στην έφοδο της έτερης πολιτικής ομάδας του Παρισιού, τους "Αβράκωτους", οι οποίοι υποκινημένοι από το Ροβεσπιέρο και τους "Ορεινούς" το δεύτερο πιο ισχυρό κόμμα της επαναστατημένης Γαλλίας.
 
Οι "Ορεινοί", εξοργισμένοι από τη δολοφονία του Μαρά από τη [[Σαρλότ Κορντέ]], πιθανότατα όργανο των Γιρονδίνων, έστρεψαν τους "Αβράκωτους" εναντίον των πρώτων. Οι "Αβράκωτοι" κατάφεραν να επικρατήσουν πολιτικά των Γιρονδίνων και να προκαλέσουν τη σύγκληση Επαναστατικού Δικαστηίου εναντίον τους. Το αποτέλεσμα ήταν η σύλληψη και εκτέλεση 29 Γιρονδίνων (21 από αυτούς στις 31 Οκτωβρίου 1793), η αυτοκτονία άλλων 5-6, ενώ όσοι δεν έφυγαν από το Παρίσι, κατάφεραν τελικώς με κίνδυνο της ζωής τους, να επανακτήσουν τις βουλευτικές τους έδρες στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση.
 
[[Κατηγορία:Γαλλική Επανάσταση]]
Ανώνυμος χρήστης