Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

συμπλήρωση, μικροεπιμέλεια
Ο '''Δημήτριος Ταγκόπουλος''' ήταν [[Έλληνας]] μυθιστοριογράφοςπεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και εκδότης ([[Ύδρα]] [[1860]] – [[21 Μαρτίου]]<ref>http://books.google.gr/books?id=q4FiAAAAMAAJ&q=%CE%A4%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82+%CE%9C%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85+1926&dq=%CE%A4%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82+%CE%9C%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%AF%CE%BF%CF%85+1926&hl=el&sa=X&ei=hmrcUc-oMITCPM61gOgE&ved=0CDcQ6AEwAg</ref> [[1926]]). Αν και εργάστηκε στοστον χώρο της δημοσιογραφίας[[δημοσιογραφία]]ς, διακρίθηκε πιο πολύ ως λογοτέχνης, κριτικός και θεατρικός συγγραφέας. Γνωστότατο είναι το περιοδικό "''[[Νουμάς (περιοδικό)|Νουμάς]]"'', που ο ίδιος εξέδωσε.
 
== Βιογραφικά στοιχεία ==
Σπούδασε [[ιατρική]] στο [[ΕΚΠΑ|πανεπιστήμιοΠανεπιστήμιο της Αθήνας]] αλλά για βραχύβιοβραχύ χρονικό διάστημα, καθώς επιδόθηκε στο γράψιμο σε εφημερίδες της εποχής, όπως ο "''[[Ραμπαγάς]]"'', στηνη "''[[Εστία]]"'' και το "''[[Έθνος]]"''. ΕξέδωσεΣύμφωνα με άλλη πηγή<ref>''Νέα Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια'' «Χάρη Πάτση», τ. 21, σελ. 321</ref>, ολοκλήρωσε τις σπουδές του και το 1890 αναγορεύθηκε διδάκτορας της ιατρικής, ενώ στη συνέχεια άσκησε για μικρό διάστημα την ιατρική στη [[Θεσσαλία]]. Επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα το [[1896]] και από τότε αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στα γράμματα. Είχε ήδη εκδώσει τη σατιρική εφημερίδα "''Δον Κιχώτης"'' το 1894<ref>[http://www.biblionet.gr/author/11615/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82_%CE%A0._%CE%A4%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82 Biblionet], βιογραφικό του Ταγκόπουλου, ανάκτηση 9-7-2013.</ref>. Εξέδωσε και το δικό του περιοδικό, τοτον "''Νουμά"'', το [[1903]], ένα περιοδικό το οποίο αναδείχθηκε σε στυλοβάτη της [[δημοτική γλώσσα|δημοτικής γλώσσας]]. ΔιορίστηκεΤο «Νουμάς» το είχε ήδη χρησιμοποιήσει ο ίδιος ως ψευδώνυμο στην ''Εστία''. Χρησιμοποιούσε επίσης σε άλλα έντυπα το ψευδώνυμο «Κύριος Ιερεμίας». Ο Δ. Ταγκόπουλος φιλοδοξούσε να να θεωρείται κυρίως θεατρικός συγγραφέας. διορίστηκε γραμματέας στη Σχολή Καλών Τεχνών και το τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών, δύο χρόνια πριν τοτον θάνατό του, που συνέβη το 1926.
 
== Έργα ==
 
=== Πεζά ===
''Τα τραγούδια του Ραμπαγά'' (1898, με κείμενα του [[Αττίκ|Κλ. Τριανταφύλλου]])
*''Οι απόγονοι'' (1914)
*''Πίσω από τα κάγκελα'' (1919)
*''Τρία διηγήματα'' (1919)
*''Πλάι στην αγάπη'' ( 1920)
*''Αγαπώντας κι άλλα διηγήματα'' (1922)
*''Πλάι στην αγάπη ''(1920)
*''Θέμης Βρανάς'' (1923)
*''Αγαπώντας κι άλλα διηγήματα'' (1922)
*''Δυο αγάπες'' (1924)
 
===Κριτικές και φιλολογικές εργασίες ===
*''Φιλολογικά πορτραίτα'' (1922).
 
== Παραπομπές-πηγές ==
{{παραπομπές}}
 
25.875

επεξεργασίες