Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Καμία αλλαγή στο μέγεθος ,  πριν από 6 έτη
Κατά τη διάρκεια του [[Τριακονταετής πόλεμος|Τριακονταετούς πολέμου]] καταλήφθηκε από τα Σουηδικά στρατεύματα το 1632 και παρέμεινε επί διετία στην κατοχή τους. Αυτό είχε ως συνέπεια την επαναφορά του Προτεσταντισμού στην πόλη, δόγμα που είχε απαγορευτεί το [[1627]]. Με βάση τη Συνθήκη του Ριέιγ (Rueil) την [[1 Αυγούστου]] [[1635]], το Κολμάρ τίθεται υπό την προστασία του Βασιλέα της Γαλλίας και διατηρεί τόσο το καθεστώς της "αυτοκρατορικής πόλης" όσο και τα προνόμια και τα δικαιώματά της. Το [[1648]] η συνθήκη του [[Μίνστερ]] της [[Βεστφαλία|Βεστφαλίας]] αποδίδει τμήμα της Αλσατίας στη Γαλλία. Το Κολμάρ, όπως και οι άλλες πόλεις της Δεκάπολης, παραμένει Αυτοκρατορική πόλη και τα γαλλικά στρατεύματα αποχωρούν.
[[Αρχείο:Colmar_2008.jpg|thumb|right|330px|Κολμάρ: Η παλαιά πόλη]]
Το [[1679]] με τη συνθήκη του [[ΝαιμέχενΝαϊμέχεν]] (Nijmegen) το Κολμάρ αποδόθηκε στη Γαλλία και αποτέλεσε "Βασιλική Γαλλική πόλη". Στο καθεστώς αυτό παρέμεινε μέχρι το 1871, οπότε ολόκληρη η Αλσατία, με τη λήξη του Γαλλογερμανικού πολέμου, αποδόθηκε στη Γερμανία. Υπό γερμανική διοίκηση παρέμεινε μέχρι το τέλος του [[Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου]], οπότε με τη [[Συνθήκη των Βερσαλλιών]] η Αλσατία επεστράφη στη Γαλλία. Το Κολμάρ αναπτύχθηκε και, το [[1924]] έγινε η έδρα του Αγροτικού Επιμελητηρίου του Άνω Ρήνου. Οι κάτοικοί του αυξάνονται και το [[1934]] φθάνουν σχεδόν τους 50.000. Μετά την είσοδο της Γαλλίας στον [[Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος|Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο]] οι Γερμανοί εισβάλλουν και καταλαμβάνουν την Αλσατία, την οποία προσαρτούν στο [[Γ' Ράιχ]]. Η πόλη υφίσταται καταστροφές μνημείων της και υφίσταται κατοχή με έντονα στοιχεία εκγερμανισμού και ναζιστικοποίησης. Η Γαλλία ανέκτησε τον έλεγχο της Αλσατίας ύστερα από τη μάχη του "θύλακα του Κολμάρ" το [[1945]]. Στις 10 Φεβρουαρίου 1945 ο Στρατηγός [[Σαρλ Ντε Γκωλ]] εισέρχεται στο Κολμάρ και αποκαθιστά στη θέση του το άγαλμα του Στρατηγού Ραπ (Rapp), μια από τις πρώτες δημιουργίες του [[Φρεντερίκ Μπαρτολντί]] (Frédéric Auguste Bartholdi, 1834–1904), το οποίο αναγέρθηκε στην πόλη το 1865 και οι [[Ναζί]] είχαν απομακρύνει από το βάθρο του. Το άγαλμα κοσμεί σήμερα την πόλη.
 
Η πόλη, βασιζόμενη στην αμπελοκαλλιέργεια αλλά και στη βιομηχανική της ανάπτυξη, ευημερεί από τον Πόλεμο ως σήμερα. Εκτός από τον συνεχώς αναπτυσσόμενο τουρισμό της, αποτελεί και έδρα των εταιρειών [[Liebherr]] (γαλλικός κλάδος), Timken (έδρα στην Ευρώπη) και [[Leitz]] (γαλλικός κλάδος).