Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος»

 
Μεγάλη μερίδα λογίων της εποχής κατέκρινε την προσπάθεια του Παπαρρηγόπουλου να «ενσφηνώσει» το Βυζάντιο, το οποίο θεωρούσαν θρησκόληπτο, ανάμεσα στην αρχαία και τη νεότερη Ελλάδα. Για παράδειγμα, ο [[Στέφανος Κουμανούδης]] το [[1853]], λίγους μήνες μετά την έκδοση της μονότομης ''Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους'', σε δημοσίευμά του στράφηκε εναντίον όσων εξέφρασαν απόψεις για την σημασία του Βυζαντίου, αναφερόμενος στον Παπαρρηγόπουλο, τον [[Σπυρίδων Ζαμπέλιος|Ζαμπέλιο]] και τον [[Σκαρλάτος Βυζάντιος|Σκαρλάτο Βυζάντιο]].<ref>Το 1851 ο Βυζάντιος σε έκδοση βιβλίου του για την ιστορία της [[Κωνσταντινούπολη|Κωνσταντινούπολης]] διατύπωνε την άποψη ότι η η βυζαντινή ιστορία είναι αναπόσπαστο τμήμα της ελληνικής ιστορίας</ref> Ο Κουμανούδης μάλιστα χρησιμοποιούσε τον όρο «Ζαμπελιοπαπαρρηγοπούλειος σχολή» όταν αναφερόταν επικριτικά στις απόψεις του. Το 1856 ο Δημήτριος Μαυροφρύδης, σε άρθρο του στην εφημερίδα ''Αθηνά'' έγραφε: «η περί ενότητος των Ελλήνων μονομανία του [Παπαρρηγόπουλου] έφθασεν εις το μη περαιτέρω» και χαρακτήριζε τις ιδέες του «φαντασιοκοπήματα».<ref>Δημαράς 1994, σελ. 366</ref> Συχνά είχε επιστημονικές διαφωνίες και με τον [[Κωνσταντίνος Σάθας|Κωνσταντίνο Σάθα]]. Κατηγορήθηκε από πολλούς ως σλαβόφιλος,<ref>Κ.Θ. Δημαράς, Εισαγωγή στο: Κ. Παπαρρηγόπουλος, ''Προλεγόμενα'', επιμέλεια Κ.Θ. Δημαράς, Ερμής, 1970, σ. 27</ref> ενώ εναντίον του εκφράστηκαν και προσωπικές επιθέσεις με αφορμή μη επιστημονικά ζητήματα, όπως ότι επιβουλευόταν την πανεπιστημιακή περιουσία (σε ανώνυμο φυλλάδιο του 1871, που αποκαλύφθηκε ότι ήταν κείμενο του [[Γεώργιος Μιστριώτης|Γεωργίου Μιστριώτη]], με αφορμή την υποψηφιότητά του για την πρυτανεία),<ref>Κ.Θ. Δημαράς, «Η ανάσχεση του Διαφωτισμού και ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος», ''Νεοελληνικός Διαφωτισμός'', Ερμής, Αθήνα 1980<sup>2</sup>, σ. 409.</ref> ότι εξασφάλιζε κρατική χρηματοδότηση για να εκφράζει φιλοκυβερνητική πολιτική στην εφημερίδα ''Ο Έλλην'' και ότι είχε πολιτικές βλέψεις.<ref>Δημαράς 1970, σ. 26</ref>
Πολλές από τις επικρίσεις έγιναν από τοπικιστικό πνεύμα : ο Μ. Δήμιτσας διορθώνει στα 1874, στοιχεία σχετικά με τη Μακεδονία. Ο Θεόδωρος Δηληγιάννης στα 1876 διατυπώνει παρατηρήσεις σχετικά με τον Μωριά, ενώ ο Π. Βεργώτης επισημαίνει ελλείψεις της Ιστορίας του Παπαρρηγόπουλου σχετικά με τα [[Επτάνησα]]. Ο [[Παύλος Καρολίδης]], δυσφορεί, στα 1888, για την αυστηρή κριτική του ιστοριογράφου περί των αρχαίων Μικρασιατών. Ο [[Νικόλαος Δραγούμης]], επίσης, διαφώνησε σχετικά με τα στοιχεία που παρέθετε σχετικά με την ένωση των Επτανήσων με το Ελληνικό κράτος.<ref> Κ.Θ.Δημαράς, Κ.Παπαρρηγόπουλος, εκδ.Μ.Ι.Ε.Τ.Αθήνα, 1986,σελ.319-322</ref>
 
== Δημοσιογραφική καριέρα ==
33.628

επεξεργασίες