Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Επιστημονική επανάσταση»

Αναίρεση έκδοσης 4320140 από τον 85.73.204.221 (Συζήτηση)
(Αναίρεση έκδοσης 4320140 από τον 85.73.204.221 (Συζήτηση))
 
Άλλες σημαντικές εξελίξεις σε αυτή την περίοδο έγιναν από τους [[Γαλιλαίος Γαλιλέι|Γαλιλαίο Γαλιλέι]], [[Έντμουντ Χάλλεϋ]], [[Κρίστιαν Χόυχενς]], [[Τυχό Μπραχέ]], [[Γιοχάνες Κέπλερ]], [[Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς|Γκότφριντ Λάιμπνιτς]] και [[Μπλεζ Πασκάλ]]. Στην φιλοσοφία, κύριες συνεισφορές ήταν των [[Φράνσις Μπέικον]], [[Ρενέ Ντεκάρτ]], [[Τόμας Χομπς]].
 
== Η «επιστήμη» μέχρι την Αναγέννηση ==
[[Αρχείο:PeuerbachSuperioribus2.png|thumb|Το πτολεμαϊκό μοντέλο των σφαιρών για την Αφροδίτη, τον Άρη, τον Δία και τον Κρόνο. Georg von Peuerbach, Theoricae novae planetarum, 1474]]
Η [[φυσική φιλοσοφία]] που κυριάρχησε σε όλο τον [[Μεσαίωνας|Μεσαίωνα]], κατά μεγάλο μέρος είχε κληρονομηθεί από την [[Αρχαιότητα]]. Η μέθοδος εξήγησης των φαινομένων ήταν μια καθαρά διανοητική διεργασία, στην οποία εκπονούνταν μια γενική [[θεωρία]] που ικανοποιούσε την [[λογική]] και η οποία δεν ερχόταν σε σημαντική αντίθεση με τα ίδια τα φαινόμενα.<ref>Βαλλιάνος Περικλής (2008), ''Η Επιστημονική Επανάσταση και η Φιλοσοφική θεωρία της Επιστήμης. Ακμή και Υπέρβαση του Θετικισμού'', β’ έκδοση, Πάτρα: ΕΑΠ. σσ. 23-24.</ref> Χαρακτηριστικό σημείο της προσέγγισης του «σώζειν τα φαινόμενα» ήταν το [[Κλαύδιος Πτολεμαίος|Πτολεμαϊκό]] [[γεωκεντρικό μοντέλο|γεωκεντρικό σύστημα]]. Στηριζόμενο στον αφελή εμπειρισμό της άμεσης παρατήρησης, για την σωτηρία των φαινομένων επέβαλλε θεωρητικές και «επί τούτω» υποθέσεις επί των πραγματικών εμπειρικών δεδομένων.<ref>Βαλλιάνος (2008), σσ. 28-29.</ref>
 
== Προς την επανάσταση ==
102.158

επεξεργασίες