Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας»

 
==Εθνική Αντίσταση και Εμφύλιος==
Μέσα στη σύγχυση που ακολούθησε τη [[Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα|γερμανική εισβολή]] το 1941 κάποια στελέχη του ΚΚΕ κατόρθωσαν να δραπετεύσουν. Έξι ανάμεσά τους, ο [[Πέτρος Ρούσος]], η [[Χρύσα Χατζηβασιλείου]], ο [[Ανδρέας Τζήμας]], ο Παντελής Καραγκίτσης, ο Κ.[[Κώστας Λαζαρίδης]] και ο [[Ανδρέας Τσίπας]], ξεκίνησαν να εργάζονται για την ανασυγκρότηση του ΚΚΕ και συγκρότησαν νέα Κεντρική Επιτροπή.<ref>{{harvnb|Φλάισερ|2009|p=154}}</ref> Στην ολομέλεια της 1ης Ιουλίου 1941 απηύθυναν κάλεσμα σε όλα τα πολιτικά κόμματα για συνεργασία "σε ένα εθνικό μέτωπο απελευθέρωσης" για την υπεράσπιση της [[ΕΣΣΔ]], αντικατοχική και αντιφασιστική δράση και το σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης για την αποκατάσταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Η έκκληση αυτή δε βρήκε απήχηση στους πολιτικούς των μεγάλων κομμάτων, του [[Λαϊκό Κόμμα|Λαϊκού Κόμματος]] και των [[Κόμμα Φιλελευθέρων|Φιλελευθέρων]], ενώ οι δεύτεροι αντιπρότειναν τη δημιουργία αντιμοναρχικής οργάνωσης με το βλέμμα στο μεταπελευθερωτικό σκηνικό.<ref>{{harvnb|Φλάισερ|2009|p=155-7}}</ref>
 
Τον Σεπτέμβριο του 1941 το ΚΚΕ, μετά από διαπραγματεύσεις με τρία μικρά σοσιαλιστικά κόμματα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΚΕ), την [[Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας]] (ΕΛΔ) και το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας (ΑΚΕ), προχώρησε στη δημιουργία του [[Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο|Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου]]<ref>{{harvnb|Φλάισερ|2009|p=156-7}}</ref> Τον ίδιο μήνα δραπέτευσε και ο [[Γιώργης Σιάντος]], που μετά τη διάλυση της καχυποψίας των συντρόφων του χάρη στις διαβεβαιώσεις του [[Γιάννης Ιωαννίδης (στέλεχος ΚΚΕ)|Γιάννη Ιωαννίδη]], ανέλαβε την ηγεσία του ΚΚΕ.<ref>{{harvnb|Φλάισερ|2009|p=154-5}}</ref>
Ανώνυμος χρήστης