Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

Καμία αλλαγή στο μέγεθος, πριν από 5 έτη
Η μία παράταξη, η δεξιά, με επικεφαλής τους [[Ανδρόνικος Χαϊτάς|Χαϊτά]], [[Κώστας Ευτυχιάδης|Ευτυχιάδη]] και [[Γιώργος Κολοζώφ|Κολοζώφ]] ήρθε σε ολομέτωπη σύγκρουση με την αριστερή των συνδικαλιστών [[Γιώργης Σιάντος|Σιάντου]], [[Κώστας Θέος|Θέου]], Πυλιώτη, Παπαρήγα και Ασίκη. Μετά την φυλάκιση από το αστικό καθεστώς το Σεπτέμβριο του 1930 του Γραμματέα Χαϊτά και των Ευτυχιάδη-Κολοζώφ την ηγεσία στο κόμμα ανέλαβε η ομάδα των Σιάντου-Θέου.
 
Η ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη είχε σαν σύνθημα το "πρώτα οργάνωση και ύστερα επανάσταση", ενώ των Σιάντου-Θέου "την μετατροπή των αυθόρμητων λαϊκών κινητοποιήσεων σε γενική πολιτική απεργία".<ref>Ελεφάντης (1976), σελ.114</ref> Η ΚΔ χαρακτήρισε την ομάδα των Χαϊτά-Ευτυχιάδη '''οππορτουνιστική δεξιά φράξια''', ενώ των Σιάντου-Θέου '''αναρχοσυνδικαλιστική''', αποκλίνουσες και οι δύο από την ορθόδοξη γραμμή του Μαρξισμού-Λενινισμού.
 
Η μετέπειτα διαφώτιση, την εποχή του Ζαχαριάδη, υποστήριξε ότι η "Φραξιονιστική Πάλη Χωρίς Αρχές" ήταν "απολιτική" και ότι οφειλόταν κυρίως στη "μεγαλοποίηση πολιτικών μικροαποχρώσεων και σε προσωπικές διαφορές".<ref>Ελεφάντης (1976), σελ.113</ref>
Ανώνυμος χρήστης