Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
==Ιστορία==
===Αρχαιότητα===
Η Πάντοβα διεκδικεί τον τίτλο της αρχαιότερης πόλης στη βόρεια Ιταλία. Σύμφνα με μια παράδοση, που χρονολογείται τουλάχιστον στην [[Αινειάδα]] του [[Βιργίλιος|Βιργίλιου]] και ανακαλύφθηκε εκ νέου από το μεσαιωνικό δήμο, ιδρύθηκε το 1183 π.Χ. από τον πρίγκιπα της [[Τροία]]ς [[Αντήνορας|Αντήνορα]], που υποτίθεται ότι οδήγησε το λαό των ΕνετωνΕνετών ή Βένετων από την [[Παφλαγονία]] στην Ιταλία. Η πόλη ξέθαψε μια μεγάλη πέτρινη [[σαρκοφάγος|σαρκοφάγ]] το 1274 και διακύρυξεδιακήρυξε ότι αποτελούσε τα λείψανα του Αντήνορα. Το Πατάβιουμ, όπως ήταν γνωστή η Πάντοβα από τους [[Ρωμαϊκή Δημοκρατία|Ρωμαίους]], κατοικήθηκε από τους Βένετους της [[Αδριατική]]ς. Φημίζονταν για τις εξαιρετικές ράτσες των αλόγων τους και το μαλίμαλλί των προβάτων τους. Οι άνδρες της πολέμησαν για τους Ρωμαίους στις [[Μάχη των Καννών|Κάννες]]. Η πόλη ήταν ΡωμαικόΡωμαϊκό municipium ([[ισοπολίτιδα πόλη]]) από το 45 ή 43 π.Χ. ΗτανΉταν τόσο ισχυρή που σύμφωνα με πληροφορίες μπορούσε να διαθέτει διακόσιες χιλιάδες μάχιμους άνδρες. To γειτονικό [[Θέρμες Άμπανο|Αμπανο]] είναι η γενέτειρα του φημισμένου ιστορικού [[Τίτος Λίβιος|Λίβιου]]. Η Πάντοβα ήταν επίσης η γενέτειρα του Βαλέριου Φλάκου, του Ασκόνιου Πεδιάνου και του [[Πόπλιος Κλώδιος Θρασέας Παίτος|Θρασέα Παίτου]]. Λέγεται ότι η περιοχή [[εκχριστιανισμός|εκχριστιανίσθηκε]] από τον ΑγιοΆγιο Προδρομίσκο, που τιμάται ως ο πρώτος επίσκοπος της πόλης.
 
===Υστερη Αρχαιότητα===
HΗ ιστορία της Πάντοβας κατά την Υστερηύστερη Αρχαιότητα ακολουθεί την πορεία των γεγονότων που ήταν κοινή για τις περισσότερες πόλεις της βορειοανατολικής Ιταλίας. Η Πάντοβα υπέφερε σοβαρά από την εισβολή των [[Ούννοι|Ούννων]] υπό τον [[Αττίλας|Αττίλα]] (452). Κατόπιν περιήλθε στους [[Γότθοι|Γότθους]] βασιλιάδες [[Οδόακρος|Οδόακρο]] και [[Θευδέριχος ο Μέγας|Θευδέριχο το Μέγα]]. Εντούτοις κατά το Γοτθικό Πόλεμο ανακαταλήφθηκε από τους [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντινούς]] το 540. Η πόλη καταλήφθηκε πάλι από τους Γότθους υπό τον Τοτίλα, αλλά επαναφέρθηκε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία από το [[Ναρσής (Καμσαρακάν)|Ναρσή]] το 568.Στη συνέχεια πέρασε στον έλεγχο των [[Λομβαρδοί|Λομβαρδών]]. Το 601 η πόλη επαναστάτησε κατά του Λομβαρδού βασιλιά Αγιλούλφου, από τον οποίο, αφού υπέστη μια 12χρονη μακρά και αιματηρή πολιορκία, καταλήφθηκε και κάηκε. Οι αρχαιότητες της Πάντοβας υπέστησαν σοβαρές ζημιές. Τα μόνα που απομένουν σήμερα από τη ΡωμαικήΡωμαϊκή Πάντοβα είναι τα υπολείμματα ενός [[αμφιθέατρο|αμφιθεάτρου]] (Arena) και μερικά θεμέλια γεφυρών. Οι κάτοικοι της πόλης διέφυγαν στους λόφους και επέστρεψαν να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν μέσα στα ερείπια. Η άρχουσα τάξη εγκατέλειψε την πόλη για τη [[Λιμνοθάλασσα της Βενετίας]], σύμφωνα με ένα χρονικό. Η πόλη δεν ανέκαμψε εύκολα από αυτό το πλήγμα και η Πάντοβα ήταν ακόμη αδύνατη, όταν οι οι [[Φράγκοι]] διαδέχθηκαν τους Λομβαρδούς ως κύριοι της βόρειας Ιταλίας.
 
===Φραγκική και επισκοπική κυριαρχία===
Στη Δίαιτα του [[Άαχεν|Αιξ λα Σαπέλ]] (828), το δουκάτο και το έδαφος του Φρίουλι, στο οποίο ανήκε η Πάντοβα, διαιρέθηκε σε τέσσερις κομητείες, μία από τις οποίες πήρε τον τίτλο της από την πόλη της Πάντοβας. Το τέλος του πρώιμου [[Μεσαίωνας|Μεσαίωνα]] στην Π¨αντοβα σημαδεύτηκε από τη λεηλασία της πόλης από τους Ούγγρους το 899. Πέρασαν πολλά χρόνια για να ανακάμψει η Πάντοβα από αυτή την καταστροφή. Κατά την περίοδο της [[Καθολική Εκκλησία|επισκοπικής]] κυριαρχίας στις πόλεις της βόρειασς Ιταλίας, η Πάντοβα δεν εμφανίζεται να είναι ούτε πολύ σημαντική ούτε πολύ ζωντανή. Η γενική τάση της πολιτικής της κατά τον πόλεμο των διορισμών ήταν Αυτοκρατορική και όχι ΡωμαικήΡωμαϊκή. Και οι επίσκοποί της ήταν, στο μεγαλύτερο διάστημα Γερμανοί.
 
===Δημιουργία του δήμου===
Kάτω από την επιφάνεια λάβαιναν χώρα αρκετές σημαντικές κινήσεις, που επρόκειτο να διαμορφώσουν την κατοπινή εξέλιξη της Πάντοβας. Στις αρχές του 11ου αιώνα οι πολίτες θέσπισαν ένα σύνταγμα, αποτελούμενο από ένα γενικό συμβούλιο ή νομοθετική συνέλευση, και ένα credenza ή εκτελεστικό σ΄ωμασώμα. Τον επόμενο αιώνα ενεπλάκησαν σε πολέμους με τη [[Βενετία]] και τη Βιτσέντζα για το δικαίωμα ναυσιπλοίαςναυσιπλοΐας στον Μπατσιλιόνε και στον [[Ποταμός Μπρέντα|Μπρέντα]]. Αυτό σήμαινε ότι η πόλη αύξανε την ισχύ και την αυτοδυναμία της. Αρχισαν να αναδύονται οι μεγάλες οικογένειες Καμποσαμπιέρο, Εστε και Ντα Ρομάνο και να μοιράζονται μεταξύ τους την περιοχή της Πάντοβας. Οι ποlίτεςπολίτες, για να προστατεύσουν τις ελευθερίες τους, αναγκάστηκαν να εκλέξουν ένα ποντεστά. Η πρώτη τους επιλογή ήταν ένας από την οικογένεια Εστε. Mια φωτιά κατέστρεψε την Πάντοβα το 1174, πράγμα που έκανε αναγκαία την πραγματική ανοικοδόμηση της πόλης. Η προσωρινή επιτυχία της Λομβαρδικής Συμμαχίας συνέβαλε στην ενίσχυση των πόλεων. Εντούτοις ο ανταγωνισμός τους τις έκανε πάλι να αδυνατίσουν. Το αποτέλεσμα ήταν το 1236 ο [[Φρειδερίκος Β΄Χοενστάουφεν|Φρειδερίκος Β΄]] να μπορέσει εύκολα να επιβάλει τον εφημέριό του Ετσελίνο Γ΄ντα Ρομάνο στην Πάντοβα και τις γειτονικές πόλεις, όπου συμπεριφέρθηκε με τρομερή βαναυσότητα στους κατοίκους. Ο Ετσελίνο εκθρονίστηκε το 1256 χωρίς αιματοχυσία αμάχων, χάρις στον [[Πάπας Αλέξανδρος Δ΄|Πάπα Αλέξανδρο Δ΄]]. Tότε η Πάντοβα γνώρισε περίοδο ηρεμίας και ευημερίας. ΑρχισεΆρχισε η ανέγερση της βασιλικής του Αγίου και οι Παντοβάνοι έγιναν κύριοι της Βιτσέντζας. Το 1222 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Πάντοβας (το δεύτερο πανεπιστήμιο στην Ιταλία, μετά της [[Μπολόνια]]ς) και, καθώς άκμασε το 13ο αιώνα, η Πάντοβα ξεπέρασε τη Μπολόνια, όπου δεν είχε γίνει καμία προσπάθεια να επεκταθεί η αναβίωση των αρχαίων κλασικών πέραν από το πεδίο της νομολογίας, για να γίνει κέντρο των πρώτων [[Αναγεννησιακός ουμανισμός|ανθρωπιστικών ερευνών]], με μια από πρώτο χέρι γνώση των Ρωμαίων ποιητών, που ήταν ασυναγωνιστhασυναγώνιστη στην Ιταλία ή πέρα από τις ΑλπειςΆλπεις.
 
ΟμωςΌμως η άνοδος της Πάντοβας το 13ο αιώνα έφερε τελικά την πόλη σε σύγκρουση με τον Καν Γκράντε ντέλα Σκάλα, άρχοντα της [[Βερόνα]]ς. Το 1311 η Πάντοβα έγινε φόρου υποτελής στη Βερόνα. Ο Τζάκοπο ντα Καρράρα εξελέγη άρχοντας της Πάντοβας το 1318. Από τότε μέχρι το 1405 εννέα μέλη της σχετικά φωτισμένης οικογένειας Καρραρέζι έγιναν ο ένας μετά τον άλλο άρχοντες της πόλης, με την εξαίρεση μιας σύντομης περιόδου επικυριαρχίας των Σκαλιτζέρι μεταξύ 1328 και 1337 και δύο ετών (1338 - 1390) οπότε την πόλη κατείχε ο Τζιανγκαλεάτσο Βισκόντι. Η περίοδος των Καρραρέζι ήταν ένα μακρό διάστημα ανησυχίας, γιατί οι Καρραρέζι ήταν διαρκώς σε πόλεμο. Υπό τους Καρραρέζι οι πρώτοι ουμανιστικοί κύκλοι στο πανεπιστήμιο ουσιαστικά απολύθηκαν. Ο Αλμπερτίνο Μουσάτο, ο πρώτος σύγχρονος ποιητής πτυχιούχος, πέθανε εξόριστος στην Κιόγκα το 1329 και ενδεχόμενος κληρονόμος της παράδοσης της Πάντοβας ήταν ο Τοσκανέζος [[Πετράρχης]]. Το 1387 ο Τζον Χόουκγουντ κέρδισε, για την Πάντοβα, τη Μάχη του Καστανιάρο, κατά του Τζιοβάνι Ορντελάφι, για τη Βερόνα. Η περίοδος των Καρραρέζι έφτασε τελικά στο τέλος της, καθώς μεγάλωνε η δύναμη των Βισκόντι και της Βενετίας.
 
===Ενετική διοίκηση===
Η Πάντοβα περιήλθε στη διοίκηση της Βενετίας το 1405, όπου κυρίως παρέμεινε μέχρι την πτώση της [[Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας|Δημοκρατίας της Βενετίας]] το 1797. Υπήρξε μόνο μια σύντομη περίοδος, οπότε η πόλη άλλαξε χέρια (το 1509) κατά τους πολέμους της Συμμαχίας του Καμπραί. Στις 10 Δεκεμβρίου 1508 εκπρόσωποι του Πάπα, της Γαλλίας, της [[Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία|Αγίας ΡωμαικήςΡωμαϊκής Αυτοκρατορίας]] και του Φερδινάνδου Α΄ της Ισπανίας συνήψαν τη Συμμαχία του Καμπραί κατά της Δημοκρατίας. H συμφωνία προέβλεπε τον πλήρη διαμελισμό των Ιταλικών εδαφών της Βενετίας μεταξύ αυτών που την υπέγραψαν. Ο ΑγιοςΆγιος Ρωμαίος Αυτοκράτορας Μαξιμιλιανός Α΄ των Αψβούργων επρόκειτο να πάρει την Πάντοβα, μαζί με τη Βερόνα και άλλα εδάφη. Το 1509 η Πάντοβα καταλήφθηκε για λίγες μόνο βδομάδες από υποστηρικτές του αυτοκράτορα. Γρήγορα όμως την ανακατέλαβαν Ενετικά στρατεύματα και την υπερασπίστηκαν με επιτυχία κατά την πολιορκία των Αυτοκρατορικών στρατευμάτων (Πολιορκία της Πάντοβας - 1509). Η πόλυπόλη κυβερνιόταν από δύο Ενετούς ευγενείς, ένα ποντεστά για τις πολιτικές και ένα καπετάνιο για τις στρατιωτικές υποθέσεις, που καθένας τους εκλεγόταν για δεκαέξι μήνες. Υπό αυτούς τους κυβερνήτες το μεγάλο και το μικρό συμβούλιο συνέχισαν να διεκπεραιώνουν τις δημοτικές υποθέσεις και να εφαρμόζουν το δίκαιο της Πάντοβας, που περιλαμβανόταν στις νομθεσίεςνομοθεσίες του 1276 και του 1362. Το ταμείο διαχειρίζονταν δύο οικονόμοι και κάθε πέντε χρόνια οι Παντοβάνοι έστελναν ένα από τους ευγενείς τους να διαμένει ως πρεσβευτής στη Βενετία και να επαγρυπνεί για τις υποθέσεις της πόλης του. Η Βενετία οχύρωσε την Πάντοβα με νέα τείχη που χτίστηκαν μεταξύ 1507 και 1544 με σειρά μνημειακών πυλών.
 
===Αυστριακή διοίκηση===
Το 1797 η Δημοκρατία της Βενετίας εξαλείφθηκε από το χάρτη με τη [[Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο]] και η Πάντοβα παραχωρήθηκε στην [[Αυστριακή Αυτοκρατορία]] και στη συνέχεια το 1806 περιήλθε στο Γαλλικό Βασίλειο της Ιταλίας. Μετά την πτώση του [[Ναπολέων|Ναπολέοντα]] το 1814 η πόλη έγινε τμήμα του νεοδημιουργημένου Βασιλείου Λομβαρδίας-Βενετίας. Oι Αυστριακοί ήταν αντιπαθείς στους προοδευτικούς κύκλους στη βόρεια Ιταλία, αλλά τα αισθήματα του πληθυσμού (από τις κατώτερες μέχρι τις ανώτερες τάξεις) ήταν ανάμεικτα. Η Πάντοβα, [[Άνοιξη των λαών|το έτος των επαναστάσεων του 1848]], γνώρισε μια φοιτητική εξέγερση, που στις 8 Φεβρουαρίου μετέτρεψε το Πανεπιστήμιο και το [[Καφέ Πεντρόκι]] σε πεδία μάχης , όπου φοιτητές και απλοί Παντοβάνοι πολεμούσαν δίπλα δίπλα. Η εξέγερση όμως ητανήταν βραχύβια και δεν συνέβησαν άλλες αναταραχές υπό την Αυστριακή Αυτοκρατορία (ούτε προγενέστερα είχαν συμβεί), όπως στη Βενετία ή άλλα μέρη στην Ιταλία, ενώ οι αντιτιθέμενοι στην Αυστρία αναγκάσθηκαν να εξορισθούνεξοριστούν. Υπό την Αυστριακή διοίκηση η Πάντοβα άρχισε τη βιομηχανική της ανάπτυξη. Μία από τις πρώτες Ιταλικές σιδηροδρομικές γραμμές, η Πάντοβα - Βενετία, κατασκευάσθηκε το 1845. Το 1866 η μάχη του Καίνιγκρατς έδωσε την ευκαιρία στην Ιταλία, ως σύμμαχο της [[Πρωσσία]]ς, να πάρει τη Βενετία και η Πάντοβα προσαρετήθηκεπροσαρτήθηκε επίσης στο πρόσφατα δημιουργημένο [[Ιταλική ενοποίηση|Βασίλειο της Ιταλίας]].
 
===Ιταλική διοίκηση===
Προσαρτημένη στην Ιταλία το 1866, η Πάντοβα ήταν στο κέντρο της φτωχότερης περιοχής της Βόρειας Ιταλίας, όπως ήταν το [[Βένετο]] μέχρι τη δεκαετία του 1960. ΠαρόλαυταΩστόσο η πόλη άκμασε τις επόμενες δεκαετίες τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά, αναπτύσσοντας τη βιομηχανία της, όντας σημαντική αγροτική αγορά και διαθέτοντας ένα πολύ σημαντικό πολιτιστικό και τεχνολογικό κέντρο, όπως το Πανεπιστήμιο. Η πόλη φιλοξενούσε επίσης μια μεγάλη στρατιωτική διοίκηση και στρατιωτικές μονάδες.
 
===Ο 20ός αιώνας===
ΟτανΌταν η Ιταλία μπήκε στον [[Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος|Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο]] στις 24 Μαίου 1915, η Πάντοβα επελέγη ως η ανώτερη διοίκηση του Ιταλικού Στρατού. Ο βασιλιάς, Βίκτωρ Ενμμανουήλ Γ΄, και ο αρχιστράτηγος Καντόρνα πήγαν να ζήσουν στην Πάντοβα για την περίοδο του πολέμου. Μετά την ήττα της Ιταλίας στη μάχη του Καπορέττο το φθινόπωρο του 1917, η γραμμή του μετώπου μετατοπίστηκε στον ποταμό Πιάβε, μόνο 50-60 χλμ. από την Πάντοβα και η πόλη ήταν τώρα στο βεληνεκές του Αυστριακού πυροβολικού. Εντούτοις η Ιταλική στρατιωτική διοίκηση δεν υποχώρησε. Η πόλη βομβαρδίστηκε πολλές φορές (περίπου 100 άμαχοι νεκροί). Αξιομνημόνευτο κατόρθωμα ήταν η πτήση του [[Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο]] στη [[Βιέννη]] από το γειτονικό αεροδρόμιο του Κάστρου Σαν Πελάτζιο. ΕναΈνα χρόνο αργότερα ο κίνδυνος για την Πάντοβα απομακρύνθηκε. Στα τέλη του Οκτωβρίου του 1918 ο Ιταλικός Στρατός κέρδισε την αποφασιστική μάχη του Βιττόριο Βένετο (ακριβώς ένα χρόνο μετά το Καπορέττο) και οι Αυστριακές δυνάμεις κατέρρευσαν. Η ανακωχή υπογράφτηκε στην Πάντοβα, στη Βίλλα Τζιούστι, στις 3 Νοεμβρίου 1918, με την [[Αυστροουγγαρία]] να παραδίδεται στην Ιταλία.
 
Κατά τον πόλεμο η βιομηχανία προόδευσε έντονα και αυτό πρόσφερε στην Πάντοβα μια βάση για περαιτέρω ανάπτυξη μεταπολεμικά. Τα πρώτα χρόνια που ακολούθησαν το Μεγάλο Πόλεμο, η Πάντοβα αναπτύχθηκε έξω από το ιστορικό κέντρο, αυξάνοντας τον πληθυσμό της, παρά τις ανεξέλεγκτες εργατικές και κοινωνικές συγκρούσεις της εποχής. ΟπωςΌπως πολλές άλλες περιοχές της Ιταλίας και εκτός αυτής, η Πάντοβα βίωσε μεγάλο κοινωνικό αναβρασμό τα χρόνια αμέσως μετά το Μεγάλο Πόλεμο. Η πόλη σαρωνόταν από απεργίες και συγκρούσεις, εργοστάσια και αγροκτήματα τελούσαν υπό κατάληψη και βετράνοιβετεράνοι του πολέμου αγωνίζονταν να επανενταχθούν στην πολιτική ζωή. Πολλοί υποστήριζαν ένα νέο πολιτικό μέσο, το [[Φασισμός|Φασισμό]]. ΟπωςΌπως σε άλλα μέρη της Ιταλίας, το φασιστικό κόμμα στην Πάντοβα, γρήγορα κατέληξε να θεωρείτιαθεωρείται υπερασπιστής της ιδιοκτησίας και της τάξης ενάντια στην επανάσταση. H πόλη υπήρξε επίσης ο τόπος μιας από τις μεγαλύτερες μαζικές φασιστικές συγκεντρώσεις, όπου φέρεται να έχουν παρακολουθήσει μια ομιλία του [[Μουσολίνι]] πάνω από 300.000 άνθρωποι. Στην πόλη ξεφύτρωσαν νέα κτίρια, της χαρακτηριστικής φασιστικής αρχιτεκτονικής. Παραδείγματα σωζώμενασωζόμενα σήμερα υπάρχουν στα κτίρια που πλαισιώνουν την Πιάτσα Σπαλάτο ( σήμερα Πιάτσα Ινσουρετσιόνε), ο σιδηροδρομικός σταθμός, η νέα πtέρυγαπτέρυγα του Δημαρχείο και τμήμα του Παλατιού Μπο, που στεγάζει το Πανεπιστήμιο.
 
Mετά την ήττα της Ιταλίας το [[Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος|Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο]] στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, η Πάντοβα αποτέλεσε τμήμα της Δημοκρατίας του Σαλό, του κράτους-μαριονέτα των Ναζί κατακτητών. Η πόλη φιλοξενούσε το Υπουργείο Δημόσιας Εκπαίδευσης του νέου κράτους, καθώς και διοικήσεις στρατού και πολιτοφυλακής και ένα στρατιωτικό αεροδρόμιο. Η Ρεζιστέντσα, οι Ιταλοί παρτιζάνοι, είχε έντονη δράση κατά τόσο της νέας φασιστικής διοίκησης όσο και των Ναζί. Ενας από τους κύριους ηγέτες ήταν ο αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κοντσέτο Μαρκέζι. Η πόλη βομβαρδίσθηκε πολλές φορές από Συμμαχικά αεροπλάνα. Χειρότερο πληγείσες περιοχές ήταν ο σιδηροδρομικός σταθμός και η βόρεια συνοικία Αρτσέλα. Σε ένα από αυτούς τους βομβαρδισμούς καταστράφηκε η όμορφη εκκλησία Ερεμιτάνι, με τοιχογραφίες του [[Αντρέα Μαντένια]], (που θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς της τέχνης η μεγαλύτερη πολιτιστική απώλεια του πολέμου για την Ιταλία).
 
==Αξιοθέατα==
* Το Παρεκκλήσι των Σκροβένι (Ιταλικά Cappella degli Scrovegni) είναι το πιο ονομαστό αξιοθέατο της Πάντοβας. Στεγάζει ένα αξιόλογο κύκλο τοιχογραφιών που ολοκληρώθηκαν το 1305 από τον [[Τζιότο]]. Παραγγέλθηκε από τον Ενρίκο ντέλι Σκοροβένι, πλούσιο τραπεζίτη, ως ιδιωτικό παρεκκλήσι, που κάποτε προσκολλήθηκε στο παλάτι της οικογένειάς του. Λέγεται επίσης ΄΄Παρεκκλήσι της Αρένας΄΄, γιατί βρίσκεται στη θέση αρένας της ΡωμαικήςΡωμαϊκής εποχής. Ο κύκλος των τοιχογραφιών διηγείται τη ζωή της [[Παναγία|Παναγίας]] και έχει αναγνωρισθεί από πολλούς ως ένας από τους σημαντικότερους κύκλους τοιχογραφιών στον κόσμο. Περιλαμβάνει επίσης μία από τις αρχαιότερες αναπαραστάσεις φιλιού στην ιστορία της τέχνης ( Συνάντηση στη Χρυσή Πύλη, 1305). Η είσοδος στο παρεκκλήσι είναι περίπλοκη δοκιμασία, καθώς συνεπάγεται τη διάθεση 15 λεπτών πριν από την είσοδο σε μια κλιματικά ελεγχόμενη, αεροστεγή αίθουσα,που χρησιμεύει για να κρατάει σταθερή τη θερμοκρασία στο εσωτερικό του παρεκκλησιού, προκειμένου να επιτευχθεί η διατήρησή του.
 
* Το Palazzo della Ragione, με τη μεγάλη του αίθουσα στον επάνω όροφο, φημίζεται ότι έχει τη μεγαλύτερη οροφή που δεν υποστηρίζεται από κίονες στην Ευρώπη. Η αίθουσα είναι σχεδόν ορθογώνια, με μήκος 81,5 μ., πλάτος 27 μ. και ύψος 24 μ. και οι τοίχοι καλύπτονται με [[αλληγορία|αλληγορικές]] [[νωπογραφία|τοιχογραφίες]]. To κτίριο στέκεται πάνω σε αψίδες και o πάνω όροφος περιβάλλεται από μια ανοικτή περίστυλη στοά, όμοια με εκείνη που περιβάλλει τον καθεδρικό της Βιτσέντζας. Το Παλάτσο άρχισε να κτιζεται το 1172 και τελείωσε το 1219. Το 1306 ο Φρα Τζιοβάννι, Aυγουστίνος μοναχός, κάλυψε το σύνολο με μια στέγη. Αρχικά υπήρχαν τρεις στέγες, που κάλυπταν τους τρεις θαλάμους, στους οποίους η αίθουσα διαιρείτο αρχικά. Οι τοίχοι της εσωτερικής διαίρεσης παρέμειναν μέχρι την πυρκαγιά του 1420, οπότε οι Βενετσιάνοι αρχιτέκτονες που ανέλαβαν την ανακαίνιση τους αφαίρεσαν, μετατρέποντας τους τρεις χώρους σε ένα και σχηματίζοντας τη σημερινή μεγάλη αίθουσα, το Salone. Ο νέος χώρος ξανατοιχογραφήθηκε από το Νικολό Μιρέττο και το Στέφανο ντα Φερράρα, από το 1425 ως το 1440. Κάτω από τη μεγάλη αίθουσα υπάρχει μια αιωνόβια αγορά.
* Εν από τα γνωστότερα σύμβολα της Πάντοβας είναι το Prato della Valle, μία ελλειπτική πλατεία 90 στρεμμάτων. Θεωρείται η μεγαλύτερη στην Ευρώπη, μετά την Πλας ντε Κενκόνς στο [[Μπορντό]]. Στο κέντρο είναι ένας μεγάλος κήπος, περιβαλλόμενος από μία μεγάλη τάφρο, που πλαισιώνεται από 78 αγάλματα, που απεικονίζουν επιφανείς πολίτες. Δημιουργήθηκε από τον Αντρέα Μέμμο στα τέλη του 18ου αιώνα. Ο Μέμμο κάποτε κατοικούσε στο μνημειακό Palazzo Angeli του 15ου αιώνα, που τώρα στεγάζει το ΜΟυσείο των Πρόδρομων του Κινηματογράφου.
 
* Μονή της Αγίας Ιουστίνης και η παρακείμενη βασιλική. Το 15ο αιώνα έγινε ένα από τα σπουδαιότερα μοναστήρια της περιοχής, μέχρι που κλείστηκε από το [[Ναπολέων|Ναπολέοντα]] το 1810. ΞαναάνοιξεΆνοιξε εκ νέου το 1919. Στο εσωτερικό στεγάζονταοι οι τάφοι αρκετών αγίων, όπως της Ιουστίνης, του Αγιου Προσδόκιμου, του [[Μάξιμος ο Ομολογητής|Αγιου Μάξιμου]], του Αγιου Ούριου, της Σάντα Φελιτσιτά, του Αγιου Ιουλιανού, καθώς και λείψανα του [[Απόστολος Ματθίας|Απόστολου Ματθία]] και του [[Ευαγγελιστής Λουκάς|Ευαγγελιστή Λουκά]]. Μεταξύ άλλων έργων τέχνης φιλοξενεί το ΄΄Μαρτύριο της Αγίας Ιουστίνης΄΄ του [[Πάολο Βερονέζε]]. Το συγκρότημα ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα πάνω στον τάφο της ομώνυμης αγίας, Ιουστίνης της Πάντοβας.
 
* Η Εκκλησία των Ερεμιτάνι είναι μια εκκλησία Αυγουστίνων του 13ου αιώνα, που περιέχει τους τάφους των Γιάκοπο (1324) και Ουμπερτινέλλο (1345) ντα Καρράρα, αρχόντων της Πάντοβας και το παρεκκλήσι των Αγίων Ιάκωβου και [[Άγιος Χριστόφορος|Χριστόφορου]], πρώην διακοσμημένο με τοιχογραφίες του [[Αντρέα Μαντένια|Μαντένια]], που καταστράφηκε σε μεγάλο βαθμό από τους Συμμάχους το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, επειδή ήταν δίπλα στο αρχηγείο των Ναζί. Το παλιό μοναστήρι της εκκλησίας στεγάζει σήμερα τη δημοτική πινακοθήκη.
 
* Η Santa Sofia είναι πιθανότατα η αρχαιότερη εκκλησία της Πάντοβας. Η κρύπτη άρχισε να κατασκευάζεται στα τέλη του 10ου αιώνα από Βενετσιάνους τεχνίτες. ΕχειΈχει σχέδιο βασιλικής με Ρομανικό-Γοτθικό εσωτερικό και Βυζαντινά στοιχεία. Το κοίλωμα κατασκευάσθηκε το 12ο αιώνα. Το κτίσμα εμφανίζει ελαφρά κλίση λόγω του μαλακού εδάφους.
 
* Η Εκκλησία του San Gaetano (1574 - 1586) σχεδιάστηκε από το [[Βιτσέντζο Σκαμότσι]], σε ασυνήθιστο οκταγωνικό σχέδιο. Το εσωτερικό, διακοσμημένο με πολύχρωμα μάρμαρα, στεγάζει μια εξεζητημένη ΄΄Παναγία με το Χριστό΄΄ του Αντρέα Μπριόσκο.
* Το κέντρο της πόλης περιβάλλεται από τα τείχη μήκους 11 χλμ., που χτίστηκαν στις αρχές του 16ου αιώνα, από αρχιτέκτονες, μεταξύ άλλων το Μικέλε Σανμικέλι. Εχουν απομείνει μόνο μερικά ερείπια, μαζί με δύο πύλες, των μικρότερων και εσωτερικών τειχών του 13ου αιώνα. Υπάρχει επίσης ένα κάστρο, τυο Καστέλο. Ο κύριος πύργος του μετατράπηκε μεταξύ 1767 και 1777 σε [[αστεροσκοπείο]], γνωστό ως Specola, ενώ τα άλλα κτίρια χρησιμοποιήθηκαν ως φυλακές το 19ο και τον 20ό αιώνα και τώρα ανακαινίζονται.
 
* Η Πόντε Σαν Λορέντζο, ΡωμαικήΡωμαϊκή γέφυρα, υπόγεια σε μεγάλο βαθμό, μαζί με τις αρχαίες Πόντε Μολίνο, Πόντε Αλτινάτε, Πόντε Κόρβο και Πόντε Σ. Ματτέο.
 
==Πολιτισμός==
80.962

επεξεργασίες