Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Βυζαντινή τέχνη»

προσθήκη εικόνας
(links, καινοτομία κομνήνειας τέχνης)
(προσθήκη εικόνας)
Οι συνέπειες της Εικονομαχίας ήταν τεράστιες. Εκτός από την αναστάτωση που έφερε στο κράτος, προκάλεσε την καταστροφή πολυάριθμων μνημείων της πρωτοβυζαντινής περιόδου και κλόνισε τη συνέχεια στην παράδοση της βυζαντινής τέχνης. Εκτός από τη διαμάχη με την Ανατολική Εκκλησία, συνέβαλε στην αποξένωση της εικονόφιλης Εκκλησίας της Ρώμης από το βυζαντινό κράτος — ο πάπας Λέων Γ΄ έσπευσε τα Χριστούγεννα του 800 να στέψει τον βασιλιά των Φράγκων [[Καρλομάγνος|Κάρολο]] Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (''imperator romanorum''), αξίωμα που κατείχε νόμιμα μόνο ο βυζαντινός αυτοκράτορας — και διέσπασε τη συνοχή της ενιαίας βυζαντινής τέχνης ως συνέχειας της ρωμαϊκής παράδοσης αφήνοντας τη μεσαιωνική τέχνη της Δύσης να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο<ref>Ν. Γκιολές, ''Η επίδραση της βυζαντινής τέχνης στη γερμανική της εποχής των Οθωνιδών και των πρώτων Σαλιδών αυτοκρατόρων'', Αθήνα 2003, σσ. 11-12.</ref>.
 
==== Μακεδονική Αναγέννηση ====
Μετά την εικονομαχία στην αγιογράφηση των ναών, εφαρμόζεται ένας κοινός κανόνας, αν και όχι πάντα με την ίδια ακρίβεια. Συγκεκριμένα, κάθε μέρος του ναού αποκτά μία συγκεκριμένη συμβολική σημασία και κατά συνέπεια και μία ξεχωριστή θεματολογία στην εικονογράφηση. Κατά αυτό τον τρόπο, στον τρούλο απεικονίζεται ο [[Θεός]] που περιβάλλεται από τους Προφήτες ενώ στην αψίδα παριστάνεται η [[Παναγία]] είτε κρατώντας το θείο βρέφος είτε μόνη. Στο δεύτερο μισό του [[9ος αιώνας|9ου αιώνα]] και κατά τη διάρκεια του [[10ος αιώνας|10ου αιώνα]], σημαντική άνθηση γνωρίζουν και τα εικονογραφημένα χειρόγραφα, με μικρογραφίες που διακοσμούν τα θρησκευτικά κυρίως κείμενα.
 
 
==== Κομνήνεια περίοδος ====
[[Αρχείο:Meister von Nerezi 001.jpg|δεξιά|μικρογραφία|400px|Ο θρήνος της Παναγίας και του Ιωάννη από τον Ενταφιασμό του Χριστού, τοιχογραφία στον Άγιο Παντελεήμονα του Nerezi, 1164]]
Την Μακεδονική δυναστεία διαδέχτηκε η [[Δυναστεία Κομνηνών|δυναστεία των Κομνηνών]] ([[1057]]-[[1185]]) και συγχρόνως μια δεύτερη περίοδος ακμής της βυζαντινής τέχνης. Σημαντικά μνημεία αυτής της περιόδου είναι τα ψηφιδωτά στο καθολικό της [[Μονή Δαφνίου|Μονής Δαφνίου]] κοντά στην Αθήνα (τέλη 11ου αι.), η βασιλική του Αγίου Μάρκου στη [[Βενετία]] (ξεκίνησε το [[1063]]), οι τοιχογραφίες του καθολικού της [[Μονή Λατόμου|Μονής Λατόμου]] (1150-1160) στη Θεσσαλονίκη, ο [[Άγιος Παντελεήμων στο Nerezi]] (1164) και ο [[Άγιος Γεώργιος στο Kurbinovo]] (1191) της σημερινής [[πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας|ΠΓΔΜ]], οι Άγιοι Ανάργυροι (περ. 1180) και ο Άγιος Νικόλαος του Κασνίτζη (1160-1180) στην Καστοριά και το παρεκκλήσι της Παναγίας στη [[Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου|Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου]] στην Πάτμο (τέλη 12ου αι.) καθώς και, στην Κύπρο, η [[Παναγία η Φορβιώτισσα στην Ασίνου]] (1105/6), η [[Εγκλείστρα του Αγίου Νεοφύτου στην Πάφο|εγκλείστρα (ασκηταριό) του Αγίου Νεοφύτου]] κοντά στην Πάφο (1183) και η [[Παναγία του Άρακα στα Λαγουδερά]] (1192). Σημαντικά μνημεία αυτής της περιόδου σώζονται καιεπίσης στην [[Καππαδοκία]] και στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία.
 
Χαρακτηριστική καινοτομία της κομνήνειας τέχνης, που επικρατεί ιδίως μετά τα μέσα του 12ου αι., είναι το ενδιαφέρον για την απόδοση των συναισθημάτων, καικυρίως του πάθους και της οδύνης<ref>Ν. Πανσελήνου, ''Βυζαντινή ζωγραφική: Η βυζαντινή κοινωνία και οι εικόνες της'', 9η έκδ., Αθήνα 2010, σ. 189</ref>.
 
=== Υστεροβυζαντινή περίοδος ===
2.314

επεξεργασίες