Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

μ
Στο θίασο «Κυβέλης» το 1927 στο έργο «[[Το Κουκλόσπιτο]]» του [[Ίψεν]] γνωρίζει τον νεαρό πρωταγωνιστή [[Κώστας Μουσούρης|Κώστα Μουσούρη]]. Οι δύο νέοι δεν θα αργήσουν να ερωτευθούν και ένα χρόνο μετά θα «κλεφτούν» και θα παντρευτούν. Χωρίς καμιά οικονομική στήριξη από τους γονείς της, η Αλίκη και ο Κώστας Μουσούρης θα αρχίσουν την κοινή θεατρική τους πορεία. Η Αλίκη με σημαντικές θεατρικές σπουδές, πολύγλωσση, με ταλέντο, ευαισθησία και πνευματικότητα, δημιουργεί γύρω της ένα κύκλο διαλεχτών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών.
 
Καλοκαίρι του 1929 κάνουν περιοδεία στην [[Αίγυπτος|Αίγυπτο]] μαζί με τον [[Αιμίλιος Βεάκης|Αιμίλιο Βεάκη]] και τον [[Χριστόφορος Νέζερ (1887-1970)|Χριστόφορο Νέζερ]] με το έργο του Ξενόπουλου «Μονάκριβη». Στην δεκαετία του 1920 και παρ' όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Ελλάδα μετά την [[Μικρασιατική καταστροφή]], άρχισαν δειλά-δειλά να γίνονται οι πρώτες ελληνικές ταινίες. Η πιο επιτυχημένη βωβή ταινία γυρίζεται το 1929 από τον σκηνοθέτη [[Δημήτρης Γαζιάδης|Δημήτρη Γαζιάδη]]. Ηταν το ποιμενικό δράμα «[[Αστέρω]]» σε σενάριο του ποιητή [[Παύλος Νιρβάνας|Παύλου Νιρβάνα]], παραγωγή της Dag film. Αστέρω η Αλίκη Θεοδωρίδου και μαζί της ο Αιμίλιος Βεάκης και ο Κώστας Μουσούρης.
 
Η Αλίκη θα παίξει σε μια ακόμα ταινία το 1939, την «Αγνούλα» των Αλεβίζε Ορφανέλι- Μάνου Φιλιππίδη, ενώ το 1964 και στην ταινία «Τον παλιό εκείνο τον καιρό» των [[Αλέκος Σακελλάριος|Αλέκου Σακελλάριου]]-[[Κλέαρχος Κονιτσιώτης|Κλέαρχου Κονιτσιώτη]], που περιείχε αποσπάσματα από τις πρώτες ελληνικές ταινίες και έγινε με αφορμή τα 50 χρόνια του Ελληνικού κινηματογράφου.
 
Το Χειμώνα του 1930 ο θίασος Αλίκης-Μουσούρη παίζει στο θέατρο «Μαρίκας Κοτοπούλη» το έργο του Chuer Rice «Είναι ένοχος ο Πάρκερ;». Καλοκαίρι του 1930 παίζουν στο θέατρο «Ακρόπολις» της Θεσσαλονίκης 32 έργα, μεταξύ αυτών : Νικοντέμι «Το κουρέλι», «Φωτεινή Σάντρη», «Φοιτηταί», «Χαίρε νύμφη» του Ξενόπουλου, «[[Ο Αρχισιδηρουργός]]» του [[Ζωρζ Ονέ]], «[[Η κυρία με τις καμέλιες]]» του [[Αλέξανδρος Δουμάς (υιός)|Αλεξάνδρου Δουμά]], «Η κυρά Φροσύνη» του [[Γιάννης Σιδέρης|Γιάννη Σιδέρη]], Ζώρζ Φεϋντώ «Το τρελοκόριτσο», [[Τίμος Μωραϊτίνης|Τίμου Μωραϊτίνη]] «Αιώνια ζωή», Λεκλέρ «Η ανδροχωρίστρα», [[Λουί Βερνέιγ]] «Η αδελφή μου και εγώ», «[[Αι δύο ορφαναί]]» του Εννερυ Αλντόλφ ντε Φιλίπ κά.
 
Το 1930 επανιδρύεται το [[Εθνικό Θέατρο]] και ο σκηνοθέτης [[Φώτος Πολίτης]] τους καλεί κοντά του. Η Αλίκη παίζει στο έργο του Ξενόπουλου «Ο Θείος Ονειρος» και ο Μουσούρης παίζει τον [[Κάσσιος|Κάσιο]] στον «[[Ιούλιος Καίσαρας|Ιούλιο Καίσαρα]]» του [[Σαίξπηρ]].
To 1980 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» το βιβλίο της «Δίψα για αέρα και λευτεριά». Το 1982 η Αλίκη ιδρύει το τρίτο της θέατρο και το ονομάζει «Πύλη» ([[Λεωφόρος Αμαλίας]]). Φθινόπωρο του 1983 παρουσιάζει εκεί το έργο «Λιμάνι στο σκοτάδι» του Πωλ Νορ. Δεν παίζει η ίδια, μόνο σκηνοθετεί. Παράλληλα ξεκινά η προετοιμασία του έργου του Γρηγόριου Ξενόπουλου «[[Το μυστικό της Κοντέσας Βαλέραινας]]», που κάνει πρεμιέρα στις 17 Φεβρουαρίου 1984. Με τον ρόλο της «κοντέσας» η Αλίκη θα ξανά παίξει στην Αθήνα μετά από 26 χρόνια. Το έργο αυτό θα το παρουσιάσει με νέα διανομή στο θέατρο «Αυλαία» της [[Θεσσαλονίκη]]ς από τις 5/10/1984 και για ένα μήνα για να συνεχίσει μετά στην Αθήνα στο θέατρο «Πύλη».
 
Τον Οκτώβριο του 1985 και για ολόκληρη την σαιζόν ανεβάζει το βραβευμένο με [[Βραβείο Πούλιτζερ|Πούλιτζερ]] το 1983 έργο της [[Μάρσα Νόρμαν]] «Καληνύχτα μητέρα» σε σκηνοθεσία του Ελληνοαμερικανού [[Δημήτρης Βιλλάν|Δημήτρη Βιλλάν]], έχοντας στο πλευρό της την [[Τζένη Ρουσσέα]].
 
Η Αλίκη συνέχισε για λίγα ακόμα χρόνια στην «Πύλη» παίζοντας στα έργα «[[Βρυκόλακες]]» του [[Ίψεν]] και «[[Στη σκιά της Εβίνας]]» του Ντ. Μόρουμ μαζί με την [[Μαίρη Βιδάλη]], ενώ τo 1991-1992 έπαιξε για τελευταία φορά στο έργο του Πειραιώτη λογοτέχνη [[Άγγελος Βογάσαρης|Άγγελου Βογάσαρη]] «Η αγάπη της μαϊμούς».
8.140

επεξεργασίες