Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ιρλανδία»

55 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 7 έτη
μικρή επιμέλεια
(μικρή επιμέλεια)
{{coord|53.4622|-7.7625|type:country|format=dms|display=title}}
:''Αυτό το λήμμα αφορά το νήσίνησί. Για την ομώνυμη χώρα, δείτε: [[Δημοκρατία της Ιρλανδίας]]. Για το τμήμα του Ηνωμένου Βασιλείου, δείτε: [[Βόρεια Ιρλανδία]]''.
 
{{Νησί
| όνομα = Ιρλανδία
==Ιστορία της Ιρλανδίας==
====Προ-χριστιανική περίοδος====
Οι πρώτες γραπτές αναφορές προέρχονται από τους κλασσικούς ελληνο-ρωμαίους γεωγράφους. Ο [[Κλαύδιος Πτολεμαίος|Πτολεμαίος]] ονομάζει το νησί «Μικρή ΒρεττανίαΒρετανία». Στο έργο του ''[[Γεωγραφική Υφήγησις]] («Γεωγραφία''») ονομάζει την Αγγλία, Αλβιόνα και την ''Ιρλανδία '''Ιouernia'''. Οι Ρωμαίοι την ονόμαζαν '''Hibernia''' ή '''Scotia'''.
Οι [[Κέλτες]] της Ιρλανδίας είχαν εδώ και αρκετά χρόνια αναπτύξει έναν αξιόλογο πολιτισμό, τον οποίο βρήκε και ο Άγιος Πατρίκιος όταν πήγε να διαδώσει το χριστιανισμό στους Κέλτες.
 
Πέντε '''κελτικά βασίλεια''' – στο Ωλστερ, το Λένστερ του Βορρά, το Λένστερ του Νότου, στο Μάνστερ και το Κώτον – πέντε ανεξάρτητοι ο ένας από τον άλλο βασιλιάδες διοικούσαν την Ιρλανδία, που διοικούνταν αποαπό το σύστημα των φυλών αλλά όλες οι αναγνώριζαν την πόλη της Τάρα σαν το κέντρο –τη πρωτεύουσα τους. Εκεί στέφονταν οι βασιλιάδες της κάθε φυλής, εκεί συγκροτούσαν τη συνέλευση των προκρίτων ολόκληρης της Ιρλανδίας, όταν έπρεπε να συζητήσουν για θέματα γενικού ενδιαφέροντος, για να εγκρίνουν τους υποχρεωτικούς για όλους νόμους, κ.α. Αλλά και κάθε πρωτεύουσα των χωριστών βασιλείων είχε το δικό της επαρχιακό συμβούλιο, στο οποίο συζητούσαν τα τοπικά θέματα. Μετά τις συγκεντρώσεις του συμβουλίου αυτού,
 
ήτανΣτις ηγιορτές ώρα των '''γιορτών'''. Τραγουδιστέςτραγουδιστές, παραμυθάδες, ποιητές, μίμοι, ακροβάτες, γελωτοποιοί διασκέδαζαν το κοινό ενώ συγχρόνως γίνονταν αθλητικοί και παλαιστικοί αγώνες. Οι Ιρλανδοί είχαν αλφάβητο, είχαν εκτενή ποιητική και μυθολογική φιλολογία.
 
'''Η θρησκεία τους''' ήταν ένας ανιμιστικός πολυθεϊσμός, στον οποίο τις ιεροπραξίες τις έκαναν οι λευκοντυμένοι '''[[Δρυίδης|Δρυίδες''']] τους, που σαν όλες τις ιερατικές τάξεις παντού, είχαν αυξημένες δραστηριότητες και συντόνιζαν σχεδόν τα πάντα, δίπλα στους βασιλιάδες.
'''Η κοινωνική οργάνωση''' στηριζόταν στην οικογένεια. Πολλές οικογένειες αποτελούσαν τη φατρία, πολλές φατρίες το γένος και πολλά γένη τη φυλή. Όλα τα μέλη μιας φυλής –θεωρητικά τουλάχιστον- κατάγονταν από έναν κοινό πρόγονο.
Τον 7ο αιώνα , το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους ήταν κοινή ιδιοκτησία των γενών ενώ η ατομική ιδιοκτησία περιορίζονταν στα είδη ατομικής χρήσης. Από τότε και μετά, σιγά- σιγά αναπτύχθηκε η τοπική αριστοκρατία που κατείχε μεγάλες εκτάσεις γης ενώ απέναντι της είχε τη τάξη των ελεύθερων χωρικών, των εκμισθωτών των αγρών και των δούλων.
 
Ο '''[[χριστιανισμός''']], έφτασε στην Ιρλανδία, το 431 μ.Χ. κατ’ αρχήν με τον επίσκοπο Παλλάδιο, τον πρώτο διορισμένο – από τον [[Πάπας Κελεστίνος Α΄|πάπα Σελεστίνο]] -επίσκοπο της Ιρλανδίας, αλλά ουσιαστικά με τον [[Άγιος Πατρίκιος|Άγιο Πατρίκιο]], έναν Κέλτη της Βρετανίας, το 432. Παρόλο που ούτε ο βασιλιάς, ούτε και οι δρυϊδες προσηλυτίστηκαν, ωστόσο του επέτρεψαν να κηρύξει, και ο λαός τον ακολούθησε με μεγάλο ζήλο. Χειροτόνησε λοιπόν ιερείς, έχτισε εκκλησίες, ίδρυσε μοναστήρια και πεθαίνοντας το 461 είχε αφήσει πολλούς συνεχιστές του έργου του καθώς και τη φήμη του αγίου.<ref>Will Durant Παγκόσμια ιστορία του πολιτισμού, 1958, τόμος Δ', σελ.102</ref>
 
===Οι επιδρομές των Σκανδιναβών Βίκινγκς===
[[Νορμανδοί]] εγκαταστάθηκαν μόνιμα, κοντά στην ακτή και ίδρυσαν το [[Δουβλίνο]], το [[Γουότερφορντ]], το Γουέξφορντ, το [[Λίμερικ]], το [[Κορκ]] και άλλες μεγάλες πόλεις και έκαναν φόρου υποτελές το βόρειο τμήμα του νησιού. Οι Ιρλανδοί βασιλιάδες πολεμώντας συγχρόνως τους εισβολείς αλλά και τους άλλους Ιρλανδούς βασιλιάδες δεν κατάφεραν να τους αποκρούσουν αποτελεσματικά. Οι Νορβηγοί χρησιμοποιούσαν και τους ποταμούς, κυρίως τον Σάννον για να χτυπάνε μέχρι την ενδοχώρα.
 
Το 853 ο Ολαφ[[Όλαφ ο Λευκός]] γεννημένος στην Ιρλανδία, έγινε βασιλιάς του Δουβλίνου.
 
Στον νότο ένας αποαπό τους ΙρλανδουςΙρλανδούς βασιλιάδες ο Μπράιαν Μπορούμπα ή Μπόροου (941-1014) –αφού εγκαθίδρυσε τη κυριαρχία του στο βασίλειο του Μύνστερ, νίκησε τους Νορβηγούς στο Λ'ιμερικ, το 977, και τον ιρλανδόΙρλανδό αντίπαλό του, το 978. Μετά προσπάθησε να επεκτείνει τη κυριαρχία του. Τα επόμενα 20 χρόνια πέρασαν ανάμεσα σε εμφύλιες διαμάχες, και το 997 οι αντίπαλοι του αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν τη κυριαρχία του στο νότιο μέρος της χώρας και η χώρα χωρίστηκε σε 2 βασίλεια.
 
Το 1013 αναγνωρίστηκε μονάρχης όλης Ιρλανδίας και οι ιστορικοί τον θεωρούν το πρώτο βασιλιά της Ιρλανδίας. Τότε ανοικοδομήθηκαν οι εκκλησίες και τα μοναστήρια, ιδρύθηκαν σχολεία, επισκευάστηκαν οι δρόμοι και οι γέφυρες, αποκαταστάθηκε η τάξη και κατεστάλεικατεστάλη το έγκλημα.
<ref>όπως και παραπάνω, σελ.538 και εφεξής</ref>
 
98.532

επεξεργασίες