Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Βυζαντινή τέχνη»

μ (Μετατόπιση εικόνων)
[[Αρχείο:ThessHagGeorgOnesiphPorphMos.jpg|δεξιά|μικρογραφία|360px|Τμήμα από το ψηφιδωτό της ουράνιας Ιερουσαλήμ στον Άγιο Γεώργιο (Ροτόντα) στη Θεσσαλονίκη, 5ος αι.]]
[[Αρχείο:Monastery of Latomou 01.jpg|δεξιά|μικρογραφία|360px|Το Όραμα του Προφήτη Ιεζεκιήλ, ψηφιδωτό στον Όσιο Δαβίδ της Θεσσαλονίκης, β΄μισό 5ου αι.]]
Μετά την πρώτη περίοδο της ζωγραφικής σε κατακόμβες, όπουκαι συνηθίζοντανιδιωτικές οικατοικίες τοιχογραφίεςόσο ελληνιστικήςο καιΧριστιανισμός ελληνορωμαϊκήςπαρέμενε τεχνοτροπίαςστην μεαφάνεια, χριστιανικάη θέματα,εκδήλωση αλληγορικέςτης σκηνέςαυτοκρατορικής καιεύνοιας σύμβολα,προς ητον Χριστιανισμό με τον Κωνσταντίνο έστρεψε την εικαστική έκφραση στράφηκε κυρίως στηνπρος την τέχνη του ψηφιδωτού,. Το πουψηφιδωτό ανθούσε στην ελληνιστική Ανατολή και τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήδη από τα προχριστιανικά χρόνια και είχε δημιουργήσει παράδοση στην πολυτελή διακόσμηση ανακτόρων, επαύλεων και λουτρικών συγκροτημάτων. Ενώ όμως στον ελληνορωμαϊκό κόσμο τα ψηφιδωτά χρησιμοποιούνταν συνήθως για την κάλυψη δαπέδων, οι Βυζαντινοί ψηφιδογράφοι τα χρησιμοποίησαν και στη διακόσμηση εσωτερικών τοίχων του ναού. Στη βυζαντινή τέχνη, το ψηφιδωτό φθάνει στη μεγαλύτερη ακμή του. Η λαμπρότητα, η αντοχή του στην υγρασία και τον χρόνο και το υψηλό κόστος των υλικών και της εκτέλεσής του θεωρήθηκαν ότι εξασφάλιζαν την ποιότητα που άρμοζε στη μνημειακή τέχνη της θριαμβέυουσας αυτοκρατορίας και της εκκλησίας της<ref>Πρβλ. Ν. Χατζηδάκη, ''Ελληνική Τέχνη: Βυζαντινά Ψηφιδωτά'', Αθήνα 1994, σ. 10.</ref>.
 
Τα σημαντικότερα μνημειακά σύνολα εντοίχιων ψηφιδωτών του 5ου και 6ου αι., της εποχής ακμής της Παλαιοχριστιανικής ψηφιδογραφίας, σώζονται στη [[Ρώμη]], τη [[Ραβέννα]] και τη [[Θεσσαλονίκη]]<ref>Ν. Πανσελήνου, ''Βυζαντινή ζωγραφική: Η βυζαντινή κοινωνία και οι εικόνες της'', 9η έκδ., Αθήνα 2010, σ. 57.</ref>. Το πνεύμα μεγαλοπρέπειας της κωνσταντίνειας μνημειακής τέχνης στη εικαστική γλώσσα της κλασικής παράδοσης απηχεί ένα από τα πρωιμότερα βυζαντινά εντοίχια ψηφιδωτά, ο Χριστός με τους [[:Κατηγορία:Δώδεκα Απόστολοι|Αποστόλους]] και τις προσωποποιήσεις των δύο Εκκλησιών στην αψίδα του ιερού της [[Santa Pudenziana (Ρώμη)|Santa Pudenziana]] στη Ρώμη. Η απόδοση της ουράνιας Ιερουσαλήμ σαν μια υπαρκτή πόλη με τείχος και αναγνωρίσιμα κτήρια κάτω από τον νεφελώδη γαλανό ουρανό βασίζει την πειστικότητά της στη νατουραλιστική προσέγγιση μιας γήινης πραγματικότητας, στην οποία εισέρχονται και τα υπερβατικά στοιχεία του Σταυρού του Γολγοθά και των αποκαλυπτικών συμβόλων των Ευαγγελιστών (άγγελος, λιοντάρι, μόσχος, αετός)<ref>Ν. Πανσελήνου, ''Βυζαντινή ζωγραφική: Η βυζαντινή κοινωνία και οι εικόνες της'', 9η έκδ., Αθήνα 2010, σσ. 64-65.</ref>. Οι προσωποποιήσεις, η πλούσια ενδυμασία και η ποικιλία στάσεων στις μορφές, που συμβάλλουν στη ζωηρότητα της σκηνής, αποτελούν επίσης στοιχεία της κλασικής αισθητικής.
2.314

επεξεργασίες