Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

μ
Αποσαφήνιση Ναός σε Χριστιανικός ναός
{{πηγές|25|01|2012}}
:''Για άλλες χρήσεις δείτε [[Άγιος Αμβρόσιος (αποσαφήνιση)]]''
[[Αρχείο:AmbroseOfMilan.jpg|thumb|Ψηφιδωτό από την εκκλησία του Αγ. Αμβροσίου στο Μιλάνο]]
Ο '''Άγιος Αμβρόσιος''' ([[Λατινικά]]: Sanctus Ambrosius; [[Ιταλικά]]: Sant'Ambrogio), κατά κόσμον Αυρήλιος Αμβρόσιος (''Aurelius Ambrosius'', [[339]] ή [[340]] – [[4 Απριλίου]] [[397]]) ήταν επίσκοπος Μεδιολάνων ([[Μιλάνο|Μιλάνου]]) και σημαντική εκκλησιαστική προσωπικότητα του [[4ος αιώνας|4ου αιώνα]]. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους [[Πατέρες της Εκκλησίας]] και μαζί με τον [[Αυγουστίνος Ιππώνος|Αυγουστίνο]], τον [[Ιερώνυμος|Ιερώνυμο]] και τον [[Πάπας Γρηγόριος Α΄|Γρηγόριο Α']], ανάμεσα στους αρχικούς [[Διδάσκαλοι της Εκκλησίας|Διδασκάλους της Εκκλησίας]].
Το έτος [[374]] ο επισκοπικός θρόνος του Μιλάνου χήρεψε. Ξέσπασαν, τότε, ταραχές για τη διαδοχή του εκλιπόντα αρειανόφρονα [[Επίσκοπος|επισκόπου]] Αυξεντίου και ο Αμβρόσιος προσπάθησε να ηρεμήσει το πλήθος. Εκείνη τη στιγμή, κάποιος από τους συγκεντρωμένους, πιθανώς μικρό παιδί, φώναξε: "Ambrosium episcopum" (τον Αμβρόσιο επίσκοπο). Το πλήθος συναίνεσε στην ιαχή και, ο κατηχούμενος ακόμα Αμβρόσιος, βαπτίστηκε και ύστερα από μια βδομάδα, στις [[7 Δεκεμβρίου]] του [[374]], χειροτονήθηκε επίσκοπος. Ως επίσκοπος, βοηθήθηκε στο έργο του από τον πρεσβύτερο [[Σιμπλικιανός|Σιμπλικιανό]], ο οποίος τον έφερε σε επαφή με την ανατολική [[γραμματεία]] και [[θεολογία]].
 
Το ποιμαντικό του έργο υπήρξε πολύ πετυχημένο. Έθεσε στη διάθεση της [[Εκκλησία|Εκκλησίας]] την περιουσία του, οικοδόμησε [[ΝαόςΧριστιανικός ναός|ναούς]], κήρυττε, εργάστηκε για τη θεολογική κατάρτιση των [[Κληρικός|κληρικών]] του και στήριξε το [[Μοναχισμός|μοναχισμό]]. Αντιμετώπισε με επιτυχία τον [[Αρειανισμός|Αρειανισμό]] και συνέβαλε στη σύγκληση των Συνόδων του [[Σίρμιο|Σιρμίου]] ([[380]]), της [[Ακυλεία|Ακυλείας]] (Τεργέστης), το έτος [[381]], και της Ρώμης ([[382]]). Στη [[Οικουμενικές Σύνοδοι#Η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος|Β΄ Οικουμενική Σύνοδο]] ([[381]]) διαφώνησε με την απόφαση να γίνει δεκτός ως κανονικός επίσκοπος [[Αντιόχεια|Αντιοχείας]] ο [[Φλαβιανός Α΄ Αντιοχείας|Φλαβιανός]] και να χειροτονηθεί ο [[Πατριάρχης Νεκτάριος|Νεκτάριος]] επίσκοπος [[Κωνσταντινούπολη|Κωνσταντινουπόλεως]]. Επιτέθηκε με σθένος κατά του [[Παγανισμός|παγανισμού]].
 
Εξαιτίας της υψηλής του [[Παιδεία|παιδείας]], του χαρακτήρα, αλλά και του κύρους του, είχε άριστες σχέσεις με το αυτοκρατορικό περιβάλλον και υπήρξε σύμβουλος των αυτοκρατόρων [[Γρατιανός|Γρατιανού]], [[Βαλεντινιανός Β'|Βαλεντινιανού Β']] και του [[Θεοδόσιος Α'|Θεοδοσίου]]. Δε δίστασε μάλιστα να τους επικρίνει για την πολιτική που ασκούσαν, αλλά και να τους επηρεάζει υπέρ των ορθόδοξων συμφερόντων.