Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ο Χριστός Παντοκράτωρ (αγιογραφία του Σινά)»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ (→‎Περιγραφή: μ.διόρθ.)
μ
[[Εικόνα:Pantocrator.jpg|right|]]
'''Ο Χριστός Παντοκράτωρ''', όπως έχει παραδοθεί, είναι εγκαυστική<ref>Τεχνική, σύμφωνα με την οποία οι χρωστικές ουσίες αναμιγνύονται με κερί ή κερί και ρητίνη και εφαρμόζονται με πυρωμένο σίδερο ή άλλο μέσο. Η τεχνική χρονολογείται περίπου από τον [[2ος αιώνας π.Χ.|2ο π.Χ. αιώνα]] στην [[Αρχαία Αίγυπτος|Αίγυπτο]] αλλά χρησιμοποιήθηκε επίσης στη Ρώμη, την Ελλάδα και άλλες χώρες. Είναι ευρέως διαδεδομένη τεχνική στη [[βυζαντινή τέχνη]], περίπου ως την περίοδο της [[Εικονομαχία]]ς. Ο [[Πλίνιος ο Πρεσβύτερος]] περιγράφει την τεχνική, σύμφωνα με την οποία η χρωστική ουσία απλωνόταν στο ξύλο ή τον τοίχο με πυρωμένο σίδερο. Η τεχνική χρησιμοποιήθηκε και στη βυζαντινή τέχνη, επεβίωσεεπιβίωσε και εμφανίστηκε πάλι κατά τον [[19ος αιώνας|19ο]] και [[20ος αιώνας|20ο αιώνα]] με καλλιτέχνες όπως ο Ντιέγκο Ριβέρα (Diego Rivera), o Καρλ Ζέρμπε (Karl Zerbe) κ.ά. Βλ. επίσης Πανσελήνου Ν., 2002, ''Βυζαντινή Ζωγραφική, Η Βυζαντινή Κοινωνία και οι Εικόνες της'', Καστανιώτης, Αθήνα, 103.</ref> εικόνα σε φυσικό μέγεθος, από το πρώτο μισό του [[6ος αιώνας|6ου αιώνα]], που βρίσκεται στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά. Η εικόνα, που έχει διαστάσεις 84 cm ύψος Χ 45,5 cm πλάτος<ref>Lowden J., 1999, ''Πρώιμη Χριστιανική και Βυζαντινή Τέχνη'', Καστανιώτης, Αθήνα, 96.</ref>, και είναι πολύ καλά συντηρημένη στον ξηρό αέρα της [[Χερσόνησος του Σινά|χερσονήσου του Σινά]], παρουσιάζει μια εντυπωσιακή εικόνα του [[Χριστός|Χριστού]].
 
==Περιγραφή==
==Μετάβαση==
 
Στη συγκεκριμένη εικόνα συνυπάρχουν οι νατουραλιστικές τάσεις της [[ελληνιστική περίοδος|ελληνιστικής]] παράδοσης –ιδιαίτερα στο πρόσωπο- με την εμφανή προσπάθεια του καλλιτέχνη να προχωρήσει στην αφαιρετική διαδικασία και να προβάλλει μια άχρονη Ύπαρξη πίσω από την ανεικόνισηαπεικόνιση του συγκεκριμένου προσώπου, χρησιμοποιώντας συγκεκριμένες χρωματικές αποδόσεις, τη μετωπικότητα, την έκφραση των ματιών, τα σύμβολα του φωτοστέφανου και του [[Σταυρός|σταυρού]]. Η μετάβαση από το [[Νατουραλισμός|νατουραλισμό]] στην αφαίρεση<ref>Η αφαίρεση ως αναζήτηση της υπερβατικότητας. Βλ. επίσης, Αλμπάνη, Τζ., 1999, ''Τέχνες Ι: Ελληνικές Εικαστικές Τέχνες, Τομ. Β΄, Βυζαντινή και Μεταβυζαντινή Τέχνη'', Ε.Α.Π., Πάτρα, 22.</ref> είναι ένα κυρίαρχο στοιχείο στη διαδικασία της ιστορικής μετάβασης της [[τέχνη|τέχνης]] από την Ύστερη Ρωμαϊκή στην Πρώιμη Βυζαντινή περίοδο και ως εκ τούτου είναι ένα σημείο αιχμής για τη διάκριση και καθιέρωση μιας πραγματικά μοναδικής αντίληψης για την τέχνη<ref>Είτε επιθυμεί να ασπαστεί κανείς τη θεωρία της «καλλιτεχνικής πρόθεσης» του Riegl για τα έργα της Πρώιμης Βυζαντινής περιόδου ή όχι, το αποτέλεσμα είναι ότι μέσω τούτης της τεχνοτροπίας επιτυγχάνεται η απόδοση της πνευματικής έντασης και του ισχυρού συναισθήματος με έναν τρόπο μοναδικό, μάλλον [[Ιμπρεσιονισμός|ιμπρεσιονιστικό]] παρά [[Εξπρεσιονισμός|εξπρεσιονιστικό]], όπως ισχυρίζεται ο Α. Hauser, που δίνει ιδιαίτερη σημασία στην πνευματική σημασία των απεικονιζόμενων αντικειμένων ή πράξεων. Βλ. επίσης, Hauser, A. 1976, ''Κοινωνική Ιστορία της Τέχνης'', Τομ. 1, Κάλβος, Αθήνα, 161-165.</ref>.
 
==Παραπομπές - σημειώσεις==