Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Θέογνις ο Μεγαρεύς»

μ (Αναστροφή της επεξεργασίας από τον Glorious 93 (συνεισφ.), επιστροφή στην τελευταία εκδοχή υπό [[Χρήστη...)
Μια αλυσίδα αναφορών διέσωσε το όνομά του έως την ανάπτυξη της [[τυπογραφία]]ς. Ο ιστορικός [[Αμμιανός Μαρκελλίνος]] (~330-μετά το 391 μ.Χ.) αναφέρεται σε αυτόν ως "ο παλιός και σοφός ποιητής". Ο αυτοκράτορας [[Ιουλιανός]],<ref>Κατά των Γαλιλαίων [http://www.archive.org/stream/workswithenglish03juliuoft#page/382/mode/2up 224 C]</ref> στην απολογία του υπέρ της πολυθεϊστικής θρησκείας διερωτάται αν ''«..ο σοφώτατος Σολομώντας είναι ίσος του Φωκυλίδη, του Θέογνι ή του Ισοκράτη.»''. Παρά την ερωτική του ζωή, ο ποιητής παρατίθεται και από τον Κλήμη Αλεξανδρείας,<ref>Στρωματείς, [http://www.archive.org/stream/clementisalexan01dindgoog#page/n51/mode/1up 5.8]</ref> ο οποίος παραλληλίζει τους στίχους 35-36 με τον Ψαλμό 17. Η συγκεκριμένη παραίνεση, μαζί με άλλα σημεία που άπτονται θεμάτων ηθικής ήταν ιδιαίτερα προσφιλής στους Χριστιανούς συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων μορφών όπως ο [[Γρηγόριος Ναζιανζηνός|Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός]] (329 - 389 μ.Χ). Ο τελευταίος, παραθέτει τους στίχους 643-644,<ref>White C., ''Christian Friendship in the Fourth Century'', Cambridge University Press, 2002: [http://books.google.gr/books?id=-pDT7N9Uix4C&lpg=PA71&ots=vzMsj01obB&dq=Theognis%20gregory&pg=PA71#v=onepage&q=&f=false σ. 71]</ref><ref>Επιστολή ΙΓ', [http://www.archive.org/stream/patrologiaecursu37mignuoft#page/n27/mode/2up {{πολυτονικό|Ἂμφιλοχίῳ}}]</ref> επιδοκιμάζοντας τη θέση του ποιητή υπέρ της φιλίας η οποία στηρίζεται στις πράξεις αντί για τη διασκέδαση. Η προαναφερθείσα παράθεσή του από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη ως πηγή ηθικής διδασκαλίας έχει υποστηριχθεί ότι αποτέλεσε την αιτία που το έργο του διεσώθη στη βυζαντινή εποχή.<ref>Easterling E., Knox B.M.W., Greek literature, Cambridge University Press, 1985 : [http://books.google.com/books?id=Cg8SOYw9GLAC&lpg=PA158&ots=rFWlveJD_s&dq=theognis%20%22byzantine%20era%22&pg=PA158#v=onepage&q=&f=false σ.158]</ref>
 
Στα νεότερα χρόνια ο [[Φρειδερίκος Νίτσε]] ανέπτυξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον αρχαίο ποιητή, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη ότι η πρώτη του δημοσίευση, ενόσω ήταν ακόμη φοιτητής στη [[Λειψία]], είχε τον τίτλο "Σχετικά με την ιστορία της συλλογής της Θεογνιδείας ανθολογίας",<ref>Zur Geschichte der Theognideischen Spruchsammlung. Rheinisches Museum für Philologie 22: [http://www.archive.org/stream/rheinischesmuse53unkngoog#page/n186/mode/1up 161-200].</ref> το 1867. Στο βιβλίο του ''«Η γενεολογία της ηθικής»'' ο Γερμανός φιλόσοφος αναζητώντας την προέλευση των προτύπων ηθικής στην ιστορία συναντά το αντιθετικό δίπολο εσθλός-κακός που τόσο χαρακτήριζε την αντίληψη του Θέογνι. Πάνω σε αυτό στήριξε την άποψή του ότι το καλό ορίζεται κοινωνικά από τον ισχυρότερο.<ref>Hollingdale R. J., Nietzsche, Routledge, 1973: [http://books.google.gr/books?id=Wz89AAAAIAAJ&lpg=PA149&ots=5GrqLbVlon&dq=%CE%BD%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B5%20%CE%B8%CE%AD%CE%BF%CE%B3%CE%BD%CE%B9%CF%82&pg=PA149#v=onepage&q=&f=false σ. 149]</ref> Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1864, η αποχαιρετιστήρια έκθεσή του για το σχολείο κλασικών σπουδών Πφόρτα είχε επίσης για θέμα τον αρχαίο δημιουργό. Σε ένα σχετικό απόσπασμα, δίνει την εξής περιγραφή :<ref>Nietzsche, F. W., (μτφρ.)Maudemarie Clark, Alan J. Swensen, ''On the genealogy of morality: a polemic'',Hackett Publishing, 1998: [http://books.google.gr/books?id=s0_HGBEmnx8C&lpg=PA133&ots=bJNPiAuzYe&dq=On%20the%20Genealogy%20of%20Morality%20theognis&pg=PA133#v=onepage&q=&f=false σ. 133]</ref>:
 
{{Απόσπασμα|''Ο Θέογνις φαίνεται ένας καλοανεπτυγμένος αριστοκράτης ο οποίος έχει τύχει σε δύσκολους καιρούς, με τα πάθη ενός ευγενή όπως αυτά που ήταν αγαπητά στην εποχή του, πλήρης θανασίμου μίσους ενάντια στις μάζες που παλεύουν να αναρριχηθούν, χτυπημένος από μια θλιβερή μοίρα, η οποία τον κατέβαλε και τον κατέστησε ηπιότερο από πολλές απόψεις. Αποτελεί μια χαρακτηριστική εικόνα εκείνης της ηλικιωμένης, ιδιοφυούς, κατάτι κακομαθημένης και όχι πια ασφαλώς ριζωμένης αριστοκρατίας, τοποθετημένος στο μεταίχμιο μεταξύ μιας παλιάς και μιας νέας εποχής, ένα διαστρεβλωμένο πρόσωπο του Ιανού, καθώς αυτό που αποτελεί παρελθόν φαντάζει τόσο όμορφο και αξιοζήλευτο, ενώ εκείνο που επελαύνει - κάτι που βασικά έχει το ίδιο δικαίωμα (στο να επέλθει)- μοιάζει τόσο αηδιαστικό και αποκρουστικό, ένας τυπικός ηγέτης για όλες εκείνες τις φιγούρες των ευγενών που αντιπροσωπεύουν την αριστοκρατία προ μιας λαϊκής επανάστασης η οποία ανέκαθεν απειλεί τα προνόμιά τους και τους προτρέπει να πολεμήσουν και να αγωνιστούν για την ύπαρξη της τάξης των ευγενών με το ίδιο πάθος που θα πολεμούσαν για την δική τους ύπαρξη.''}}
11.858

επεξεργασίες