Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς»

(Ημερομηνία γέννησης σύμφωνα με το σερβικό λήμμα.)
[[Αρχείο:Vuk´s house today.JPG|thumb|right|150px|Το σπίτι του σήμερα]]
[[Αρχείο:Grave of Vuk Karadzic.jpg|thumb|right|150px|Ο τάφος του]]
Ο Βουκ Στεφάνοβιτς Κάρατζιτς γεννήθηκε το 1787 στην [[Τρσιτς Λοζνίτσας|Τρσιτς]] κοντά στη [[Λοσνίτσα]] σε μια οικογένεια όπου μετοίκισε από το [[Μαυροβούνιο]] στην Ντοπριάνκα.
 
Γραφή και ανάγνωση έμαθε από έναν συγγενή του τον [[Ζέβτο Σάβιτς Κότριτς]], ο οποίος ήταν ο μόνος που ήξερε τότε γράμματα στην περιοχή. Συνέχισε την εκπαίδευσή του σε ένα σχολείο στη Λοζνίτσα αλλά δεν τελείωσε τις σπουδές του λόγω ασθένειας. Η εκπαίδευσή του συνεχίστηκε αργότερα στο μοναστήρι TronošaΤρονόζα και ταυτόχρονα ήταν κτηνοτρόφος βοοειδών στο οικογενειακό κτήμα.
 
Κατά την έναρξη της πρώτης σερβικής εξέγερσης ήταν υπάλληλος σε γουναράδικο. Την ίδια χρονιά πήγε στο [[Καρλόβτσι]] του [[Σρεμ]] και γράφτηκε στο γυμνάσιο. Για κάποιο διάστημα φοίτησε και στο τοπικό κολέγιο.
 
Έχοντας αποτύχει να εγγραφεί στο λύκειο του [[Κάρλοβατς]] πήγε στην Petrinja Πετρίνια, όπου πέρασε αρκετούς μήνες μαθαίνοντας την γερμανική γλώσσα. Αργότερα ήρθε στο [[Βελιγράδι]] για να συναντήση τον [[Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς]] έναν μορφωμένο άνθρωπο και παιδαγωγό που είχε διορισθεί υπουργός παιδείας. Ο Κάρατζιτς του ζήτησε βοήθεια προκειμένου να συνεχίσει την εκπαίδευσή του αλλά ο Ντοσιντέι Ομπράντοβιτς αρνήθηκε. Τότε απογοητευμένος πήγε στο Jadar[[Ζαντάρ]] και άρχισε να εργάζεται ως υπάλληλος για τον [[Γιάκοβ Νενάντοβιτς]] κι αργότερα μετακόμισε στο Βελιγράδι όπου έκανε εργασία γραφείου.
 
Όταν άνοιξε η Μεγάλη του γένους σχολή στο [[Βελιγράδι]] ο Κάρατζιτς έγινε μαθητής της. Σύντομα όμως αρρώστησε και πάλι και πήγε για θεραπεία στο [[ΝόβισαντΝόβι Σαντ]] αλλά απέτυχε να θεραπεύσει το πόδι του. Το 1810 επέστρεψε στην [[Σερβία]] και μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα στο Βελιγράδι εργάστηκε ως δάσκαλος δημοτικού σχολείου.
 
Μετά την αποτυχία της εξέγερσης το 1813 μαζί με την οικογένειά του μετακόμισε στο [[Ζεμούν]] και από εκεί πήγε στη Βιέννη. Εκεί γνωρίστηκε με την βιεννέζα Άννα Μαρία Κράους την οποία παντρεύτηκε. Έκαναν πολλά παιδιά από τα οποία όλα, εκτός την κόρη Μίνα και το γιο ΔημήτριγιεΔημήτριε, πέθαναν στην παιδική και στην εφηβική ηλικία (Μιλούτιν, Μίλιτσα, Μπόζινταρ, ΒασίλιγιεΒασίλιε, οι δύο που δεν είχαν βαπτιστεί, Σάβα, Ρούκα, ΑμάλιγιαΑμάλια, τοκαι η Αλεξανδρίνα). Στη Βιέννη συναντήθηκε με τον Σλοβένο λογοκριτή [[Γέρνεϊ Κόπιταρ]] με τη βοήθεια και τις συμβουλές του ξεκίνησε τη συλλογή δημοτικών τραγουδιών . Το 1814 στη Βιέννη δημοσίευσε μια συλλογή των δημοτικών τραγουδιών, την οποία αποκάλεσε "Мала простонародна славено-сербска пјеснарица". Την ίδια χρονιά δημοσίευσε το "Писменицу сербскога језика по говору простога народа написану" , η πρώτη γραμματική της Σερβικής γλώσσας στην καθομιλουμένη. Την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε μια άλλη συλλογή δημοτικών τραγουδιών γνωστή ως το "Народна сербска песнарица".
[[Αρχείο:Vuk-1818.jpg|thumb|right|150px|"Σερβικό λεξικό" του 1818]]
Λόγω προβλημάτων με τον πρίγκιπα [[Μίλος Ομπένοβιτς]] ήταν απαγορευμένο να δημοσιεύσει τα βιβλία του στη Σερβία και για ένα διάστημα και στο αυστριακό κράτος. Ο Βουκ Κάρατζιτς διορίστηκε στις 29 Μαρτίου το 1831 δήμαρχος του Βελιγραδίου<ref>{{cite web|author=Vaso Milinčević |url=http://www.novosti.rs/vesti/kultura.71.html:396042-Vuk-Karadzic-bio-gradonacelnik-Beograda |title=Вук Караџић био градоначелник Београда („Вечерње новости“, 8. септембар 2012) |publisher=Novosti.rs |date= |accessdate = 21/3/2013}}</ref>.
Ανώνυμος χρήστης