Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

53 bytes αφαιρέθηκαν ,  πριν από 5 έτη
μ
 
== Βιογραφικά στοιχεία ==
Ο πατέρας του Λυσιέν (Lucien) εργαζόταν για έναν έμπορο κρασιού σε ένα οινοπαραγωγικό κτήμα κοντά στο Μοντοβί (Mondovi) της [[Αλγερία|Αλγερίας]], όπου γεννήθηκε και ο Αλμπέρ. Επιστρατεύθηκε όμως τον Σεπτέμβριο του 1914 και ο τραυματισμός του στη μάχη του Μάρνη τον οδήγησε στο θάνατο στις [[17 Οκτωβρίου]] του [[1914]]. Ο μικρός Αλμπέρ θα γνωρίσει τον πατέρα του μέσα από μία φωτογραφία και μία σημαντική οικογενειακή ιστορία: την περιγραφή της έντονης αποστροφής που έδειξε ο πατέρας του μπροστά στο θέαμα μίας εκτέλεσης. Μετά το θάνατο του ΛισιένΛυσιέν η οικογένεια εγκαθίσταται στο [[Αλγέρι]]. Ο Αλμπέρ κάνει τις σπουδές του έχοντας την υποστήριξη των καθηγητών του (μεταξύ των οποίων βρίσκουμε και τον [[Ζαν Γκρενιέ]], που θα παρουσιάσει στο μαθητή του το έργο του [[Νίτσε]]). ΞεκινάειΞεκινά να γράφει πολύ νέος και τα πρώτα του κείμενα φιλοξενούνται στο περιοδικό ''Sud'' το [[1932]]. Μετά από το απολυτήριο λυκείου (bac), παίρνει πτυχίο ανωτάτων σπουδών στη φιλολογία (lettres), της φιλοσοφικήςΦιλοσοφικής σχολήςΣχολής, αλλά η [[φυματίωση]] τον εμποδίζει να περάσει τον διαγωνισμό πιστοποίησης που θα του επέτρεπε να ασχοληθεί με την εκπαίδευση (agrégation).
 
To [[1935]], ξεκινάειξεκινά το ''L' Envers et l' Endroit'', που θα εκδοθεί δύο χρόνια αργότερα. Ιδρύει το Θέατρο της Εργασίας (le Théâtre du Travail) στο Αλγέρι που αργότερα ([[1937]]) μετονομάζει σε Θέατρο της Ομάδας. Στο μεσοδιάστημα, εγκαταλείπει το [[κομμουνιστικό κόμμα Γαλλίας|κομμουνιστικό κόμμα]] δύο χρόνια μετά την εγγραφή του σε αυτό. Εργάζεται στην εφημερίδα ''Front populaire'' (Το λαϊκόΛαϊκό μέτωπο), του [[Πασκάλ Πιά]] (Pascal Pia). Η έρευνα που κάνει ''Μιζέρια της Καμπυλίας'' θα συναντήσει αντιδράσεις. Το [[1940]], η κυβέρνηση της Αλγερίας θα απαγορεύσει την εφημερίδα και θα φροντίσει να μη ξαναβρεί δουλειά ο Καμύ. Εγκαθίσταται στο [[Παρίσι]] και εργάζεται ως γραμματέας σύνταξης στην εφημερίδα ''Paris-Soir''. Εκείνη την περίοδο θα δημοσιεύσει τον ''Ξένο'' (L' Étranger, 1942) και το δοκίμιο ''Ο μύθος του Σίσυφου'' (Le Mythe de Sisyphe, 1942) και θα αναπτύξει τις φιλοσοφικές του θέσεις. Σύμφωνα με την δική του άποψη περί ταξινόμησης του έργου του, αυτά τα έργα υπάγονται στον «κύκλο του παραλόγου» – ο οποίος θα συμπληρωθεί αργότερα με τα θεατρικά έργα ''Η παρεξήγηση'' (Le Malentendu) και ''Καλιγούλας'' (Caligula, 1944). Το [[1943]] προσλαμβάνεται ως εκδότης από τον εκδοτικό οίκο Gallimard και αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας ''Combat''(Η μάχη), όταν ο Π. Πια κλήθηκε να προσφέρει από άλλες θέσεις στη [[Γαλλική Αντίσταση]]. Συνεχίζει το λογοτεχνικό έργο με τηςτην παραγωγή του «κύκλου της εξέγερσης», που περιλαμβάνει ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματά του, την ''Πανούκλα'' ([[1947]]), αλλά και άλλα έργα, λιγότερο δημοφιλή: ''L' État de siège'' (1948), ''Οι δίκαιοι'' (1949) και ''Ο επαναστατημένος άνθρωπος'' (L' Homme révolté) (1951).
 
Το [[1952]] έρχεται σε ρήξη με τον [[Ζαν Πωλ Σαρτρ]] με την δημοσίευση στο περιοδικό ''Μοντέρνοι καιροί'' (Les Temps modernes) του άρθρου από τον Ανρί Ζανσόν (Henri Jeanson) που προσάπτει στην εξέγερση του Καμύ ότι είναι «εκ προθέσεως στατική». Το [[1956]], στο Αλγέρι, πρότεινε την «πολιτική ανακωχή» ενώ μαινόταν ο πόλεμος. Εκδίδει την ''Πτώση'' (La Chute), ένα απαισιόδοξο βιβλίο.
 
Ο Καμύ βρίσκει τον θάνατο στις [[4 Ιανουαρίου]] [[1960]] σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα, στο (Πτι) Βιλμπλεβέν της Υόν (το διαμέρισμα της Γαλλίας Yonne), όταν ο οδηγός και συγγενής του στενού του φίλου [[Μισέλ Γκαλιμάρ|Γκαλιμάρ]] παρεκκλίνει της πορείας του και ρίχνει το αυτοκίνητο μάρκας Facel-Vega σε ένα δέντρο. Οι εφημερίδες της εποχής κάνουν λόγο για υπερβολική ταχύτητα (130 χλμ/ω), αδιαθεσία του οδηγού ή σκάσιμο του ελαστικού, αλλά ο συγγραφέας Ρενέ Ετιάμπλ διαβεβαιώνει ότι μετά από επίμονες μελέτες είχε στα χέρια του αποδείξεις ότι η [[Facel-Vega]] ήταν ένα κινητό [[φέρετρο]] - ωστόσο καμία εφημερίδα δε δέχτηκε να τις δημοσιεύσει.
 
Ο Καμύ τάφηκε στο [[Λουρμαρέν]] (Lourmarin) της [[Βωκλύζ]] (Vaucluse), όπου είχε αγοράσει μία κατοικία.
 
Στο περιθώριο των κυριάρχωνκυρίαρχων φιλοσοφικών ρευμάτων ο Καμύ επέμεινε στον στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη κατάσταση. Αρνούμενος να εκφράσει ομολογία πίστεως στοστον [[Θεός|Θεό]], στην [[ιστορία]] ή στη [[λογική]], ήρθε σε αντίθεση με τον [[Χριστιανισμός|Χριστιανισμό]], το τον [[μαρξισμός|Μαρξισμό]] και τον [[υπαρξισμός|Υπαρξισμό]]. Δε σταμάτησε ποτέ την πάλη ενάντια στα ιδεολογήματα και τις αφαιρέσεις που αποστρέφονται την ανθρώπινη φύση.
 
<center> <gallery>