Εθνικός Κήπος: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Περιεχόμενο που διαγράφηκε Περιεχόμενο που προστέθηκε
μΧωρίς σύνοψη επεξεργασίας
Γραμμή 4:
 
== Ιστορία του κήπου ==
Στην αρχαιότητα κομματη τού κτίματως ήταν ο ιδιωτικός κήπος του φιλόσοφου και βοτανολόγου Θεόφραστος, ενας διάδοχος του Αριστοτέλη. Ο κήπος ήταν ένα δώρο από τον Δημήτριο Φαλήρου στον δάσκαλό του. Υπήρχε επίσης ένα ιερό και μια βιβλιοθήκη.
 
Ο βασιλικός κήπος οριοθετήθηκε το [[1836]] από τον [[Φρίντριχ φον Γκέρτνερ]] (Friedrich von Gaertner), τον αρχιτέκτονα των ανακτόρων, σε μια έκταση 500 περίπου στρεμμάτων. Επειδή η έκταση αυτή απέκλειε τον δρόμο Αθήνας-Αμαρουσίου-Κηφισιάς, το σχέδιο αυτό αναθεωρήθηκε το [[1839]] από τον Χοχ (Hoch), διευθύνοντα μηχανικό τής οικοδομής των ανακτόρων.
 
Ο κήπος των 15,5 στρεμμάτων ήταν προγραμματισμένος με εντολή της βασίλισσας ως επιστημονικος και βοτανικός κήπος καθώς και ως ιδιωτικός. το [[1839]] φυτεύτηκαν 15000 καλλωπιστικά φυτά που μεταφέρθηκαν από τη Γένοβα, καθώς επίσης και με αυτοφυή είδη, που μεταφέρθηκαν από το Σούνιο και την Εύβοια. Το ενδιαφέρον της Βασίλισσας Αμαλίας για τον Κήπο ήταν τέτοιο που λέγεται ότι περνούσε τουλάχιστον τρεις ώρες την ημέρα ασχολούμενη προσωπικά με την φροντίδα του. Στην οικογένεια της Αμαλίας, η δημιουργία και η συντήρηση πάρκων και κήπων αποτελούσε παράδοση. Δεν εκπλήσσει λοιπόν, που και εκείνη θέλησε να κοσμήσει την Αθήνα με ένα μεγάλο κήπο. Το 1842 μάλιστα φύτεψε η ίδια τις Ουασινγκτόνιες που υπάρχουν μέχρι σήμερα στην είσοδο της λεωφόρου Βασιλίσσης Αμαλίας. Η Βασίλισσα Αμαλία αργότερα στράφηκε στη γεωργική πολιτική και δεν συμμετείχε πλεων στη φροντίδα του κήπου.
Τις πρώτες φυτευτικές εργασίες οργάνωσε και επέβλεψε ο Βαυαρός γεωπόνος Σμάρατ (Smarat) το [[1839]], όπου φυτεύτηκαν 15000 καλλωπιστικά φυτά που μεταφέρθηκαν από τη Γένοβα, καθώς επίσης και με αυτοφυή είδη, που μετέφερε από το Σούνιο και την Εύβοια ο Πρώσος γεωπόνος Φρίντριχ Σμιτ (Friedrich Schmidt), βοηθός τού Σμάρατ.
 
Ο κήπος συνέχισε να επεκτείνεται, και για το σκοπό αυτό προσκλήθηκε ο Γάλλος κηποτέχνης Φρανσουά Λουί Μπαρώ (François Louis Bareaud), ο οποίος ανέλαβε τη διεύθυνση τού κήπου από το [[1845]] έως το [[1854]].
 
Τον Μπαρώ διαδέχθηκε ο Φρίντριχ Σμιτ, ο οποίος διηύθυνε τον κήπο επί 30 χρόνια, φέρνοντας από το εξωτερικό πολλά φυτά, κατάλληλα για το κλίμα τής Αττικής, συμπληρώνοντας έτσι τη φύτευση του κήπου στα σημερινά της όρια.
 
Φυτευτικές εργασίες οργάνωσε και επέβλεψε ο Γάλλος κηποτέχνης Φρανσουά Λουί Μπαρώ (François Louis Bareaud), ο οποίος ανέλαβε τη διεύθυνση τού κήπου από το [[1845]] έως το [[1854]] και ο γεωπόνος [[Φρίντριχ Σμιτ]] (Friedrich Schmidt). Ο κήπος επεκτάθηκε απο των Γερμανο-ελληνικό βοτανολόγο [[Καρλ Νίκολαους Φράας]]. Κατά τη διάρκεια των εργασιών, έγιναν αρχαιολογικά ευρήματα, συμπεριλαμβανομένου ενός ρωμαϊκό ψηφιδωτό και ένα αρχαίο υδραγωγείο που χρησιμοποιήθηκε για τον κήπο. Η [[Βασίλισσα Αμαλία της Ελλάδας]] αργότερα στράφηκε στη γεωργική πολιτική και δεν συμμετείχε καν στη φροντίδα του κήπου. Διευθυντής του κήπου ήταν ο Theodor von Held και ο διάδοχός του Σπυρίδων Μηλιαράκης.
[[File:National Garden.jpg|thumb|Δύση του ήλιου στον Εθνικό Κήπο]]
 
== Ο κήπος σήμερα ==