Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Αλτομιρά Μεσσηνίας»

επιμέλεια
(επιμέλεια)
Τα '''Αλτομιρά''' είναι ορεινό χωριό του [[Δήμος Αβίας|Δήμου Αβίας]] του [[Νομός Μεσσηνίας|Νομού Μεσσηνίας]]. Το χειμώνα είναι ακατοίκητα ενώ το καλοκαίρι κατοικούν λίγοι κτηνοτρόφοι και κάποιοι παραθεριστές. Κεντρικός ναός είναι ο ''Άγιος Αθανάσιος'' χτισμένος γύρω στο 1865. Στην περιφέρεια των Αλτομιρών ανήκει και το μεταβυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Αξιόλογο είναι επίσης το λιθόστρωτο μονοπάτι ''Μπίλιοβο'' που κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και συνέδεε το χωριό με τα πεδινά χωριά της περιοχής. Σήμερα αποτελεί πόλο έλξης οικοπεριηγητών. <br />
 
==Ιστορία==
----
Τα '''Αλτομιρά''' αναφέρονται για πρώτη φορά το 1618 με πληθυσμό 20 οικογένειες. Στη συνέχεια περιλαμβάνονται σχεδόν σε όλες τις απογραφές και αναφορές χωριών της Έξω [[Μάνη|Μάνης]]. Στα χρόνια της [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|Ελληνικής Επανάστασης του 1821]] πρόσφεραν μεγάλο αριθμό οπλαρχηγών. Το 1829 είχαν 30 οικογένειες. Το 1835 εντάχθηκαν στο Δήμο Γερηνίας και το 1841 στο Δήμο Αβίας ως το 1914, οπότε αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα, που διατηρήθηκε ως το 1998. <br />
 
'''ΙΣΤΟΡΙΑ'''<br />
 
Τα '''Αλτομιρά''' αναφέρονται για πρώτη φορά το 1618 με πληθυσμό 20 οικογένειες. Στη συνέχεια περιλαμβάνονται σχεδόν σε όλες τις απογραφές και αναφορές χωριών της Έξω [[Μάνη|Μάνης]]. Στα χρόνια της [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|Ελληνικής Επανάστασης του 1821]] πρόσφεραν μεγάλο αριθμό οπλαρχηγών. Το 1829 είχαν 30 οικογένειες. Το 1835 εντάχθηκαν στο Δήμο Γερηνίας και το 1841 στο Δήμο Αβίας ως το 1914, οπότε αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα, που διατηρήθηκε ως το 1998. <br />
Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ο πληθυσμός τους αυξανόταν διαρκώς. Από 216 κατοίκους (1835) έφτασε στους 403 (1907). Στη συνέχεια ο πληθυσμός μειώθηκε σταδιακά λόγω της μετανάστευσης σε: 169 κ. (1951), 18 κ. (1961) ενώ το 1971 απογράφηκε μόνον ένας κάτοικος! <br />
Από το 1875 ως το 1940 λειτούργησε μονοθέσιο θερινό σχολείο, από το Μάρτιο ως τον Οκτώβριο, διότι το χειμώνα οι κτηνοτρόφοι κάτοικοί του μεταφέρονταν στα πεδινά χωριά της περιοχής. Το σχολείο ξαναλειτούργησε την περίοδο 1955-1960, οπότε έκλεισε λόγω ελλείψεως μαθητών.<br />
Μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο οι περισσότεροι κάτοικοι το εγκατέλειψαν κι εγκαταστάθηκαν στα πεδινά χωριά: Κάμπος, [[Μεγάλη Μαντίνεια]], Σωτηριάνικα, στην [[Καλαμάτα]] ή μετανάστευσαν.<br />
 
----
==Πηγές==
'''ΠΗΓΕΣ'''<br />
θεόδωρου *[[θεόδωρος Μπελίτσος|Μπελίτσου]], "Τα Αλτομιρά της Έξω Μάνης (Ιστορία-Οικογένειες-Τοπωνύμια)", 1999.<br />
 
[[Κατηγορία:Χωριά της Ελλάδας]]