Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
[[Αρχείο:PetarDelyanIsProclaimedTsarOfBulgaria.jpg|μικρογραφία|Ο Δελεάνος ανακυρήσεται αυτοκράτορας]]
H '''Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου''' (''[[βουλγαρικά]] : Въстанието на Петър Делян'') πραγματοποιήθηκε το 1040-1041, ήταν μια εξέγερση των Σλάβων και κυρίως βουλγάρων εναντίον της [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντινής Αυτοκρατορίας]]<ref>[http://books.google.com/books?id=T91k6HAODzAC&pg=PA74&dq=delyan+bulgarian+uprising A world history of tax rebellions: an encyclopedia of tax rebels, revolts, and riots from antiquity to the present, David F. Burg, Taylor & Francis, 2004, ISBN 0-415-92498-7, pp. 74–75.]</ref>. Ήταν η μεγαλύτερη και καλύτερα οργανωμένη επιχείρηση να αποκατασταθεί η πρώην βουλγαρική αυτοκρατορία μέχρι την εξέγερση του [[Ιβάν Ασέν Α΄]] και Πέταρ Ε΄ το 1185.
 
Όταν τα Βυζαντινά στρατεύματα κατέλαβαν τη [[Βουλγαρία]] το 1018, ο [[Βασίλειος Β´]] αποφάσισε να μην αλλάξει το φορολογικό σύστημα της Βουλγαρίας, προκειμένου να εξευμενίσει τον πληθυσμό. Παρά το γεγονός ότι ΤΟ βουλγαρικ'οβουλγαρικό πατριαρχείο υποβαθμίστηκε σε Αρχιεπισκοπή ο αρχιεπίσκοπος του παραμένει μια εθνοτικά βούλγαρος μέχρι το θάνατο του Βασιλείου το 1025. Σύμφωνα με τον κανόνα του αυτοκράτορα [[Ρωμανός Γ΄ Αργυρός|Ρωμανού Γ΄]] ο πληθυσμός αναγκάστηκε να πληρώσει τους φόρους του σε νόμισμα και όχι αγαθά σε είδος, απόφαση που προκάλεσε φτώχεια και εκτεταμένες ταραχές.
 
Το 1040, ο [[Πέτρος Δελεάνος]], ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είναι απόγονος του [[Σαμουήλ της Βουλγαρίας]], δραπέτευσε από την [[Κωνσταντινούπολη]] και άρχισε την περιαγωγή σε όλα τα βουλγαρικά εδάφη, φθάνοντας τελικά στον [[Μεγάλος Μοράβας|Μοράβα]] και το [[Βελιγράδι]]. Η εξέγερση ξέσπασε στο Βελιγράδι όπου ο Δελεάνος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας της Βουλγαρίας <ref>М. Psellus, ib., pp. 61, 64</ref>, με το όνομα Πέτρος Α΄ . Μάζεψε στρατό και κινήθηκε προς τα νότια προς τα τελευταία πολιτικά κέντρα της αυτοκρατορίας, την [[Οχρίδα]] και τα [[Σκόπια]]. Στο δρόμο τους ο τοπικός πληθυσμός ενώθηκε μαζί τους<ref>Skуl.-Cеdr. ib., p. 527</ref>. Στο ίδιο χρονικό διάστημα τοπικοί ηγεμόνες από το [[[Δυρράχιο]] και την γύρω περιοχή συγκεντρώθηκαν γύρω από το στρατιώτη [[Τιχομίρ της Βουλγαρίας|Τιχομίρ]]<ref>Skyl.-Cedr. ib., p. 528</ref>, και κατευθύνθηκαν προς τα δυτικά για να φτάσουν στην παλιά βουλγαρική πρωτεύουσα. Η ύπαρξη δύο διαφορετικών στρατοπέδων ανταρτών<ref>Zonaras, ib., p. 145</ref> ήταν μια σημαντική απειλή για την επιτυχία της εξέγερσης. Ο Δελεάνος έγραψε μια επιστολή προς τον Τιχομίρ να διαπραγματευτεί για κοινές δράσεις τονίζοντας ότι δύο αυτοκράτορες δεν μπορούσαν μοιράζονται μία χώρα<ref>Zonaras, ib., pp. 145–146</ref> και ότι θα πρέπει να επιλεγεί μόνο ένας ηγέτης, είτε τον ίδιο ή τον Τιχομίρ.] Όπως είχε μεγαλύτερη επιρροή από τον αντίπαλό του και ο Δελεάνος κατάφερε ομόφωνα να επιλεγεί ως ηγέτης και ο Τιχομίρ ενδιάμεσα σκοτώθηκε<ref>Skyl.-Cedr. ib., pp. 528–529</ref>.
Ανώνυμος χρήστης