Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
[[Αρχείο:PetarDelyanIsProclaimedTsarOfBulgaria.jpg|μικρογραφία|Ο Δελεάνος ανακυρήσεταιανακηρύσσεται αυτοκράτορας]]
H '''Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου''' (''[[βουλγαρικά]] : Въстанието на Петър Делян'') πραγματοποιήθηκε το 1040-1041, ήταν μια εξέγερση των Σλάβων και κυρίως βουλγάρωντων Βουλγάρων εναντίον της [[Βυζαντινή Αυτοκρατορία|Βυζαντινής Αυτοκρατορίας]]<ref>[http://books.google.com/books?id=T91k6HAODzAC&pg=PA74&dq=delyan+bulgarian+uprising A world history of tax rebellions: an encyclopedia of tax rebels, revolts, and riots from antiquity to the present, David F. Burg, Taylor & Francis, 2004, ISBN 0-415-92498-7, pp. 74–75.]</ref>.
 
Όταν τα Βυζαντινάβυζαντινά στρατεύματα κατέλαβαν τη [[Βουλγαρία]] το 1018, ο [[Βασίλειος Β´]] αποφάσισε να μην αλλάξει το φορολογικό σύστημα της Βουλγαρίας, προκειμένου να εξευμενίσει τον πληθυσμό. Παρά το γεγονός ότι ΤΟτο βουλγαρικό πατριαρχείοΠατριαρχείο υποβαθμίστηκε σε Αρχιεπισκοπή ο αρχιεπίσκοπος του παραμένει μια εθνοτικά βούλγαρος μέχρι το θάνατο του Βασιλείου το 1025. Σύμφωνα με τον κανόνα του αυτοκράτορα [[Ρωμανός Γ΄ Αργυρός|Ρωμανού Γ΄]] ο πληθυσμός αναγκάστηκε να πληρώσει τους φόρους του σε νόμισμα και όχι αγαθά σε είδος, απόφαση που προκάλεσε φτώχεια και εκτεταμένες ταραχές.
 
Το 1040, ο [[Πέτρος Δελεάνος]], ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είναι απόγονος του [[Σαμουήλ της Βουλγαρίας]], δραπέτευσε από την [[Κωνσταντινούπολη]] και άρχισε την περιαγωγήπεριπλάνηση σε όλα τα βουλγαρικά εδάφη, φθάνοντας τελικά στον [[Μεγάλος Μοράβας|Μοράβα]] και το [[Βελιγράδι]]. Η εξέγερση ξέσπασε στο Βελιγράδι όπου ο Δελεάνος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας της Βουλγαρίας <ref>М. Psellus, ib., pp. 61, 64</ref>, με το όνομα Πέτρος Α΄ . Μάζεψε στρατό και κινήθηκε προς τα νότια προς τα τελευταία πολιτικά κέντρα της αυτοκρατορίας, την [[Οχρίδα]] και τα [[Σκόπια]]. Στο δρόμο τους ο τοπικός πληθυσμός ενώθηκε μαζί τους<ref>Skуl.-Cеdr. ib., p. 527</ref>. Στο ίδιο χρονικό διάστημα τοπικοί ηγεμόνες από το [[[Δυρράχιο]] και την γύρω περιοχή συγκεντρώθηκαν γύρω από το στρατιώτη [[Τιχομίρ της Βουλγαρίας|Τιχομίρ]]<ref>Skyl.-Cedr. ib., p. 528</ref>, και κατευθύνθηκαν προς τα δυτικά για να φτάσουν στην παλιά βουλγαρική πρωτεύουσα. Η ύπαρξη δύο διαφορετικών στρατοπέδων ανταρτών<ref>Zonaras, ib., p. 145</ref> ήταν μια σημαντική απειλή για την επιτυχία της εξέγερσης. Ο Δελεάνος έγραψε μια επιστολή προς τον Τιχομίρ να διαπραγματευτεί για κοινές δράσεις τονίζοντας ότι δύο αυτοκράτορες δεν μπορούσαν μοιράζονται μία χώρα<ref>Zonaras, ib., pp. 145–146</ref> και ότι θα πρέπει να επιλεγεί μόνο ένας ηγέτης, είτε τον ίδιο ή τον Τιχομίρ.] Όπως είχε μεγαλύτερη επιρροή από τον αντίπαλό του και ο Δελεάνος κατάφερε ομόφωνα να επιλεγεί ως ηγέτης και ο Τιχομίρ ενδιάμεσα σκοτώθηκε<ref>Skyl.-Cedr. ib., pp. 528–529</ref>.
 
Με διευρυμένο στρατό ο Δελεάνος συνέχισε να προχωρά προς τα νότια, νίκησε μάλιστα τοτον βυζαντινό αυτοκράτορα [[Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών|Μιχαήλ Δ΄]] στη [[Θεσσαλονίκη]]<ref>М. Аttаlеiаtes, ib. p. 9</ref>. Ένας από τους διοικητές του Μιχαήλ, ο Βούλγαρος [[Μανουήλ Ίβατς]], πιθανόν γιος του βογιάρου [[Σαμουήλ Ίβατς]]<ref>Златарски, В. ''История на България'', p. 758</ref> αυτομόλησε στον Δελεάνο<ref>Skyl.-Cedr., p. 529</ref>. Μετά τη νίκη των βουλγαρικών στρατευμάτων υπό τον βοεβόδα Καβκάν που κατέλαβε το Δυρράχιο στην [[Αδριατική θάλασσα]] και κάποιες δυνάμεις του διείσδυσαν βαθιά στηνστη [[Θεσσαλία]] φθάνοντας μέχρι την [[Κόρινθος|Κόρινθο]]. Η σημερινή [[Αλβανία]],[[Ήπειρος]] και το μεγαλύτερο μέρος της [[Μακεδονία]]ς κατακτήθηκαν. Άλλος στρατός των επαναστατών υπό την ηγεσία του Αντίμ βάδισε βαθιά στο νότο και νίκησε το βυζαντινό διοικητή [[Αλακάσιος|Αλακάσιο]] στην [[Μάχη της Θήβας]] στην [[Βοιωτία]]. Μετά την είδηση ​​της βουλγαρικής επιτυχίας ο βυζαντινός πληθυσμός της [[Αθήνα]]ς και του [[Πειραιά]] επαναστάτησαν αλλά γρήγορα η επανάσταση καταστάλθηκε από τους Νορμανδούς μισθοφόρους<ref>Hopf, ''Geschichte Griechenlands im Mittelalter'' (German: ''History of Greece in the Middles Ages'') (Ersch — Gruber, 85), p. 147</ref>. Οι αποφασιστικές ενέργειες των ανταρτών προκάλεσαν σοβαρή ανησυχία στην Κωνσταντινούπολη, όπου τα σχέδια για τη σύνθλιψη της εξέγερσης ήταν βιαστικά.
 
Σύντομα τα νέα για την εξέγερση Βουλγάρων έφτασαν στην [[Αρμενία]], όπου είχαν απελαθεί οι απόγονοι των τελευταίων αυτοκρατόρων της Βουλγαρίας. Ο πιο σεβαστός από όλους ήταν ο γιος του τελευταίου αυτοκράτορα Ιβάν Βλάντισλαβ , [[Αλούσιος]]. Μεταμφιεσμένος ως μισθοφόρος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και πέρασε στη Βουλγαρία τον Σεπτέμβριο του 1040. Στην αρχή ο Αλούσσιος δεν τόλμησε να αποκαλύψει την καταγωγή του, αλλά προσπάθησε να βρει αφοσιωμένους υποστηρικτές και συγγενείς του. Απέδειξε τους ισχυρισμούς του για το ποιος ήταν με μια μαύρη κηλίδα που είχε στο δεξιό του αγκώνα.
 
Ο Δελεάνος καλωσόρισε θερμά τον ξάδελφό του, αν και ήξερε ότι μπορεί να είναι ένας πιθανός υποψήφιος για το στέμμα. Του έδωσε 40.000 στρατό για να καταλάβει τη Θεσσαλονίκη , αλλά απέτυχε, αφού επιτέθηκε. Η ήττα κόστισε 15.000 νεκρούς και ο [[Αλούσιος]] εγκατέλειψε το πεδίο της μάχης κι έκτοτε δεν ασχολήθηκε πάλι με την επανάσταση.
 
Ο βυζαντινός αυτοκράτορας Μιχαήλ Δ΄ ετοίμασε μια μεγάλη εκστρατεία για να νικήσει τελικά τους Βουλγάρους. Συγκέντρωσε 40.000 άνδρες και κινείταικινήθηκε εναντίον τους<ref name="AD 1041">J. Herrin, ''Byzantium: The Surprising Life of a Medieval Empire'', p. 222</ref>. Υπήρχαν πολλοί μισθοφόροι στοστον βυζαντινό στρατό, συμπεριλαμβανομένου του νορβηγικούΝορβηγού πρίγκιπαςπρίγκιπα και μετέπειτα βασιλιά Harald Hardråde με 500 ΒαράγγωνΒαράγγους. Από τη [[Θεσσαλονίκη]] οι Βυζαντινοί διεισδύσανδιείσδυσαν στα εδάφη των επαναστατών και τους νίκησαν τους Βουλγάρους στο [[Όστροβο]] στα τέλη του καλοκαιριού του 1041. Η μοίρα του Δελεάνου έκτοτε είναι άγνωστη, ο ίδιος είτε χάθηκε στη μάχη ή συνελήφθη και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη.
 
Σύντομα οι Βυζαντινοί εξάλειψαν κάθε αντίσταση, τερματίζοντας έτσι την εξέγερση.
 
== Παραπομπές ==
84.652

επεξεργασίες