Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών»

==Συνέπειες==
Στα μέσα ενημέρωσης ο Χίτλερ παρουσιάσθηκε ως θύμα συνωμοσίας του Ρεμ. Στις [[3 Ιουλίου]] η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών νομιμοποιήθηκε εκ των υστέρων ως αυτοάμυνα του κράτους βάσει του Εξουσιοδοτικού Νόμου (''Ermächtigungsgesetz''), ενός νόμου του [[Σύνταγμα|συντάγματος]] της [[Δημοκρατία της Βαϊμάρης|Δημοκρατίας της Βαϊμάρης]] που, τυπικά, ήταν ακόμα εν ισχύι.
 
Όπως ήταν αναμενόμενο, εφόσον είχε αναφερθεί ότι ο Ρεμ ενεργούσε ως πράκτορας ξένης δύναμης (γινόταν έμμεση αναφορά στη [[Γαλλία]]), ο Γάλλος πρεσβευτής Φρανσουά-Πονσέ διαμαρτυρήθηκε έντονα για την εμπλοκή του ίδιου και της χώρας του στο "Πραξικόπημα Ρεμ": Ειδοποίησε σχετικά την κυβέρνησή του και έκανε επίσημο διάβημα στο γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο, με τη σειρά του, ενημέρωσε, επίσης επίσημα, το αντίστοιχο γαλλικό υπουργείο ότι "όλες οι αναφερόμενες κατηγορίες ήταν εντελώς ανυπόστατες και ότι ελπίζει ότι ο Γάλλος πρεσβευτής θα εξακολουθήσει να ασκεί απρόσκοπτος τα καθήκοντά του". Ο Φρανσουά-Πονσέ παρέμεινε στη θέση του και έκτοτε είχε τις καλύτερες σχέσεις με τον Χίτλερ απ' οποιονδήποτε άλλο ξένο πρεσβευτή στη Γερμανία.<ref>William Shirer, ''The Rise and Fall of the 3rd Reich'', Ν. Υόρκη, 1961, σελ. 199</ref>
 
Μετά τα γεγονότα έγινε πλέον φανερό ότι η Γερμανία είχε μεταμορφωθεί σε κράτος όπου κυβερνούσε η αυθαιρεσία. Ο καγκελάριος Χίτλερ διέταξε την εκτέλεση ανθρώπων δίχως δικαστική απόφαση, πράγμα που φανερώνει ότι ακόμα και το σύστημα δικαίου της χώρας είχε πλέον πέσει θύμα του ''Συγχρονισμού'' ([[Gleichschaltung]]). To [[NSDAP|Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα]] εδραίωσε απόλυτη κυριαρχία σε όλους τους τομείς της [[κοινωνία|κοινωνίας]] και [[οικονομία|οικονομίας]] της χώρας.