Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Εκείνο, Εγώ και Υπερεγώ»

μ
Διόρθωση συντακτικού κώδικα με τη χρήση AWB (10454)
μ (Διόρθωση συντακτικού κώδικα με τη χρήση AWB (10454))
[[Αρχείο:Structural-Model1.png|thumb|right|200px|«Το Εγώ δεν είναι έντονα διαχωρισμένο από το Εκείνο καθώς το χαμηλότερο μέρος του συγχωνεύεται σε αυτό... αλλά το απωθημένο συγχωνεύεται και αυτό στο Εκείνο και είναι αποκλειστικά μέρος του. Το απωθημένο διαχωρίζεται από το Εγώ από τις αντιστάσεις της απώθησης, μπορεί να επικοινωνήσει όμως με το Εγώ μέσω του Εκείνου.» ([[Σίγκμουντ Φρόυντ]], 1923)]]Το '''Εκείνο, το Εγώ και το Υπερεγώ''' ([[λατινικά|λατ.]] ''Id, Ego, Superego'', {{Audio-IPA|En-us-id.ogg|ɪd}}{{Audio-IPA|Pl-ego.ogg|ˈe.ɡo}} {{IPA|ˈsu.perˌe.ɡo}}){{Ref_label|A|α|none}} είναι οι τρεις συνιστώσες του μοντέλου για τη δομή του ανθρωπίνου ψυχικού οργάνου στα πλαίσια της δεύτερης τοπικής θεωρίας του [[Σίγκμουντ Φρόυντ]]. Σύμφωνα με αυτό το δομικό μοντέλο το Εκείνο αντιπροσωπεύει τα κίνητρα, τα ένστικτα και τις βιολογικές ανάγκες του ατόμου και κατά συνέπεια είναι έμφυτο, το Εγώ αποτελεί το λογικό μέρος που αν και δεν είναι έμφυτο, αναπτύσσεται και καλλιεργείται με την επίδραση της συσσωρευμένης εμπειρίας και τέλος το Υπερεγώ αντιπροσωπεύει όλες τις θετικές ηθικές και κοινωνικές αξίες του ατόμου, αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο την ηθική συνείδηση. <ref name="Snowden"> ''Ruth Snowden, Teach Yourself Freud, 2006, isbn = '''9780071472746'''''</ref>
 
== Το Εκείνο ==
 
'''Το Εκείνο''' είναι μια συλλογική ονομασία για τις βιολογικές ανάγκες και ενορμήσεις του ατόμου. Λειτουργεί με την ''[[αρχή της ευχαρίστησης]]'' με απώτερο σκοπό (όπως υποδεικνύει και το όνομα) την απομάκρυνση του πόνου και την εκπλήρωση των ενστίκτων του ατόμου. <ref name="ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΨΥΧΟΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ">[http://www.psychologia.gr/editions/psychodynamic.htm ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΨΥΧΟΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ]</ref>
 
Ο [[Σίγκμουντ Φρόυντ]] έλεγε πως:
{{απόσπασμα|Είναι το σκοτεινό, απρόσιτο μέρος της πρoσωπικότητάς μας, ό,τι ελάχιστο γνωρίζουμε το έχουμε μάθει από την έρευνα των ονείρων και την δημιουργία νευρωσικών συμπτωμάτων, και τα περισσότερα είναι αρνητικά στοιχεία και μπορούν να περιγραφούν μόνο ως η αντίθεση στο Εγώ. Όλοι προσεγγίζουμε το Εκείνο με αναλογίες: το αποκαλούμε χάος, ένα καζάνι γεμάτο κοχλάζουσες ενορμήσεις, δεν παράγει μια ολοκληρωμένη θέληση, αλλά παρά μόνο μια προσπάθεια να ικανοποιήσει τις ενστικτώδεις ενορμήσεις που είναι υποκείμενες στη αρχή της ευχαρίστησης.<ref>Φρόυντ, Νεες εισαγωγικές διαλέξεις στην Ψυχανάλυση (1933)</ref>.}}
 
Το Eκείνο είναι έμφυτο, το έχουμε κατά την γέννηση και είναι αυτό που στην πορεία εξελίσσεται σε ένα δομημένο Εγώ.
 
Ο Φρόυντ πίστευε πως ένα νεογέννητο παιδί είναι "καθαρό Εκείνο", υποκινείται δηλαδή μονάχα από τα ένστικτα του, και θέλει να καλύψει τις βιολογικές του ανάγκες με οποιονδήποτε τρόπο.
 
Σύμφωνα με τον [[Σίγκμουντ Φρόυντ|Φρόυντ]] το Eκείνο αποτελείται από δύο βασικές ενορμήσεις, την καταστροφική ενόρμηση που την ονόμαζε ''θάνατος'' η οποία είναι η ασυνείδητη επιθυμία μας να πεθάνουμε καθώς ο θάνατος θα μας απελευθέρωνε από τις δυσκολίες της ζωής, σε αυτή την ενόρμηση ο Φρόυντ πρόσεξε πως οι άνθρωποι για να την εκπληρώσουν καταφεύγουν σε [[ναρκωτικά]], μυθοπλασία ακόμα και σε εγκληματικές ενέργειες καθώς πολλές φορές αυτή η ενόρμηση παρουσιάζεται με έντονη επιθετικότητα. Η δεύτερη ενόρμηση είναι η σεξουαλική ενόρμηση που την ονόμαζε ''έρως'' η οποία είναι αυτή που λειτουργεί με βάση την ''αρχή της ευχαρίστησης'' και σκοπός της είναι η ευχαρίστηση και η διατήρηση της ζωής.<ref>[http://www.psychologia.gr/editions/psychodynamic.htm name="ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΨΥΧΟΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ]<"/ref><ref name="Sigmund Freud, Personality Theories">[http://webspace.ship.edu/cgboer/freud.html Sigmund Freud, Personality Theories]</ref>
 
=== Βασικές ενορμήσεις ===
Αρχικά αναφερόταν σε αυτά με τον όρο "βασικά ένστικτα". Αυτά διαιωνίζουν την ζωή του ατόμου με το να τον παρακινούν να ψάξει για φαγητό και νερό αλλά επίσης διαιωνίζουν την ζωή του είδους με το να τον παρακινούν να έχει σεξουαλική επαφή. Αυτό το ένστικτο για την διατήρηση της ζωής και την αναζήτηση ευχαρίστησης ο [[Σίγκμουντ Φρόυντ|Φρόυντ]] το ονόμασε «''Έρως''» Την παρακινητική ενέργεια αυτών των ενστίκτων που υποκινούν τον ψυχισμό μας, τα ονόμαζε ο [[Σίγκμουντ Φρόυντ|Φρόυντ]], ''[[λίμπιντο]]'' ([[λατ.]]Libido), από τη λατινική λέξη για την επιθυμία.
 
Η κλινική εμπειρία του [[Σίγκμουντ Φρόυντ|Φρόυντ]] τον έκανε να βλέπει το [[σεξ]] ως την πιο σημαντική ανάγκη στην δυναμική του ψυχισμού σε σχέση με τις υπόλοιπες. Για αυτόν το λόγο ο όρος "λίμπιντο" έχει φτάσει να σημαίνει, όχι απλά μια οποιαδήποτε ανάγκη ή [[ένστικτο]], αλλά την σεξουαλική ενόρμηση του ατόμου. <ref>[http://webspace.ship.edu/cgboer/freud.html name="Sigmund Freud, Personality Theories]<"/ref>
 
==== Θάνατος ====
Αργότερα στη ζωή του ο [[Σίγκμουντ Φρόυντ|Φρόυντ]] άρχισε να βλέπει πως το ένστικτο της ζωής δεν αρκούσε. Καθώς η λίμπιντο είναι ένα ζωντανό πράγμα, η [[αρχή της ευχαρίστησης]] μας προκαλεί την ανάγκη να είμαστε σταθεροί, ευχαριστημένοι, γαλήνιοι και να μην έχουμε περισσότερες ανάγκες. Ο Φρόυντ άρχισε να πιστεύει πως "κάτω" και "δίπλα" από τα ένστικτα ζωής υπήρχε το ένστικτο του θανάτου το οποίο ονόμαζε «''Θάνατος''». Άρχισε επίσης να υποστηρίζει πως κάθε άτομο έχει [[ασυνείδητο|ασυνείδητη]] επιθυμία να πεθάνει.<ref>[http://webspace.ship.edu/cgboer/freud.html name="Sigmund Freud, Personality Theories]<"/ref>
 
Αυτή η ιδέα για πολλούς φαίνεται περίεργη και απορρίφθηκε ακόμα και από πολλούς μαθητές του [[Σίγκμουντ Φρόυντ|Φρόυντ]]. ο ίδιος όμως υποστήριζε πως υπάρχει περισσότερος πόνος απ' ότι απόλαυση στη ζωή και ο θάνατος μας υπόσχεται απελευθέρωση από αυτό.
 
Τα καθημερινά στοιχεία του ενστίκτου του θανάτου είναι στην επιθυμία μας για γαλήνη, για αποφυγή ευχαρίστησης, η χρήση του [[αλκοόλ]] και ναρκωτικών, η επιθυμία μας να καταφεύγουμε σε δραστηριότητες για να ξεχάσουμε την καθημερινότητα όπως να διαβάζουμε βιβλία ή να βλέπουμε ταινίες και επίσης η έντονη επιθυμία μας για ξεκούραση και ύπνο. Μερικές φορές αυτό το [[ένστικτο]] αναδύεται ως [[αυτοκτονία]] ή αυτοκτονικούς ιδεασμούς και ο [[Σίγκμουντ Φρόυντ|Φρόυντ]] υποστήριξε πως πολλές φορές μεταφέρεται από τον εαυτό μας στους άλλους σε μορφή θυμού, δολοφονίας και καταστροφής.<ref>[http://webspace.ship.edu/cgboer/freud.html name="Sigmund Freud, Personality Theories]<"/ref>
 
== Το Εγώ ==
 
'''Το Εγώ''' διέπεται από την ''αρχή της πραγματικότητας'' και σκοπός του είναι να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του ''Εκείνου'' λαμβάνοντας υπόψιν τους περιορισμούς της πραγματικότητας. <ref>''Ego Development and Psychopathology: A Study of Hospitalized Adolescents 1984''</ref>
 
Το Εγώ αποτελεί το οργανωμένο μέρος της προσωπικότητας και περιλαμβάνει βασικές λειτουργίες, όπως η εκτίμηση των διαφόρων καταστάσεων, ο έλεγχος της πραγματικότητας, η κρίση, η συμβιβαστικότητα, η ανεύρεση λύσεων στα διάφορα προβλήματα κλπ. Το Εγώ ξεχωρίζει τι είναι πραγματικό, μας βοηθάει να ξεχωρίζουμε τις σκέψεις μας και να τις κατανοήσουμε.<ref name="Snowden"/>
 
Σύμφωνα με τη [[θεωρία]] του [[Σίγκμουντ Φρόυντ|Φρόυντ]] το ''Εγώ'' παρεμβάλλεται ανάμεσα στις ενορμήσεις του εκείνο και τις απαγορεύσεις ή προσταγές του υπερεγώ και προσπαθεί να εναρμονίσει τις συγκρούσεις που απορρέουν από αυτές σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος. Ο κύριος σκοπός του είναι να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του Εκείνο αλλά πάντοτε λαμβάνοντας υπόψιν την ασφάλεια του ατόμου.
 
Όταν μια επιθυμία του Εκείνο είναι αντίθετη στην πραγματικότητα, στους κοινωνικούς και ηθικούς κανόνες και κυρίως αντίθετη στις επιθυμίες του Υπερεγώ το οποίο το τιμωρεί συνεχώς με αισθήματα ντροπής, ενοχής κλπ τότε το Εγώ αναπτύσσει διάφορους αμυντικούς μηχανισμούς για να μπορέσει να αντεπεξέλθει. Οι αμυντικοί μηχανισμοί δεν αναπτύσσονται ευθέως ή συνειδητά και πάντα ενεργοποιούνται όταν μια κατάσταση είναι επικίνδυνη για την «αρμονία» των τριών ψυχικών τμημάτων.<ref name="ReferenceA">''Module 44 The Psychoanalytic Perspective". Psychology Eighth Edition in Modules. Worth Publishers. '''ISBN 9780716779278.'''''</ref>
 
== Το Υπερεγώ ==
 
'''Το Υπερεγώ''' στοχεύει στην τελειότητα<ref>''Module 44 The Psychoanalytic Perspectivename="ReferenceA". Psychology Eighth Edition in Modules. Worth Publishers. '''ISBN 9780716779278.'''''</ref> και αποτελείται από ένα οργανωμένο μέρος της προσωπικότητας, κυρίως ασυνείδητο.
 
Το ''Υπερεγώ'' μπορεί να θεωρηθεί ως μια συνείδηση που τιμωρεί το άτομο με [[συναίσθημα|συναισθήματα]] ενοχής όταν το άτομο λειτουργεί με μη [[κοινωνία|κοινωνικά]] αποδεκτούς τρόπους. Το Υπερεγώ είναι το αντίθετο του ''εκείνο'' γιατί αποζητά να λειτουργεί το άτομο με έναν κοινωνικά αποδεκτό τρόπο ενώ το Εκείνο θέλει μόνο να ικανοποιήσει της ενορμήσεις του. Συνεπώς όπως αναφέραμε λειτουργεί ως [[συνείδηση]] η οποία μας κρατάει μακριά από αντικοινωνικές συμπεριφορές και από διάφορα [[ταμπού]].
 
Το αναπτύσσουμε στα αρχικά χρόνια της ζωής μας κατά τη διάρκεια του [[Οιδιπόδειο σύμπλεγμα|οιδιπόδειου συμπλέγματος]] και ολοκληρώνεται σε πιο ώριμη ηλικία, αρχικά από τους γονείς μας στη συνέχεια από δασκάλους, συγγενείς, φίλους κ.λπ. Αποτελείται από όλους τους [[ηθική|ηθικούς]] κανόνες που έχουμε μάθει είτε μέσω τιμωριών ή μέσω επιβραβεύσεων από ορισμένες κινήσεις και πράξεις μας. Το Υπερεγώ αποτελείται από δύο υποθετικά τμήματα: το καθαυτό υπερεγώ ή συνείδηση, που αποτελεί τον κριτικό έλεγχο του ατόμου και το ''Ιδεώδες του Εγώ'', που περιλαμβάνει τις ηθικές, [[θρησκεία|θρησκευτικές]], κοσμοθεωριακές και λοιπές αξίες του ατόμου, τα ιδεώδη, τα ιδανικά και τις φιλοδοξίες του.<ref>[http://www.psychologia.gr/editions/psychodynamic.htm name="ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΨΥΧΟΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ]<"/ref>
 
Η αρμονική συνεργασία του εκείνου, του εγώ και του υπερεγώ χαρακτηρίζει τη λειτουργία του καλά προσαρμοσμένου ανθρώπου. Αντίθετα, η συμπεριφορά του νευρωτικού, ψυχωτικού ή διαταραγμένου στον χαρακτήρα ή προσωπικότητα ατόμου μπορεί να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα της διαταραχής της δυναμικής ισορροπίας των τμημάτων αυτών της προσωπικότητας.<ref>[http://www.psychologia.gr/editions/psychodynamic.htm name="ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΨΥΧΟΔΥΝΑΜΙΚΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ]<"/ref>
 
== Δείτε επίσης ==
*[[Αμυντικός μηχανισμός]]
 
== Σημειώσεις ==
== Παραπομπές: ==
{{reflist|2}}
 
[[Κατηγορία:Ψυχολογία]]
 
16.024

επεξεργασίες