Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Συνέδριο της Βερόνας»

μ
+
μ (+)
===Ζήτημα των Ελλήνων===
Το ζήτημα των Ελλήνων, ή Γραικών, ή Ανατολικό ζήτημα ήταν αυτό ακριβώς που δημιούργησε η [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|Επανάσταση των Ελλήνων]] που είχε ξεκινήσει από τις παραδουνάβιες χώρες, υπό τον πρίγκιπα [[Αλέξανδρος Κ. Υψηλάντης|Αλέξανδρο Υψηλάντη]] και είχε εξαπλωθεί πλέον στη νότια εσχατιά της [[Βαλκανική]]ς διάγοντας ήδη το δεύτερο έτος. Σημειώνεται ότι την εποχή της συζήτησης αυτού του ζητήματος είχαν προηγηθεί τόσο η [[άλωση της Τριπολιτσάς]] που είχε συκοφαντηθεί από ανθελληνική προπαγάνδα, με συνέπεια να φρενάρει τον τότε ευρωπαϊκό [[φιλελληνισμός|φιλελληνισμό]], αλλά και η [[καταστροφή της Χίου]] που αντίθετα είχε συγκινήσει τους Ευρωπαίους.<br>
Παρά ταύτα, σε αντίθεση με τα παραπάνω δύο ζητήματα, που αιτήθηκαν και εισήχθηκαν προς συζήτηση από τους ίδιους τους ηγεμόνες των χωρών, (Ισπανίας και Ιταλίας), το ζήτημα των Ελλήνων δεν εισήχθηκε από τον Σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που το θεωρούσε ως ανταρσία, αλλά από τον ίδιο τον Τσάρο της Ρωσίας και τούτο προκειμένου να δοθεί μια τελική και σαφής στάση της Συμμαχίας απέναντι σ΄ αυτό. Υπενθυμίζεται ότι ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης [[Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄|Γρηγόριος ο Ε΄]] είχε ήδη αφορίσει όλους όσους συμμετείχαν στην επανάσταση, γεγονός που είχε υποχρεώσει τον Τσάρο να αποστασιοποιηθεί του ζητήματος τουλάχιστον δημόσια. ΑλλάΟ απαγχονισμός όμως του πατριάρχη και οι διώξεις των χριστιανών που ακολούθησαν τάραξαν τις ρωσοτουρκικές σχέσεις όπου μετά και από το σχετικό ρωσικό διάβημα του Ιουλίου με διακοπή διπλωματικών σχέσεων η κατάσταση οδηγείτο σε πολεμική αναμέτρηση. Έτσι ο καθορισμός της στάσης της Συμμαχίας απέναντι στον αγώνα των Ελλήνων φερόταν άμεσα απαιτητός. Η δε αγγλική επικυριαρχία στα Επτάνησα ήταν η μόνη που είχε σαφώς στραφεί κατά του κινήματος των Ελλήνων κατά το χρόνο του συνεδρίου.
 
Στο σημείο αυτό αξίζει να επισημανθεί ότι την εποχή εκείνη το όνομα '''ραγιάς''' δεν σήμαινε σκλάβος αλλά χριστιανός νομοταγής υπήκοος στον Σουλτάνο υπόχρεος στην οθωμανική φορολογία. Γενικά οι χριστιανοί υπήκοοι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία λέγονταν '''ρωμιοί''', όρος που είχε επιβληθεί από τους [[Φαναριώτες]] σε ιστορικό απόηχο του Ρωμαίου, τον οποίο είχε υιοθετήσει και το Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Αντίθετα η ονομασία '''Έλληνας''' που είχε μεταλαμπαδεύσει στη Δύση ο [[Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων]] την εποχή αυτή είχε υιοθετηθεί - αναγεννηθεί από τον λεγόμενο [[ελληνικός διαφωτισμός|ελληνικό διαφωτισμό]] που όμως βρισκόταν σε σύγκρουση με την [[Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία]]. Εν τούτοις ως ''Ελλην πολίτης'' υπέγραφαν πολλοί αγωνιστές του 1821 με συνέπεια στην Ευρώπη ο όρος να ταυτιστεί με τους αγωνιστές της Επανάστασης και μόνο, ο οποίος και συνήγειρε τον εκδηλούμενο φιλελληνισμό. Συνεπώς όταν ο Μέτερνιχ υποστήριζε ότι δεν υφίσταται ελληνικό έθνος ή λαός εν μέρει είχε δίκιο.<br>
Επίσης όσον αφορά για τις μεγάλες ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης: Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφοσύνη, αυτές φέρονταν με διαφορετική αντίληψη στους επαναστατημένους Έλληνες από εκείνη στην Ευρώπη, όπως επίσης και το σύνθημα "Λα Λιμπερτέ ου λα Μορ" που βεβαίως είναι παλαιότερο της Γαλλικής Επανάστασης, για τους Έλληνες σήμαινε ουσιαστικά "Ανεξαρτησία ή Θάνατος". Κατά μετάφραση όμως "Ελευθερία ή Θάνατος" για τον Μέτερνιχ αποτελούσε ενάντιο σύνθημα στην αρχή της νομιμότητας που συνιστούσε η [[Ιερά Συμμαχία]] μη αντιλαμβανόμενος ίσως την διαφορετικότητα.
 
==== Παρασκήνιο ====
 
== Αποφάσεις ==
''«Μέγα πολιτικόν γεγονός εξερράγη περί τα τέλη της τελευταίας συνελεύσεως (του [[Συνέδριο του Λάιμπαχ|Συνεδρίου του Λάιμπαχ]]). Ο,τι το ανατρεπτικόν των κοινωνιών πνεύμα ήρχισεν εν τη δυτική χερσονήσω, ό,τι εδοκίμασε να πράξη εν τη Ιταλία, το κατώρθωσεν εις τας ανατολικάς εσχατιάς της Ευρώπης. Καθ' ον καιρόν κατευνάσθησαν αι εν τοις βασιλείοις της Νεαπόλεως και της Σαρδηνίας στρατιωτικαί επαναστάσεις διά της δυνάμεως,ερρίφθη ο επαναστατικός δαυλός εν μέσω της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι άνακτες, έχοντες σταθεράν απόφασιν ν' απωθήσωσι την αρχήν της επαναστάσεως καθ' οποίον μέρος και εν οποία μορφή και αν εφαίνετο, έσπευσαν να την καταδικάσωσιν εκ συμφώνου, ασχολούμενοι δε αμεταθέτως εις το έργον της κοινής φροντίδος των, αντέκρουσαν παν ό,τι εδύνατο να τους παρεκτρέψη της οδού των. Αλλ' ακούοντες και την φωνήν της συνειδήσεως και του ιερού χρέους συνηγόρησαν υπέρ των θυμάτων ασυνέτου και εγκληματικού επιχειρήματος. Αι πολλαί και φιλικαί των πέντε αυλών προς αλλήλας διακοινώσεις διαρκούσης της εποχής ταύτης, μιας των σημαντικωτέρων της συμμαχίας των, έφεραν εις σύμπνοιαν όλας ως προς το ζήτημα της Ανατολής, απέκειτο δε εις την εν Βερώνη συνέλευσιν να καθιερώση και επιβεβαιώση τα ορισθέντα. Αι δε σύμμαχοι της Ρωσίας αυλαί ελπίζουν ότι διά των κοινών προσπαθειών θα εξομαλυνθούν τα μέχρι τούδε εμπόδια διά την ευόδωσιν των ευχών αυτών».''
 
==Παρατηρήσεις==
==Παραπομπές==
<references />
==Πηγές==
 
{{DEFAULTSORT:Συνεδριο της Βερονας}}
41.167

επεξεργασίες