Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Συνέδριο της Βερόνας»

μ
διόρθωση συντακτικού κώδικα με τη χρήση AWB (10458)
μ (+ λινκς)
μ (διόρθωση συντακτικού κώδικα με τη χρήση AWB (10458))
{{coord|45|26|25|N|10|59|23|E|display=title|type:landmark_region:IT}}
[[Image:Palazzo_CanossaPalazzo Canossa.jpg|thumb|right|360px|Η έπαυλη Κανόσα που συνήλθε το Συνέδριο της Βερόνας]]
'''Το Συνέδριο της Βερόνας''' (ή "Συνέδριον της Βερώνης" κατά τους λόγιους της εποχής του), ήταν μια διπλωματικού επιπέδου συνάντηση των εκπροσώπων της [[Ιερή Συμμαχία|Ιεράς Συμμαχίας]] κρατών, που διεξήχθη το φθινόπωρο του 1822, με πρωτοβουλία της [[Αυστρία]]ς στην σημερινή [[Ιταλία|ιταλική]] πόλη [[Βερόνα]], εξ ου και η ονομασία του.<br>
Κύριο θέμα του ήταν η επανάσταση που είχε εκδηλωθεί στην [[Ισπανία]] (Ισπανικό ζήτημα) και δευτερευόντως το ιταλικό και ελληνικό ζήτημα, δηλαδή η επανάσταση που είχε εκδηλωθεί στην Ιταλία, καθώς και η [[Ελληνική επανάσταση του 1821|επανάσταση των Ελλήνων]] που είχε ξεκινήσει το προηγούμενο έτος.
 
== Γενικά ==
Ήταν το τέταρτο κατά σειρά συνέδριο της Ιερής Συμμαχίας -είχαν προηγηθεί τα συνέδρια της [[Αιξ-λα-Σαπέλ]] (Aix-La-Chapelle-[[1818]]), του [[Tροπάου]] (Troppau-[[1820]]) και του [[Συνέδριο του Λάιμπαχ|Λάιμπαχ]] (Laibach) -[[1821]], πρόκειται για την σημερινή [[Λιουμπλιάνα]])- και ουσιαστικά αποσκοπούσε στην κατάπνιξη κάθε επαναστατικής εστίας στην ευρωπαϊκή αλλά και στην [[Κεντρική Αμερική|Αμερικανική]] ήπειρο και στην στήριξη των παλαιών, αυτοκρατορικών ή φεουδαρχικών καθεστώτων, κάτι που αποτελούσε και το λόγο δημιουργίας της Συμμαχίας<ref>[http://www.istorikathemata.com/2013/09/The-treaty-of-the-holy-alliance-and-how-the-principals-of-christendom-are-used-in-national-relations.html Η συνθήκη της "Ιεράς Συμμαχίας" και η σημασία της για την Ευρώπη]</ref>
 
== Τόπος - Χρόνος - Σύνεδροι ==
# Ο Πρίγκιπας Καρλ φον Χάρντενμπεργκ και ο Κόμης Κρίστιαν φον Μπέρνστορφ, εκπρόσωποι του Βασιλέως της Πρωσίας
# Ο Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Δούκας Μονμορανσύ-Λαβάλ και ο διπλωμάτης Φρανσουά ντε Σατωμπριάν
# Ο Δούκας του Ουέλινγκτον, εκπροσωπώντας την Αγγλία, ο οποίος σημειωτέον πήρε τη θέση του [[ Ρόμπερτ Στιούαρτ (υποκόμης Κάσλρηγ)|Υποκόμη Κάσλρηγ]] μετά το τραγικό τέλος που έδωσε στη ζωή του, αυτοκτονώντας, τον Αύγουστο κατά την προετοιμασία του συνεδρίου.
# Ο Βασιλεύς της Σαρδηνίας Κάρολος Φήλιξ της Σαβοΐας.
# Ο Βασιλεύς των Δύο Σικελιών [[Φερδινάνδος Α΄ των Δύο Σικελιών|Φερδινάνδος Α΄]] των Βουρβόνων.
====Παρασκήνιο====
Από το Καλοκαίρι του 1822, όταν έγινε γνωστό στην επαναστατημένη Ελλάδα ότι επίκειται να πραγματοποιηθεί συνέδριο της Ιεράς Συμμαχίας, στη Βερόνα η τότε επαναστατική κυβέρνηση των Ελλήνων που έδρευε στο Άργος απέστειλε Διακήρυξη προς τους συνέδρους, το κείμενο της οποίας είχε ως ακολούθως<ref>Κ. Ευσταθιάδης σ.40-41</ref> (μονοτονικό):
:«''Δεκαοκτώ ήδη ολόκληρους μήνες διέτρεξαν, αφ ου η Ελλάς ήρχισε να πολεμή με τον εχθρόν του Χριστεπωνύμου πληρώματος. Όλαι αι δυνάμεις του Μωαμεθανισμού συντρέξασαι αγωνίζονται να εξολοθρεύσουν το Έθνος των Ελλήνων. Η Ευρωπαϊκή και Ασιατική Τουρκία, και αυτή η Αφρική, καθοπλίζονται αμιλλώμεναι δια να υποστηρίξουν την σιδηράν μάστιγα, η οποία εν διαστήματι τόσον αιώνων καταθλίβει το γένος των Ορθοδόξων Χριστιανών, και σήμερον σκοπαύει την εξόντωσιν αυτού.<br>
:''Από την αρχήν του πολέμου μέχρι τούδε δις ύψωσεν η Ελλάς την φωνήν της, δια μέσου των νομίμων αυτής παραστατών, εξαιτουμένη την συνδρομήν και αντίληψην των Χριστιανικών Βασιλείων της Ευρώπης, ή τέλος απαιτούσα, δικαίω τω λόγω, την ακριβή από μέρους αυτών ουδετερότητα εις τον παρόντα ιερόν αυτής πόλεμον.
 
:''Σήμερον δε, επειδή μία επίσημος συνέλευσης των κρατίστων Βασιλέων αυτής συγκροτηθείσα εις την Ιταλικήν Χερσόνησον, επισήμως συνδιασκέπτεται και προνοουμένη περί των ιερών συμφερόντων και δικαιωμάτων εις όλα τα έθνη, αποδέχεται εκ συμφώνου την παρ' αυτής της συνελεύσεως ελπιζομένην διάρκειαν της παγκοσμίου ειρήνης, και ασφάλειαν παντός δικαιώματος, κατά το εικός η προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος παραβαίνει τα επικείμενα ιερά αυτής χρέη αν δεν εκθέσει εκ νέου προς τους υπερτάτους συμμάχους Μονάρχες την αληθή κατάστασιν του οποίου παριστάνει Έθνους των Ελλήνων, τα δικαιώματα αυτού, όσα εννόμως ζητεί και τέλος την σταθεράν απόφασιν των Ελλήνων ή να δικαιωθούν από τους επίγειους εθνάρχας, καθώς εύρον χάριν ενώπιον του υψίστου Θεού, ή να απωλεσθούν, αλλά Χριστιανοί και ελεύθεροι.
:''Ποταμοί αίματος έρρευσαν έως σήμερον, αλλ' όμως η του ζωοποιού Σταυρού τροπαιοφόρος σημαία, υψωθείσα, κυματίζει ήδη εις τα ωχυρωμένα τείχη της Πελοποννήσου, της Αττικής, της Εύβοιας, της Βοιωτίας, της Ακαρνανίας, εις το πλείστον μέρος της Ηπείρου και Θεσσαλίας, εις την Κρήτην και εις τας νήσους του Αιγαίου Πελάγους. Τοιαύτη είναι η πρόοδος, τοιαύτη η παρούσα κατάστασις των Ελληνικών πραγμάτων, εις την οποίαν όσοι γνωρίζουν την Τουρκίαν, είναι βέβαιον ότι δεν δύνανται οι Έλληνες να αποθέσουν τα όπλα, ειμή αποκτήσαντες δι αυτών των όπλων, ή δια συμβιβασμού όλα τα συνιστώντα την πολιτικήν των ύπαρξιν απόλυτον, ανεξάρτητον και περιτειχισμένην με όλα τα εθνικά δικαιώματα, ως μόνην εγγύησιν ικανήν ν' ασφαλίση το ανέπαφον της ιεράς θρησκείας, την ζωήν των πολιτών, την ιδιοκτησίαν και την τιμή του.
 
:''Εάν δε η Ευρώπη φροντίζουσα περί της διατηρήσεως της παγκοσμίου ειρήνης συγκαταβαίνη να πραγματευθή με την Οθωμανικήν πόρταν (Πύλη), επί σκοπώ να συμπεριλάβει και το Ελληνικόν Έθνος εις εν και το αυτό σύστημα γενικής ειρήνης, επ΄ αυτή τη υποθέσει και η προσωρινή της Ελλάδος Διοίκησις σπεύδει να διακηρύξη επαγγελματικώς δια της παρούσης , ότι ουδέποτε θέλει παραδεχθή καμμίαν συνθήκην, όσο ωφέλιμος κι αν είναι κατά το φαινόμενον, εν όσω οι εννόμως αποσταλέντες αυτής πρέσβεις δεν επιτύχουν την πρέπουσαν ακρόασιν, απολογούμενοι υπέρ των δικαιωμάτων της Ελλάδος και εκτιθέμενοι τα όσα ευλόγως απαιτεί και ποίαι είναι αι χρείαι και τα ιερώτερα αυτής συμφέροντα..."
 
Βέβαια μπορεί ο πρακτικογράφος Τατιτσέφ να σημειώνει ότι "ουδεμία φωνή ''ηκούσθει''...", πλην όμως αναγνώσθηκε! Τόσο η διακήρυξη των Ελλήνων όσο και οι διάφορες άλλες επιστολές ακόμα και η τελευταία αναφορά του Α. Μεταξά έφθασαν και επιδόθηκαν στους ηγεμόνες πριν τη λήξη των εργασιών του συνεδρίου και τούτο αποκαλύπτεται από τον χαρακτηρισμό της ελληνικής διακοίνωσης εκ μέρους του Μέτερνιχ ως "''αυθάδεις και αδέξιοι''" (χειρισμοί).<br>
Οι Έλληνες έχοντας ενημερωθεί κατάλληλα, έσπευσαν να κάνουν μια προσπάθεια διεθνοποίησης και αναγνώρισης του Αγώνα τους, γνωρίζοντας το δύσκολο του εγχειρήματος. Φαινομενικά το εγχείρημά τους έδειξε να απέτυχε, επί της ουσίας όμως... θριάμβευσε, αφενός από την εύστοχη σύνδεσή του με το ρωσοτουρκικό ζήτημα, όσο και από το τυχαίο γεγονός της αυτοκτονίας του μισητού υπουργού εξωτερικών της Αγγλίας [[ Ρόμπερτ Στιούαρτ (υποκόμης Κάσλρηγ)|Κάσλρηγ]], που είχε ως συνέπεια την αναμενόμενη μεταβολή της εξωτερικής πολιτικής της Αγγλίας υπό του διαδόχου του. (δείτε παρακάτω ενότητες).
 
== Αποφάσεις ==
* Χαραλ. Νικολάου "''Διεθνείς πολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες - συμφωνίες και συμβάσεις''" Αθήνα 1996
* National Geographic - Μονογραφίες: "Ο Ξεσηκωμός του Γένους" Αθήνα 2010
{{DEFAULTSORT:Συνεδριο της Βερονας}}
 
{{DEFAULTSORT:Συνεδριο της Βερονας}}
[[Κατηγορία:Ευρωπαϊκή πολιτική]]
[[Κατηγορία:Διεθνείς σχέσεις]]
16.024

επεξεργασίες