Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Καλμούκοι»

μ
Με το πέρασμα του χρόνου, και μολονότι ήταν σχετικά πιστοί στην τσαρική εξουσία, η Ρωσία προσπάθησε να τους ελέγξει ποικιλλόμορφα. Ενθάρρυνε τη δημιουργία σλαβικών και γερμανικών οικισμών στα εδάφη τους, δοκίμασε να τους εκχριστιανίσει, επενέβαινε όλο και περισσότερο στους πολιτικούς θεσμούς τους. Έτσι το χειμώνα του [[1770]] - [[1771]] το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού, αυτοί που ζούσαν ανατολικά του Βόλγα, αποφάσισαν να επιστρέψουν στην κοιτίδα τους Τζουγκαρία. Από τους 200.000 που έφυγαν, μόλις οι μισοί κατάφεραν τελικά να φθάσουν στη Τζουγκαρία - οι υπόλοιποι πέθαναν στο δρόμο από τις κακουχίες, την πείνα και τις ενέδρες ληστών.
 
Μετά τη μετανάστευσή των περισσότερων καλμίκων, η τσαρίνα [[Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας|Αικατερίνη Β']] κατήργησε το Χανάτο της Καλμίκια και ενέταξε τα εδάφη του στην επικράτεια του [[Περιφέρεια Άστραχαν|Άστραχαν]]. Οι εναπομείναντες κράτησαν ένα χαμηλό επίπεδο αυτοδιοίκησης, αλλά ήταν πλέον πρωτίστως υπήκοοι του ρωσικού κράτους. Με τον καιρό άρχισαν να εγκαθίστανται σε πιο μόνιμους οικισμούς - σε αυτό το πλαίσιο το [[1865]] ιδρύθηκε η Ελιστά, που σήμερα είναι πρωτεύουσα της Δημοκρατίας τους.
 
Μετά την [[Οκτωβριανή Επανάσταση]] ([[1917]]) και αντιδρώντας στην κολλεκτιβοποίηση που επέβαλε το νέο καθεστώς, αρκετοί καλμίκοι διέφυγαν στη Δύση και δημιούργησαν κοινότητες ''εμιγκρέδων'' στο [[Βελιγράδι]], τη [[Σόφια]], την [[Πράγα]] και το [[Παρίσι]]. Με την έναρξη του [[Β' Παγκόσμιος Πόλεμος|Β' Π.Π.]] και την κατάληψη των [[Βαλκάνια|Βαλκανίων]], κάποιοι από αυτούς στρατολογήθηκαν στους [[ναζί]]. Όταν τα [[Βέρμαχτ|χιτλερικά στρατεύματα]] κατέλαβαν την Καλμίκια (αρχές [[1942]]), οι ντόπιοι τους υποδέχθηκαν ως ελευθερωτές και συγκρότησαν ένα δωσιλογικό εθελοντικό σώμα ιππικού, δύναμης 5.000 ανδρών.
7.828

επεξεργασίες