Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Έλληνες Ορθόδοξοι Παλαιοημερολογίτες»

Αποκατάσταση διαγράμματος
(Ορθογραφικές και λεκτικές διορθώσεις)
(Αποκατάσταση διαγράμματος)
===1924===
 
Το αναθεωρημένο Ιουλιανό ημερολόγιο καθιερώθηκε από την [[Εκκλησία της Ελλάδος]] στις [[23 Μαρτίου]] [[1924]], λίγες μέρες μετά την ενθρόνιση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών [[Χρυσόστομος Παπαδόπουλος|Χρυσοστόμου του Α']]. Η απόκλιση φάνηκε ως πρόβλημα την [[25 Μαρτίου|25η Μαρτίου]] [[1923]], όταν εορτάστηκαν χωριστά η επέτειος της [[Επανάσταση του 1821|Επανάστασης του 1821]] και ο [[Ευαγγελισμός της Θεοτόκου]]<ref>Η απόκλιση αυτή λόγω διαφοράς ημερολογίων είναι παράδοξη, αν λάβει κανείς υπ' όψιν του ότι η 25η Μαρτίου ως εθνική εορτή είναι μάλλον μια συμβατική ημερομηνία (βλ. [[Ελληνική Επανάσταση του 1821#Τα γεγονότα του 1821]]), αφού δεδεν φέρεται να έγινε κάποιο ιστορικό γεγονός ακριβώς εκείνη την ημέρα, αλλά επελέγη ακριβώς για να συμπίπτει με τη θρησκευτική εορτή του Ευαγγελισμού.</ref>. Έτσι η Εκκλησία αποφάσισε τη διόρθωση του εκκλησιαστικού ημερολογίου, έτσι ώστε οι ακίνητες εορτές να συμπίπτουν με το κοσμικό και διατήρησαν το Ιουλιανό Πασχάλιο για τις κινητές εορτές.Όμως, απ' ότι φάνηκε, η απόφαση της Συνόδου της [[Εκκλησία της Ελλάδος|Εκκλησίας της Ελλάδος]] δεν βρήκε σύμφωνο όλο τον λαό και προκάλεσε ρήξη μεταξύ τους. Μεγάλες ομάδες κληρικών και λαϊκών αντέδρασαν στην εισαγωγή του νέου ημερολογίου, την οποία θεώρησαν προδοσία της ορθόδοξης παράδοσης, και αρνήθηκαν να το ακολουθήσουν εμμένοντας στο «πάτριο ημερολόγιο». Θεώρησαν ότι η αλλαγή ημερολογίου ήταν αντίθετη με τους Ιερούς Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας και προϊόν της [[αίρεση|αίρεσης]] του [[Οικουμενισμός|Οικουμενισμού]]. Κατ' αυτούς πραγματικό κίνητρο για την αλλαγή του ημερολογίου ήταν η χρονική σύμπτωση των θρησκευτικών εορτών [[Καθολικισμός|Καθολικών]] και [[Ορθοδοξία|Ορθοδόξων]] ως πρώτο βήμα για την ένωση των Εκκλησιών και την υποταγή όλων στον Πάπα (όπως έχει διατυπωθεί παραπάνω). Ακόμη, πίστευαν (και εξακολουθούν να πιστεύουν) ότι η Εκκλησία της Ελλάδος, το Οικουμενικό Πατριαρχείο και όλες οι άλλες Εκκλησίες που ακολούθησαν το νέο ημερολόγιο υπέπεσαν σε [[αίρεση]] και σύμφωνα με τους εκκλησιαστικούς κανόνες, θεώρησαν αιρετικές και όλες τις άλλες Εκκλησίες που ήταν σε κοινωνία με αυτές, όλες δηλαδή τις επίσημες Ορθόδοξες Εκκλησίες του κόσμου, ανεξάρτητα από το αν είχαν μεταρρυθμίσει το ημερολόγιό τους ή όχι (όπως το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, που διατηρεί μέχρι σήμερα το Ιουλιανό ημερολόγιο). Ακολούθησαν πολλές ταραχές με ανάμιξη και της αστυνομίας. Υπήρξαν κατά καιρούς δε και συμπλοκές με θύματα.
 
Μετά την αλλαγή του ημερολογίου, η νεοημερολογίτικη εκκλησία επέβαλε στους ιερείς των ναών να μην ιερουργούν κατά το Ιουλιανό ημερολόγιο, παρά τις αντιδράσεις του κόσμου. Ιερείς που δεν συμμορφώνονταν με την κρατούσα εκκλησία του νέου ημερολογίου, διώκονταν, ξυρίζονταν και αποσχηματίζονταν. Αρκετοί ιερείς, που δεν συμφώνησαν με την καινοτομία, κρύβονταν σε σπίτια παλαιοημερολογιτών ή κυκλοφορούσαν με κοσμικά ρούχα και πένθος, για να δικαιολογήσουν την γενειάδα τους και την αγαμία τους (οι ιερομόναχοι). Γι' αυτό, στην αρχή οι Παλαιοημερολογίτες είχαν μόνο λίγους [[πρεσβύτερος|πρεσβυτέρους]] (κυρίως αγιορείτες και άλλους ιερομόναχους και ελαχιστότατους έγγαμους, διότι οι περισσότεροι έγγαμοι ιερείς εντάχθηκαν στην κρατούσα νεοημερολογίτικη εκκλησία, από φόβο για τις οικογένειές τους). Οι λειτουργίες τους τελούνταν μυστικά σε σπίτια, σε υπόγεια και σε ορισμένα έρημα εξωκκλήσια. Δεν είχαν κανένα επίσκοπο επικεφαλής. Αυτό τους δημιουργούσε πρόβλημα, γιατί σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες δεν υφίσταται Εκκλησία χωρίς επίσκοπο αλλά και γιατί μόνο επίσκοπος μπορεί να χειροτονήσει νέους πρεσβυτέρους.
===1935===
 
Από το 1934, η κοινότητα των Γ.Ο.Χ. είχε επαφές με την Ιεραρχία των Ρώσων της Διασποράς, στη Σερβία, με αίτημα την απόκτηση κανονικώς χειροτονημένων επισκόπων, οι οποίοι θα ηγούνταν των Γ.Ο.Χ. εν Ελλάδι. Όμως, στις [[26 Μαρτίου]] του [[1935]], έντεκα χρόνια μετά την εισαγωγή του νέου ημερολογίου, τέθηκαν επικεφαλής των Παλαιοημερολογιτών τρεις [[Μητροπολίτης|μητροπολίτες]] της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο πρώην [[Μητροπολίτης Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης|Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης]], ο Δημητριάδος [[Γερμανός Μαυρομμάτης]] και ο Ζακύνθου [[Χρυσόστομος Δημητρίου]], οι οποίοι με δήλωσή τους προς την [[Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος|Ιερά Σύνοδο]] διέκοπταν κοινωνία με αυτήν και τους λοιπούς Μητροπολίτες. Στο μεσοδιάστημα των έντεκα χρόνων οι τρεις μητροπολίτες αυτοί είχαν προσυπογράψει και οι ίδιοι την απόφαση της Ιεράς Συνόδου για την αλλαγή του ημερολογίου και ως μέλη επισκοπικών δικαστηρίων είχαν δικάσει και καταδικάσει παλαιοημερολογίτες κληρικούς «επί φατρία και τυρεία και απειθεία προς τας αποφάσεις της Εκκλησίας περί Ημερολογίου»<ref>http://www.myriobiblos.gr/books/book1/kef5_per2_meros2.htm Μακ. ΧριστόδουλουΧριστοδούλου Παρασκευαΐδη, ''Ιστορική και κανονική θεώρησις του παλαιοημερολογιτικού ζητήματος'']</ref><ref>http://holyrussia.narod.ru/Kirix_Eccl/Kirix_08_1983.pdf {{pdf}}</ref>. Όμως, βλέποντας οι τρεις μητροπολίτες τον ζήλο και την υπομονή των παλαιοημερολογιτών, μετάνιωσαν και επέστρεψαν στο "πατρώο ημερολόγιο" (και γι' αυτό καθαιρέθηκαν από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος). Έτσι, έπαυσε το αίτημα της ελληνικής κοινότητας προς τους Ιεράρχες της Διασποράς.
 
Οι τρεις πρώην επίσκοποι, όχι πλέον ως κανονικοί επίσκοποι, "χειροτόνησαν" τέσσερεις αρχιμανδρίτες των ΓΟΧ και έκαναν δική τους Σύνοδο του «Πατρίου ημερολογίου». Αυτοί ήταν κατά σειρά οι: Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος (5-6-1935), Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής (6-6-1935), Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης (7-6-1935) και Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης (7-6-1935). Πρώτος πρόεδρος της Συνόδου των ΓΟΧ ανακηρύχθηκε ο Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομμάτης. Φυσικά, αυτοί οι τέσσερεις νέοι "επίσκοποι" δεν είχαν ούτε αρχιεροσύνη ούτε φυσικά αποστολική διαδοχή, συνεπώς και οι ιεροπραξίες τους ήταν άκυρες.
Το γεγονός αυτό λύπησε ιδιαίτερα τον Χρυσόστομο Καβουρίδη, ο οποίος επιχείρησε επανειλημμένα αλλά μάταια να δει και να συνομιλήσει με τον Ματθαίο Καρπαθάκη, ο οποίος εγκαταβιούσε στην γυναικεία Μονή της Παναγίας της Πευκοβουνογιάτρισσας, που είχε ιδρύσει ο ίδιος στην [[Κερατέα]] Αττικής. Και αυτό διότι, αφ' ενός η καθηγουμένη της Μονής [[Μαριάμ Σουλακιώτου]] εμπόδιζε τον Χρυσόστομο να δει τον Ματθαίο στο μοναστήρι, αφ' ετέρου το δεξί χέρι του Ματθαίου, ο ιερέας Ευγένιος Τόμπρας, φανάτιζε τον Ματθαίο με τις ακραίες θέσεις του κάνοντάς τον ανένδοτο σε ότι είχε να κάνει με την επανένωση, η οποία δεν επήλθε ποτέ ακόμη και μέχρι το τέλος της ζωής του άρρωστου Ματθαίου, το 1950, όταν συναντήθηκαν επιτέλους για λίγη ώρα οι δύο άντρες.
 
Επίσης, η μονή, που ίδρυσε ο Ματθαίος έγινε αντικείμενο δημοσιότητας το 1950, όταν αποκαλύφθηκαν οικονομικά σκάνδαλα αλλά και άλλα εγκλήματα με σωματική τιμωρία παιδιών και μοναχών με τις οδηγίες της ηγουμένης, η οποία τελικά καταδικάστηκε σε κάθειρξη<ref>[http://roides.wordpress.com/2007/06/07/xrhsima19/449/ Παλιά Χρήσιμα 19: Κολαστήριο Μονής Κερατέας 1950 « Ροΐδη Εμμονές<!-- Αυτόματα δημιουργημένος τίτλος -->]</ref><ref>[http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php? option=com_content&task=view&id=81&Itemid=62 Το ΠοντικιΠοντίκι - ΕβδομαδιαιαΕβδομαδιαία ΠολιτικηΠολιτική ΑποκαλυπτικηΑποκαλυπτική ΣατιρικηΣατιρική ΕφημεριδαΕφημερίδα<!-- Αυτόματα
δημιουργημένος τίτλος -->]</ref>.
 
*-ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης (1941-1955)
*-ο αρχιμανδρίτης Ακάκιος Παππάς (1955-1960), Πρόεδρος εκκλησιαστικής επιτροπής. Δεν υπήρχαν επίσκοποι την περίοδο αυτή, στην [[παράταξη των φλωρινικών]].
:::*-ο Ταλαντίου Ακάκιος Παππάς (1960-1963), υποτίθεται ότι έλαβε χειροτονία από Ρώσους της Διασποράς.
::::*-ο από Γαρδικίου Αυξέντιος Πάστρας (1963-1986)
:::::*-ο από Θεσσαλονίκης Χρυσόστομος Κιούσης (1986-2010)
::::::*-ο από Αχαΐας '''Καλλίνικος Σαραντόπουλος''' (2010- )
::::::*+ο από Φθιώτιδος και Θαυμακού Καλλίνικος Χανιώτης (1995-2004)
:::::::*-ο από Πέτρας '''Μακάριος Καβακίδης''' (2004- )
::::::::*+ο Μεσογαίας και Νήσων '''Χριστόφορος Αγγελόπουλος''' (2013- , αποτειχίστηκε)
::::::::*+ο Αυλώνος και Βοιωτίας '''Άγγελος''' '''Αναστασίου '''(2007- )
::::::::*+ο Πειραιώς '''Νήφων Αναστασόπουλος''' (2006- , ανεξαρτητοποιήθηκε. Τον ακολούθησε και ο υποτακτικός του, ο Κρήτης Αρέθας Αντωνιάδης)
:::::*+ο Αττικής και Διαυλείας Ακάκιος Παππάς (1977-;;;). Μόνος του. Επανήλθε.
:*+ο από [[Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης]] (1937-1950)
::*-ο από Θεσσαλονίκης Δημήτριος Ψαροθεοδωρόπουλος (1950-1958)
:::*-ο από Τήνου Αγαθάγγελος Ελευθερίου (1958-1967)
::::*-ο από Πατρών Ανδρέας Ανέστης (1967-2005)
:::::*-ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής '''Κήρυκος Κοντογιάννης''' (2005- )
:::::*+ο Αθηνών Νικόλαος Μεσσιακάρης (2005-2013)
::::::*-ο από Βρεσθένης '''Στέφανος''' '''Τσακίρογλου '''(2013- )
:::::*+ο Μεσσηνίας Γρηγόριος Ρούσσης (1995-2009)
::::::*-ο Θηβών και Λεβαδείας '''Χρυσόστομος Τζανής''' (2009- )
::::::*+ο Θεσσαλονίκης '''Χρυσόστομος Μητρόπουλος '''(2002- )
:::::*+ο Κορινθίας Κάλλιστος (1977), προσχώρησε (μόνος) στη Σύνοδο του Αυξεντίου Πάστρα
Όπως φαίνεται και από το διάγραμμα αυτό, το οποίο είναι κατακερματισμένο, σήμερα οι κληρικοί της αποκαλούμενης ΓΟΧ εκκλησίας ούτε ιεροσύνη έχουν ούτε αποστολική διαδοχή.
2.046

επεξεργασίες