Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κλέμενς φον Μέττερνιχ»

μ
clean up, αντικατέστησε: Ταλλεϋράνδος → Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ με τη χρήση AWB
μ (clean up, αντικατέστησε: Ταλλεϋράνδος → Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ με τη χρήση AWB)
 
== Σταδιοδρομία ==
Αρχικά αφού περάτωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του [[Στρασβούργο|Στρασβούργου]]υ, το οποίο θεωρούνταν στην εποχή του η ανώτερη διπλωματική σχολή, μετέβη στη [[Δρέσδη]] (1801) και μετέπειτα στο [[Βερολίνο]] (1803) ως αντιπρόσωπος της Αυστριακής Βασιλικής Αυλής. Το [[1806]] διορίσθηκε επίσημα βασιλικός πρέσβης της Αυστρίας στο [[Παρίσι]] όπου και διακρίθηκε για τους λεπτούς χειρισμούς υποθέσεων και για τη διπλωματική του ικανότητα. Παρά ταύτα κατά την εκεί παραμονή του δεν κατάφερε, παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε, να προσελκύσει τον αγέρωχο τότε [[Ναπολέων|Ναπολέοντα]] σε συμμαχία με την Αυστρία. Όταν κηρύχτηκε ο πόλεμος του [[1809]] ο Μέττερνιχ ανακλήθηκε στη Βιέννη όπου και ανέλαβε υπουργός των εξωτερικών, θέση που διατήρησε μέχρι το 1848.
 
Κατά την 30ετή αυτή θητεία του ο Μέττερνιχ άσκησε ιδιαίτερα μεγάλη επίδραση όχι μόνο στα επί της αυστριακής πολιτικής (εξωτερικής και εσωτερικής) αλλά και επί των ευρωπαϊκών γενικά ζητημάτων. Αφιέρωσε σχεδόν όλη του τη ζωή στην εξουδετέρωση της ναπολεόντειας ισχύος και στη γενικότερη επικράτηση των Αυστριακών αυτοκρατορικών θέσεων, (αξιώσεων και συμφερόντων), κάνοντας χρήση οποιονδήποτε μέσων ακόμη και δολοπλοκίας. Ιστορικά αναδείχθηκε ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Ναπολέοντα εξ ου, και ο βιογράφος του καθηγητής Μπιμπλ έγραψε ότι «''αν και το οικόσημο της οικογένειας Μέττερνιχ έφερε αετό με αναπεπταμένες τις πτέρυγες, το προσωπικό του σύμβολο ήταν η αράχνη παραμονεύουσα το θύμα της''».
Ο Κλήμης (κατ' εξελληνισμό) φον Μέττερνιχ επί 34 χρόνια υπήρξε ο διαιτητής σχεδόν όλων των διεθνών τότε ευρωπαϊκών υποθέσεων. Ήταν ο δημιουργός της [[Ιερή Συμμαχία|Ιεράς Συμμαχίας]] και σφοδρός πολέμιος κάθε φιλελεύθερης διάθεσης εξισώνοντάς την με καταστροφή από κάθε έννοια, πολιτική, κοινωνική, θρησκευτική κ.λπ. Μάλιστα όταν διέγνωσε τις μυστικοπαθείς διαθέσεις του Τσάρου [[Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας|Αλέξανδρου]] δεν δίστασε να κατευθύνει όλη την Ιερά Συμμαχία ενάντια σε κάθε άνεμο φιλελευθερισμού που είχε σπείρει η [[Γαλλική Επανάσταση]] όσο επίσης και ο Ναπολέων.
 
Ο Μέττερνιχ είναι γεγονός πως είχε αναπτύξει ένα πολιτικοκοινωνικό πρότυπο που υποστήριζε αναμφίβολα με πάθος από το οποίο όμως εξέλειπε και η στοιχειώδης διορατικότητα επί των συγχρόνων συνθηκών της εποχής του. Ονειρευόταν να ιδρύσει κατά κάποιο τρόπο μια ομοσπονδία Αυτοκρατόρων και Βασιλέων οι οποίοι κατά τις αντιλήψεις του ήταν οι φορείς της θείας επιταγής προς ρύθμιση των τυχών των διαφόρων λαών της Ευρώπης αλλά και του κόσμου ευρύτερα, λαμβάνοντας τις διδαχές αυτές κυρίως από την [[Παλαιά Διαθήκη]]. Ιδιαίτερα για την Αυστρία θεωρούσε πως δεν ήταν ποτέ δυνατόν να κυβερνηθεί παρά μόνο από ένα πατριαρχικό σύστημα απολυταρχισμού φθάνοντας στο σημείο να υποστηρίζει πως αν η [[Οθωμανική Αυτοκρατορία]] είναι ο «[[μεγάλος ασθενής]]» της Ευρώπης, τότε ο «δεύτερος ασθενής» είναι η Αυστρία.
 
Διαπνεόμενος κάτω από αυτό το πνεύμα ως πολιτική αναγκαιότητα, που βεβαίως είχαν δημιουργήσει τα κατά καιρούς έντονα πολιτικά και θρησκευτικά πάθη στην Ευρώπη με τρομερές συγκρούσεις, προσπάθησε να εμφυσήσει αυτό σε όλα τα διεθνή συνέδρια που συμμετείχε και ειδικότερα σ΄ εκείνα που προήδρευε, όπως στο συνέδριο του Ακυϊσγράνου και σ' εκείνο του Κάρλσμπαντ το 1819, στο συνέδριο του Τρόπαου του 1820 ως και στο συνέδριο του Λάιμπαχ το 1821.<br />
 
== Συναισθηματική ζωή και οικογενειακή κατάσταση ==
Σε ηλικία είκοσι ετών-φοιτητής ερωτεύθηκε την Μαρί Κονστάνς ντε Κομόν Λα Φορς, κόρη του σφραγιδοφύλακα Λαμουανιόν παντρεμένη ήδη. Όμως όταν ο πατέρας του έχασε όλα τα κτήματά του και τη θέση του έπρεπε να τελέσει ένα γάμο που θα τους έσωζε: έτσι στις 27 Σεπτεμβρίου 1795 παντρεύτηκε την κόρη του πυργοδεσπότη Ελεωνόρα Κάουνιτς εγγονή του καγκελάριου της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας.<ref>Const.De Graunwald, «Η αισθηματική ζωή του Μέττερνιχ»,Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.69 (Μάρτιος 1974), σελ.112-113</ref> Όταν τοποθετήθηκε πρεσβευτής της Αυστρίας στη Γαλλία, αρχίζει να φλερτάρει την αδελφή του Ναπολεόντα Καρολίνα Μυρά. Μια άλλη συναισθηματική του κατάκτηση κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής του ήταν η Ζυνό, μετέπειτα δούκισσα Ντ' Αμπραντές. Το ξέσπασμα όμως του Γαλλοαυστριακού πολέμου τον έφερε μακριά από την Γαλλική πρωτεύουσα. Υπουργός Εξωτερικών αργότερα στη Σαξονική πρωτεύουσα συνδέεται με την Ρωσικής καταγωγής πριγκήπισσα Κατερίνα ντε Μπαγκρασιόν,το γένος Σκαβρόνσκι. Εννέα μήνες μετά γεννιέται ένα κοριτσάκι που η μητέρα του το ονόμασε Κλημεντίνη-τον Μέττερνιχ τον έλεγαν Κλέμεντ-για να μην μπορεί να αμφισβητήσει κανείς την πατρότητά του. Η Βιλελμίνη ντε Κουρλάντ, μέλουσα δούκισσα του Σαγκάν, παντρεμένη με στρατιωτικό, μπαίνει στη ζωή του Μέτερνιχ στη Δρέσδη.<ref>Const.De Graunwald, «Η αισθηματική ζωή του Μέττερνιχ»,Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.69 (Μάρτιος 1974), σελ.114-115</ref> Μια νέα σχέση δημιουργείται στη συνέχεια με την Ρωσικής καταγωγής Δωροθέα ντε Λιέβεν, η οποία ταξικώς ήταν πιο τεραστή από τις νεόπλουτες Ζυνό και Μυρά<ref>Const.De Graunwald, «Η αισθηματική ζωή του Μέττερνιχ»,Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.69 (Μάρτιος 1974), σελ.115-116</ref>. Το 1825 η Ελεωνόρα Κάουνιτς πεθαίνει στο Παρίσι και δύο χρόνια μετά παντρεύεται για δεύτερη φορά, την Μαρία-Αντουαννέτα φον Λάυκαμ, απόγονος ανώτερου υπαλλήλου της Καγκελαρίας. Από τον δεύτερο όμως γάμο του απέκτησε τον [[Ριχάρδος φον Μέττερνιχ|Ριχάρδο φον Μέττερνιχ]] που ακολούθησε τη διπλωματική καριέρα. Η Μαρία-Αντουαννέτα πέθανε την ίδια ημέρα που γεννήθηκε ο μοναχογίος του Μέττερνιχ.<ref>Const.De Graunwald, «Η αισθηματική ζωή του Μέττερνιχ»,Ιστορία Εικονογραφημένη,τχ.69 (Μάρτιος 1974), σελ.117-119</ref> Τα απομνημονεύματά του εξέδωσε μετά το θάνατό του ο γιος του Ριχάρδος σε οκτώ τόμους.
 
== Τιμές ==
=== Γενικά ===
Ο Πρίγκιπας και Καγκελάριος Κλέμενς φον Μέττερνιχ υπήρξε ένας από τους ελάχιστους Ευρωπαίους αξιωματούχους που τόσο πολύ επαινέθηκε και θαυμάστηκε, ακόμα και ως ηγεμόνας, λαμβάνοντας υπόψη ότι η εποχή της ακμής του χαρακτηρίστηκε από τους ιστορικούς [[εποχή Μέττερνιχ]], αλλά και εξίσου που τόσο πολύ λοιδορήθηκε και απαξιώθηκε στην ιστορία των ευρωπαϊκών λαών ταυτίζοντας το όνομά του με τις έννοιες της αντίδρασης, του φεουδαρχισμού και του σκοταδισμού, έναντι της αναγκαιότητας του φιλελευθερισμού που δεν μπόρεσε ποτέ του ν΄ αντιληφθεί, παρασύροντας και καθηλώνοντας στις αντιλήψεις του ακόμα και τους Ηγεμόνες της εποχής του.
Χαρακτηριστικά, οι Γερμανοί φιλελεύθεροι αποκαλούσαν τον Metternich, ''Metternacht'', δηλαδή, ''μεσονύχτιο'' <ref>Κυριάκος Σιμόπουλος,Πως είδαν οι ξένοι την Ελλάδα του 21,1ος τόμος 1821-1822, εκδ,Στάχυ, Αθήνα, 1999, σελ.26-27, υποσ.9 </ref>
Υπήρξε ο κύριος εκφραστής της "διεθνούς νομιμότητας" και της "ισορροπίας της ισχύος". Πίστεψε και υπηρέτησε σφόδρα αυτές μη δεχόμενος έστω κάποιες σύγχρονες παραμέτρους. Ίσως περί το τέλος της ζωής του να είχε αντιληφθεί το λάθος του, όπως διαφαίνεται στα απομνημονεύματά του, πλην όμως μια τέτοια δημοσιοποίηση της αλλαγής των αρχικών θέσεων και απόψεών του, που τόσα χρόνια είχε υπηρετήσει, να τη θεωρούσε άκρως ατιμωτική, (στην εποχή του), με συνέπεια να παραμείνει μέχρι τέλους αιχμάλωτος αυτών των αναχρονιστικών αντιλήψεων.
 
Αντίθετα με τη παραπάνω γενική κριτική της πολιτικής του δράσης, ειδικότερα στη [[Διπλωματία]] και τις [[Διεθνείς σχέσεις]] ο Κλέμενς φον Μέττερνιχ χαρακτηρίστηκε αυθεντία όχι μόνο από τους ηγεμόνες που τον τίμησαν επάξια, αλλά και από τους σημαντικότερους επικριτές του, όπως ο Ερ. Τράισκε κ.ά., που ομολογούν την διπλωματική του δεξιοτεχνία.<br />
Χαρακτηρίστηκε επί των ημερών του «αμαξηλάτης της Ευρώπης» και «διπλωμάτης των λεπτομερειών».
Ο δε [[ΤαλλεϋράνδοςΣαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν-Περιγκόρ]] συγκρίνοντάς τον με τον Καρδινάλιο Μαζαρέν, (Μαζαρίνο), σημείωνε επ΄ αυτού: «''Ο Καρδινάλιος εξαπατούσε αλλά δεν ψεύδονταν'', (εφαρμόζοντας τις απατεωνιές του), ''ενώ ο Μέττερνιχ ψεύδονταν'', (στις συνεννοήσεις του), ''αλλά δεν εξαπατούσε ποτέ'' (εφαρμόζοντας αυτές)».
 
Γεγονός πάντως είναι ότι ο Κλέμενς φον Μέττερνιχ σ΄ όλες τις αποστολές του δημιούργησε νέα μοντέλα της διπλωματίας. Η δε προσφορά του στον τομέα αυτό κρίνεται σπουδαία. Υπήρξε ακριβώς ο θεμελιωτής της «διεθνούς νομιμότητας», και της λεγόμενης «ισορροπίας δυνάμενων», έννοιες για τις οποίες τότε μπορεί να λοιδορήθηκε, πλην όμως σήμερα βρίσκονται στη πρώτη γραμμή του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Σχέσεων, όπου σπουδαίοι διακρατικοί οργανισμοί, που θεσπίστηκαν επί τούτου στους νεότερους χρόνους (όπως π.χ. το [[Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης]], το [[Συμβούλιο Ασφαλείας]] κ.λπ.), καλούνται σήμερα να τις υπηρετούν.
92.384

επεξεργασίες