Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Θεώνη Δρακοπούλου»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ (Αφαίρεση κατηγορίας σύμφωνα με συζήτηση)
Είναι από τις σημαντικότερες γυναικείες φυσιογνωμίες στο χώρο της νεοελληνικής ποίησης. Το ποιητικό έργο της Μυρτιώτισσας κυριαρχείται από έντονο λυρισμό, ενώ συχνά θέματά της είναι η φύση και το δίπτυχο έρωτας-θάνατος.
Σημαντική για τη ζωή της στάθηκε επίσης η βαθιά φιλία που τη συνέδεε με τον Κωστή Παλαμά, ο οποίος στάθηκε καθοδηγητής της.
Εξέδωσε τα ποιητικά έργα «Τραγούδια» (1919), «Κίτρινες φλόγες» (1925) (με πρόλογο του Κ. Παλαμά, 1925), «Δώρα αγάπης» (1932, Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών) και «Κραυγές» (1939, [[Κρατικά Λογοτεχνικά Βεαβεία (προπολεμικά)]]|Κρατικό Βραβείο) ενώ το 1953 κυκλοφόρησε ένα συγκεντρωτικό έργο με τίτλο «Ποιήματα». Επίσης, μετά τον πρόωρο χαμό του γιου της, το 1958, έγραψε το χρονικό «Ο Γιώργος Παππάς στα παιδικά του χρόνια» που εκδόθηκε το 1962.
Τιμήθηκε με κρατικά βραβεία ποίησης (το 1932 για τα 'Δώρα της αγάπης' και το 1939 για τις 'Κραυγές').Κυκλοφόρησε επίσης μια δίτομη παιδική ανθολογία το 1930 καί μετέφρασε την «Μήδεια» του Σοφοκλή καθώς καί ποιήματα της Άννας Ντε Νοάιγ(Anna, Comtesse Mathieu de Noailles[καρδιά αμέτρητες,ή σκιά των ημερών,ή νέα ελπίδα,πρόσωπο έκπληξη,κυριαρχία,αντηλιά,Ζωντανών και νεκρών,Τους αθώους, ή τη σοφία των γυναικών,τιμή του πόνου,δυνάμεις αιώνα καί ποίημα της αγάπης).ή ποίηση της μυρτιώτισσας αποτελεί σταθμό στον γυναικείο νεοελληνικό ποιητικό λόγο.Τα ποιηματά της είναι αμιγώς ερωτικά καί συγκινούν με την γνησιότητα της λαικής ιδιοσυγκρασίας της.
 
1.685

επεξεργασίες