Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Αλτομιρά Μεσσηνίας»

προσθήκη φωτογραφίας
(προσθήκη φωτογραφίας)
(προσθήκη φωτογραφίας)
[[Εικόνα:Αλτομιρά Αγιος Αθανάσιος 02.jpg|thumb|right|200px|Ο Άγ. Αθανάσιος Αλτομιρών]]
[[Εικόνα:Αλτομιρά Άγιος Γεώργιος.jpg|thumb|right|200px|Η μονή του Αγ. Γεωργίου]]
Τα '''Αλτομιρά''' είναι ορεινό χωριό του [[Δήμος Αβίας|Δήμου Αβίας]] του [[Νομός Μεσσηνίας|Νομού Μεσσηνίας]]. Το χειμώνα είναι ακατοίκητα ενώ το καλοκαίρι κατοικούν λίγοι κτηνοτρόφοι και κάποιοι παραθεριστές. Κεντρικός ναός είναι ο ''Άγιος Αθανάσιος'' χτισμένος γύρω στο 1865. Στην περιφέρεια των Αλτομιρών ανήκει και το μεταβυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Αξιόλογο είναι επίσης το λιθόστρωτο μονοπάτι ''Μπίλιοβο'' που κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και συνέδεε το χωριό με τα πεδινά χωριά της περιοχής. Σήμερα αποτελεί πόλο έλξης οικοπεριηγητών.
 
Τα '''Αλτομιρά''' είναι ορεινό χωριό του [[Δήμος Αβίας|Δήμου Αβίας]] του [[Νομός Μεσσηνίας|Νομού Μεσσηνίας]]. Το χειμώνα είναι ακατοίκητα ενώ το καλοκαίρι κατοικούν λίγοι κτηνοτρόφοι και κάποιοι παραθεριστές.<br />
Κεντρικός ναός του χωριού είναι ο ''Άγιος Αθανάσιος'' χτισμένος γύρω στο 1865. Στην περιφέρεια των Αλτομιρών ανήκει και το μεταβυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. <br />
Αξιόλογο είναι, επίσης, το λιθόστρωτο μονοπάτι ''Μπίλιοβο'' που κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και συνέδεε το χωριό με τα πεδινά χωριά της περιοχής. Σήμερα αποτελεί πόλο έλξης οικοπεριηγητών.
 
== Ιστορία ==
 
Τα Αλτομιρά αναφέρονται για πρώτη φορά το 1618 με πληθυσμό 20 οικογένειες. Στη συνέχεια περιλαμβάνονται σχεδόν σε όλες τις απογραφές και αναφορές χωριών της Έξω [[Μάνη|Μάνης]]. Στα χρόνια της [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|Ελληνικής Επανάστασης του 1821]] πρόσφεραν μεγάλο αριθμό οπλαρχηγών. Το 1829 είχαν 30 οικογένειες. Το 1835 εντάχθηκαν στο Δήμο Γερηνίας και το 1841 στο Δήμο Αβίας ως το 1914, οπότε αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα, που διατηρήθηκε ως το 1998. <br />
Στα χρόνια της [[Ελληνική Επανάσταση του 1821|Ελληνικής Επανάστασης του 1821]] πρόσφεραν μεγάλο αριθμό οπλαρχηγών. Το 1835 εντάχθηκαν στο Δήμο Γερηνίας και το 1841 στο Δήμο Αβίας. Το 1914 αποτέλεσαν ξεχωριστή κοινότητα, η οποία διατηρήθηκε ως το 1998, οπότε εντάχθηκαν στο νέο Δήμο Αβίας. <br />
Το 1829 είχαν 30 οικογένειες. Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ο πληθυσμός τους αυξανόταν διαρκώς. Από 216 κατοίκους (το 1835) έφτασε στους 403 (το 1907). Στη συνέχεια ο πληθυσμός μειώθηκεάρχισε σταδιακάνα μειώνεται λόγω της μετανάστευσης. Έτσι σεαπογράφηκαν: 169 κ. (το 1951), 18 κ. (το 1961) ενώ το 1971 απογράφηκε μόνον ένας κάτοικος! <br />
Από το 1875 ως το 1940 στο χωριό λειτούργησε μονοθέσιο θερινό σχολείο,. απόΤα μαθήματα ξεκινούσαν το Μάρτιο και διαρκούσαν ως τον Οκτώβριο, διότι το χειμώνα οι κτηνοτρόφοι κάτοικοί του μεταφέρονταν στα πεδινά χωριά της περιοχής. Το σχολείο ξαναλειτούργησε την περίοδο 1955-1960, οπότεως μονοθέσιο χειμερινό. Έπειτα έκλεισε λόγω ελλείψεως μαθητών.<br />
Μετά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο οι περισσότεροι κάτοικοι τοτων εγκατέλειψαν κιΑλτομιρών εγκαταστάθηκαν είτε στα πεδινά χωριά του Δήμου Αβίας: [[Κάμπος Μεσσηνίας|Κάμπος]], [[Μεγάλη Μαντίνεια Μεσσηνίας|Μεγάλη Μαντίνεια]], και Σωτηριάνικα, είτε στην [[Καλαμάτα]] ήκι μετανάστευσανάλλες πόλεις. Όμως, δεν ξεχνούν το χωριό τους. Κάθε καλοκαίρι διοργανώνουν πανηγύρια στα οποία συγκεντρώνεται πολύ κόσμος. <br />
 
== Πηγές ==
 
*[[Θεόδωρος Μπελίτσος]], "Τα Αλτομιρά της Έξω Μάνης (Ιστορία-Οικογένειες-Τοπωνύμια)", 1999.
 
[[Κατηγορία:Χωριά της Ελλάδας]]
22.724

επεξεργασίες