Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

8 bytes αφαιρέθηκαν ,  πριν από 4 έτη
μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
Οι Φράγκοι εμφανίστηκαν κατά τον 3ο αιώνα ως συνομοσπονδία μικρότερων Γερμανικών φύλων, όπως οι Σικαμβροί, οι Βουκτέροι, οι Αμσιβάριοι, οι Χαμαβοί και οι Χατουάριοι, σε μια περιοχή βόρεια και ανατολικά του [[Ρήνος|Ρήνου]]. Κάποιοι απ’ αυτούς τους λαούς όπως οι Σικαμβροί και οι Σάλιοι Φράγκοι κατείχαν ήδη γη στην [[Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία]] και παρείχαν στρατεύματα στις Ρωμαϊκές δυνάμεις στα σύνορα. Το 357 ο Σάλιος βασιλιάς μπήκε στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και απέκτησε εκεί μόνιμη βάση, με μια συνθήκη που παραχώρησε ο [[Ιουλιανός|Ιουλιανός ο Αποστάτης]], ο οποίος απώθησε τους Χαμαβούς στην περιοχή Χάμαλαντ (Hamaland).
 
Καθώς η Φραγκική επικράτεια επεκτεινόταν, ομοίως επεκτεινόταν μαζί της και η έννοια "Φραγκία". Κάποιοι από τους πρώτους Φράγκους ηγεμόνες, όπως ο Bauto και ο Arbogastes ήταν συνταγμένοισυντεταγμένοι με τους Ρωμαίους, αλλά άλλοι, όπως ο Mallobaudes, δραστηριοποιούνταν στο Ρωμαϊκό έδαφος με άλλους σκοπούς. Μετά την πτώση του Arbogastes, ο γιος του Arigius κατάφερε να εγκαθιδρύσει μια κληρονομική κομητεία στην [[Τρηρ]], και μετά την πτώση του σφετεριστή Κωνσταντίνου Γ΄, κάποιοι Φράγκοι υποστήριξαν τον επίσης σφετεριστή Ιοβίνο (411). Ο Ιοβίνος πέθανε το 413, αλλά οι Ρωμαίοι είχαν όλο και περισσότερες δυσκολίες στο να χειριστούν τους Φράγκους μέσα στα σύνορά τους. Ο Φράγκος βασιλιάς Theudemer εκτελέστηκε περίπου το 422. Περίπου το 428 ο Σάλιος βασιλιάς Χλωδίον, του οποίου το βασίλειο περιελάμβανε την επικράτεια των Τοξανδρών και την ''civitatus Tungrorum'' (Τόνγκερεν, Βέλγιο), εξαπέλυσε επίθεση στην Ρωμαϊκή επικράτεια, και επέκτεινε το βασίλειό του μέχρι το ''Camaracum'' (Καμπρέ) και τον ποταμό Σομ. Παρόλο που ο Σιδώνιος Απολλινάριος αναφέρει ότι ο Φλάβιος Αέτιος πολέμησε τους Φράγκους και προσωρινά τους απώθησε (περ. το 431), η περίοδος αυτή σηματοδοτεί την αρχή μιας κατάστασης η οποία θα διαρκέσει πολλούς αιώνες: οι Γερμανικοί Φράγκοι θα ηγεμόνευαν σε όλο και αυξανόμενο αριθμό Γαλατό-Ρωμαίων υπηκόων.
 
Το βασίλειο του Χλώδιου άλλαξε τα σύνορα και την έννοια της λέξης "Francia" μόνιμα. Η Φραγκία δεν ήταν πια ''barbaricum trans Rhenum'' (βάρβαροι πέρα από το Ρήνο), αλλά μια εγκαθιδρυμένη πολιτική δύναμη και στις δύο πλευρές του ποταμού, βαθιά εμπλεγμένων στη Ρωμαϊκά πολιτικά πράγματα. Η οικογένεια του Χλώδιου, οι [[Μεροβίγγειοι]], επέκτειναν την Φραγκία ακόμα περισσότερο προς τα νότια. Λόγω της πίεσης των [[Σάξονες|Σαξόνων]], τα βορειοανατολικά σύνορα της Φραγκίας πιέστηκαν προς τα νοτιοδυτικά, έτσι ώστε οι περισσότεροι από τους πρώτους Φράγκους κατοίκους ήρθαν να ζήσουν πιο νοτιοδυτικά, περίπου μεταξύ του ποταμού Σομ και του [[Μύνστερ]]. Ο κορμός του Φραγκικού βασιλείου αργότερα έγινε γνωστός ως [[Αυστρασία]] ("ανατολικά εδάφη").
Δεν υπάρχουν πολλά στοιχεία που να ρίχνουν φως στους διαδόχους του Χλώδιου, αλλά αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι ο Χιλδέριχος Α΄, πιθανόν εγγονός του, ήταν ηγεμόνας ενός Σάλιου βασιλείου με έδρα την Τουρνέ (Tournai, σήμερα στο Βέλγιο) σαν ''[[Φοιδεράτοι|foederatus]]'' των Ρωμαίων. Ο Χιλδέριχος είναι σημαντικός για την ιστορία γιατί ‘κληροδότησε’ στους Φράγκους το γιο του [[Χλωδοβίκος Α΄|Χλωδοβίκο]], ο οποίος άρχισε μια προσπάθεια να επεκτείνει την εξουσία του σε άλλες Φραγκικές φυλές, και να επεκτείνει την ''territorium'', την επικράτεια, τους νότια και δυτικά στην [[Γαλατία]]. Ο Χλωδοβίκος μεταστράφηκε στον [[Καθολική Εκκλησία|Χριστιανισμό]] και απέκτησε καλές σχέσεις με την ισχυρή Εκκλησία και τους γαλατό-ρωμαίους υπηκόους του.
 
Στη βασιλεία του που διήρκησεδιήρκεσε 30 χρόνια (481–511) ο Χλωδοβίκος νίκησε το Ρωμαίο στρατηγό [[Συάγριος|Συάγριο]] και κατέκτησε το Βασίλειό του ([[Βασίλειο της Σουασόν]]), και νίκησε τους [[Αλεμάννοι|Αλεμάννους]] στη Μάχη του Τολμπιάκ (504) εδραιώνοντας σε αυτούς την Φραγκική ηγεμονία. Επίσης, νίκησε τους [[Βησιγότθοι|Βησιγότθους]] στη [[Μάχη του Βουιγιέ|Μάχη του Βουαγιέ]] (507) κατακτώντας ολόκληρο το βασίλειό τους (εκτός από τη [[Σεπτιμανία]]) με την πρωτεύουσα στην [[Τουλούζη|Τουλούζ]], και κατέκτησε τους [[Βρετόνοι|Βρετόνους]] (σύμφωνα με τον [[Γρηγόριος Τουρώνης|Γρηγόριο της Τουρώνης]]) κάνοντάς τους υποτελείς της Φραγκίας. Τέλος, κατέκτησε τις περισσότερες ή όλες τις γειτονικές Φραγκικές φυλές κατά μήκος του Ρήνου και τις ενσωμάτωσε στο βασίλειό του.
 
Ενσωμάτωσε επίσης και τους διάφορους Ρωμαϊκούς στρατιωτικούς οικισμούς (''laeti'') όπως τους Σάξονες του Μπεσίν, τους Βρετανούς και τους [[Αλανοί|Αλανούς]] της [[Αρμορική]]ς και της κοιλάδας του [[Λίγηρας|Λιγηρα]], και τους Ταϊφελούς του Ποϊτού. Μέχρι του τέλος της ζωής του Χλωδοβίκος εξουσίαζε όλη τη Γαλατία εκτός από τη Σεπτιμανία και το [[Βασίλειο της Βουργουνδίας]] στα νοτιοανατολικά.
 
==== Γιοι του Χλωδοβίκου ====
Μετά το θάνατο του Χλωδοβίκου το βασίλειό του μοιράστηκε στους τέσσερειςτέσσερις γιους του με τέτοιο τρόπο που κάθε ένας πήρε ένα φορολογικά ισοδύναμο κομμάτι, με βάση της ρωμαϊκές φορολογικές επικράτειες που τώρα κατείχαν οι Φράγκοι.
 
[[File:Division of Gaul - 511.jpg|thumb|250px|Ο διαμοιρασμός της Φραγκίας με το θάνατο του Χλωδοβίκου (511). Τα βασίλεια δεν είναι γεωγραφικές ενότητες, γιατί δημιουργήθηκαν σε μια προσπάθεια να φτιαχτούν ίσες φορολογικές περιφέρειες. Η διαφορά στο μέγεθος φανερώνει τη συγκέντρωση των ρωμαϊκών φορολογικών περιφερειών.]]
[[File:Division of Gaul - 561.jpg|thumb|250px|Ο διαχωρισμός της Γαλατίας στο θάνατο του Κλοθάριου (561). Ενώ ο δεύτερος διαμοιρασμός δημιούργησε πιο ενοποιημένες περιοχές γεωγραφικά, ο πολύπλοκος διαμοιρασμός της [[Προβηγκία]]ς δημιούργησε πολλά προβλήματα για τους ηγεμόνες της [[Βουργουνδοί|Βουργουνδίας]] και της [[Αυστρασία]]ς.]]
 
Το 561 πέθανε ο Κλοθάριος και το βασίλειό του διαμοιράστηκε, μια ‘επανάληψη’ των γεγονότων πενήντα χρόνια πριν, μεταξύ των τεσσάρων γιων του, με τις κύριες πόλεις να παραμένουν οι ίδιες. Ο μεγαλύτερος γιος του Χαριβέρτος Α΄ κληρονόμησε το βασίλειο με την πρωτεύουσα στο Παρίσι, και βασίλευσε σε όλη την δυτική Γαλατία. Ο δεύτερος γιος του, Γκουντράμος (ή Γκούντραμ), κληρονόμησε το παλιό βασίλειο των Βουργουνδών, μαζί με τη γη στην κεντρική Γαλλία γύρω από την παλιά πρωτεύσασαπρωτεύουσα Ορλεάνη, καθώς και το μεγαλύτερο μέρος της [[Προβηγκία]]ς.
 
Η υπόλοιπη Προβηγκία, δηλαδή η περιοχή Οβέρν (Auvergne) και η ανατολική Ακουϊτανία πήγε στον τρίτο γιο του, Σιγιβέρτο Α΄, ο οποίος κληρονόμησε επίσης την Αυστρασία με τις κυριότερες πόλεις της, [[Ρενς]] και [[Μετς]]. Το μικρότερο βασίλειο ήταν αυτό της Σουασόν, το οποίο πήγε στον νεότερο γιο, Χιλπέριχο Α΄. Αυτό το βασίλειο που ηγεμόνευε ο Χιλπέριχος στο θάνατό του (584) έγινε ο πυρήνας της κατοπινής [[Νευστρία]]ς.
Αυτός ο δεύτερος τετραμερής διαμοιρασμός διαλύθηκε σύντομα από τους πολέμους μεταξύ των αδελφών, που έγινε κυρίως λόγω της δολοφονίας της Γαλεσουίνθα, πρώτης γυναίκας του Χιλπέριχου, κατά τις φήμες από την ερωμένη και δεύτερη γυναίκα του Φρεδεγόνδη. Η αδελφή της Γαλεσουίνθα και γυναίκα του Σιγιβέρτου Βρουγχίλδη, παρακίνησε τον άντρα της σε πόλεμο, και αυτή η σύγκρουση μεταξύ των δύο γυναικών θα επηρέαζε αρνητικά τις σχέσεις μέχρι τον επόμενο αιώνα. Ο Γκουντράμος επεδίωξε να διατηρήσει την ειρήνη, αν και προσπάθησε δύο φορές (το 585 και το 589) να κατακτήσει τη Σεπτιμανία από του Γότθους, γνωρίζοντας και τις δύο φορές την ήττα.
 
Όλοι οι υπόλοιποι αδελφοί επωφελήθηκαν από το θάνατο του Χαριβέρτου, αλλά ο Χιλπέριχος μπόρεσε επιπλέον να επεκτείνει την εξουσία του όσο διαρκούσε ο πόλεμος, υποτάσσοντας ξανά τους Βρετόνους. Μετά το θάνατό του, ο Γκουντράμος χρειάστηκε εκ νέου να τους αναγκάσει σε υποταγή. Το 587 η Συνθήκη του Αντελό—το κείμενο που αναφέρεται ξεκάθαρα σε ολόκληρο το Φραγκικό βασίλειο ως ''Francia''—μετακύ της Βρουγχίλδης και του Γκουντράμου εξασφάλισε την προστασία του ανήλικου γιου της Χιλδεβέρτου Β΄, ο οποίος είχε διαδεχτεί τον δολοφονημένο Σιγιβέρτο (575). Η επικράτεια του Γκουντράμου μαζί με αυτή του Χιλδεβέρτου ήταν τριπλάσια από το μικρό βασίλειο του διαδόχου του Χιλπέριχου, Κλοθάριου Β΄. Από αυτή την περίοδο η Φραγκία πήρε το τριμερή χαρακτήρα που θα είχε από δω και πέρα στη ιστορία της, δηλαδή το να αποτελείται από τηντη Νευστρία, Αυστρασία, και Βουργουνδία.
 
[[File:Division of Gaul - 587.jpg|thumb|250px|Η Γαλατία όπως προέκυψε από τη Συνθήκη του Αντελό (587). Ακολούθησε το διαχωρισμό του βασιλείου του Χαριβέρτου μεταξύ των υπόλοιπων αδελφών του. Έδωσε το μερίδιο του Γκουντράμου μαζί με το Πουατού και την Τουρέν στον Χιλδεβέρτο με αντάλλαγμα μεγάλες εκτάσεις στηνστη νότια και κεντρική [[Ακουιτανία|Ακουϊτανία]].]]
 
==== Διαχωρισμός της Φραγκίας στη Νευστρία, Αυστρασία και Βουργουνδία====
 
==== Βασιλεία του Κλοθάριου Β΄ ====
Αμέσως μετά τηντη νίκη του, ο Κλοθάριος εξέδωσε το Έδικτο του Παρισιού (614), το οποίο γενικά έχει θεωρηθεί ως παραχώρηση προς την αριστοκρατία, αν και αυτή η άποψη έχει πρόσφατα δεχτεί κριτική. Το Έδικτο είχε σκοπό να εγγυηθεί τη δικαιοσύνη και το τέλος της διαφθοράς στην κυβέρνηση, αλλά επίσης παγίωσε τις τοπικές διαφορές μεταξύ των τριών βασιλείων της Φραγκίας και ίσως έδωσε στους ευγενείς μεγαλύτερο έλεγχο στους διορισμούς δικαστικών.
 
Ως το 623 οι Αυστρασιανοί άρχισαν να ζητούν επίμονα δικό τους βασιλιά, καθώς ο Κλοθάριος συχνά ήταν απών από το βασίλειο, και επειδή λόγω της ανατροφής του και την προηγούμενη ηγεμονία του στο λεκανοπέδιο του Σηκουάνα, στην Αυστρασία ήταν λίγο πολύ ξένος. Έτσι, ο Κλοθάριος τους παραχώρησε ότι ο γιος του Δαγοβέρτος Α΄ θα ήταν ο βασιλιάς τους, και ανακηρύχτηκε κατόπιν σύντομα από τους πολεμιστές της Αυστρασίας ως τέτοιος με τον πατροπαράδοτο τρόπο. Όμως, ενώ ο Δαγοβέρτος ασκούσε πραγματική εξουσία στο βασίλειό του της Αυστρασίας, ο Κλοθάριος διατηρούσε τον τελικό έλεγχο όλου του Φραγκικού Βασιλείου.
Ο Δαγοβέρτος στις σχέσεις του με τους Σάξονες, Αλεμμανούς και Θουρίγγιους, όπως και με τους [[Σλάβοι|Σλαβικούς λαούς]] πέρα από τα σύνορα της Φραγκίας στους οποίους είχε προσπαθήσει να επιβάλει φόρο υποτέλειας αλλά ηττήθηκε από τον βασιλιά τους Σάμο στη μάχη του Wogastisburg το 631, είχε καταστήσει όλους αυτούς τους λαούς στα ανατολικά υποτελείς στην Αυλή στης Νευστρίας και όχι της Αυστρασίας. Αυτό ήταν που παν’ απ’ όλα παρακίνησε τους Αυστρασιανούς να ζητήσουν ένα δικό τους βασιλιά από την βασιλική Αυλή.
 
Το υπό-βασίλειο της Ακουϊτανίας αντιστοιχούσε στο νότιο μισό της παλιάς Ρωμαϊκής επαρχίας της Ακουϊτανίας και η πρωτεύουσά του ήταν η [[Τουλούζ]]. Άλλες πόλεις του βασιλείου ήταν η Καχόρς, Αζέ, Περιζό, [[Μπορντό]] και Σετ, ενώ το Δουκάτο της Γασκώνης ανήκε επίσης στο βασίλειο. Ο Χαριβέρτος εκστράτευσε με επιτυχία εναντίον των Βάσκων, αλλά μετά το θάνατό του αυτοί εξεγέρθηκαν ξανά (632), ενώ την ίδια περίοδο ξεσηκωθήκανξεσηκώθηκαν εναντίωνεναντίον των Φράγκων και οι Βρετόνοι. Ο ηγέτης τους Judicael ap Hoel υποχώρησε και έκανε ειρήνη με τους Φράγκους, και πλήρωσε φόρο υποτέλειας, αφού ο Δαγοβέρτος τον απείλησε ότι θα στείλει στρατό εναντίον του (635). Την ίδια χρονιά ο Δαγοβέρτος έστειλε στρατό για να υποτάξει τους Βάσκους, κάτι που κατάφερε.
 
Στο μεταξύ, ο Δαγοβέρτος έβαλε να δολοφονήσουν διάδοχο του Χαριβέρτου Χιλπέριχο ενώ ήταν βρέφος, και επανένωσε το Φραγκικό βασίλειο το 632, αν και αναγκάστηκε από την ισχυρή αριστοκρατία της Αυστρασίας να τους παραχωρήσει το γιο του Σιγιβέρτο Γ΄ ως υπό-βασιλέα τους το 633. Αυτή η ενέργεια επισπεύτηκε κυρίως από την επιθυμία των Αυστρασιανών για αυτοκυβέρνηση, σε μια περίοδο όπου η Νευστριανοί κυριαρχούσαν στη βασιλική Αυλή. Ο Κλοθάριος ήταν βασιλιάς στο Παρίσι για δεκαετίες πριν γίνει βασιλιάς στη Μετς, και η Μεροβίγγεια μοναρχία ήταν μετά απ’ αυτόν μοναρχία της Νευστρίας περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο.
Έχοντας επιτύχει μεγάλες επιτυχίες με τους Φρίσσιους, ο Πεπίνος στράφηκε στους Αλεμαννούς. Το 709 εξαπέλυσε πόλεμο εναντίον του Willehari, δούκα του Όρτεναου, μάλλον σε μια προσπάθεια να επιβάλει στη διαδοχή του δούκα τους νεαρούς γιους του εκλιπόντος Γκότφριντ. Αυτή η εξωτερική ανάμειξη οδήγησε και σε νέο πόλεμο το 712, και οι Αλεμαννοί, προς το παρόν, επανήλθαν υπό το Φραγκικό έλεγχο.
 
Όμως, στηνστη νότια Γαλατία, η οποία δεν ήταν υπό την επιρροή των Αρνούλφων, οι περιοχές απομακρύνονταν από την βασιλική Αυλή υπό ηγετών όπως ο Savaric της Οσέρ, Antenor της Προβηγκίας και Όντο (ο Μέγας) της Ακουϊτανίας.
 
==== Θάνατος του Πεπίνου ====
Ο Πεπίνος ισχυροποίησε την θέση του το 754 κάνοντας συμμαχία με τον [[Πάπας Στέφανος Β΄|Πάπα Στέφανο Β΄]], ο οποίος δώρισε στον βασιλιά των Φράγκων ένα αντίγραφο της "[[Δωρεά του Κωνσταντίνου|Δωρεάς του Κωνσταντίνου]]" στο Παρίσι, και σε μια μεγαλοπρεπή στην Βασιλική του Σεν Ντενί έχρισε το βασιλιά και την οικογένειά του και τον ανακήρυξε ''patricius Romanorum'', "Πατρίκιο των Ρωμαίων". Την επόμενη χρονιά ο Πεπίνος τήρησε την υπόσχεσή του στον Πάπα, αποσπώντας το [[Εξαρχάτο της Ραβένα]] που είχε πέσει στους [[Λομβαρδοί|Λομβαρδούς]], και επιστρέφοντάς το στον Πάπα.
 
Ο Πεπίνος έδωσε τις περιοχές γύρω από τη Ρώμη στον Πάπα, θέτοντας τη βάση για τα [[Παπικά Κράτη]], με τη "Δωρεά του Πεπίνου" την οποία εναπόθεσε στον τάφο του Αγίου Πέτρου. Ο παπισμός είχε καλό λόγο να περιμένει ότι η νέα Φραγκική μοναρχία θα ήταν καλή βάση υπεράσπισης (''potestas'') στηνστη νέα τάξη πραγμάτων με επίκεντρο τον Πάπα.
 
Με το θάνατο του Πεπίνου το 768, οι γιοι του, ο Κάρολος και [[Καρλομάν Α΄|Καρλομάν]] διαχώρισαν και πάλι το βασίλειο μεταξύ τους. Όμως, ο Καρλομάν αποσύρθηκε σε μοναστήρι και πέθανε λίγο μετά, αφήνοντας την εξουσία στον αδελφό του, ο οποίος αργότερα θα γινόταν γνωστός ως [[Καρλομάγνος]], ή Κάρολος ο Μέγας, ένας ισχυρή, ευφυής, και σχετικά μορφωμένη μορφή που θα γινόταν μυθική για την μετέπειτα ιστορία και της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ο Καρλομάγνος επανέφερε μια ισορροπία μεταξύ αυτοκράτορα και πάπα.
78.991

επεξεργασίες