Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Κρητική Επανάσταση του 1841»

μ
καμία σύνοψη επεξεργασίας
μ (Ρομπότ: Αφαιρώ 1 σύνδεσμους interwiki, που τώρα παρέχονται από τα Wikidata στο d:Q3458266)
μ
Η '''Κρητική Επανάσταση του 1841''' υπήρξε μία από τις πολλές επαναστάσεις των Κρητικών κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ενάντια στην [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανική]] κυριαρχία.
 
Το πολιτικοδιπλωματικό και στρατιωτικό πλαίσιο εκδήλωσής της, ήταν η νέα κρίση του [[Ανατολικό Ζήτημα|Ανατολικού Ζητήματος]], που άρχισε τον [[Ιούνιος|Ιούνιο]] του [[1839]] όταν οι στρατιωτικές δυνάμεις της [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]] ηττήθηκαν από τις υπερέχουσες του [[Μωχάμετ Άλυ της Αιγύπτου]], στο [[Νεζίπ]]. Το ενδεχόμενο προέλασης των Αιγυπτιακών στρατευμάτων στην πρωτεύουσα της [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]] μέσα από τη [[Συρία]] ανησύχησε τις Ευρωπαϊκές δυνάμεις οι οποίες θέλησαν να παρέμβουν διπλωματικά και στρατιωτικά με σκοπό τη διατήρηση της [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]]<ref>Ιωάννης Πετρόπουλος, Αικατερίνη Κουμαριανού, ''Το Ανατολικό ζήτημα (1839-1841) και ο αντίκτυπός του στην Ελλάδα: Το διεθνές πλάισιοπλαίσιο'', Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΓ (1977), σελ.81</ref>
Η Ελληνική εξωτερική πολιτική δεν έμεινε ανεπηρέαστη από την όλη κατάσταση. Αρχικά επιδιώχθηκε να αποσπασθεί η [[Κρήτη]] από την τουρκική κυριαρχία και τον αιγυπτιακό έλεγχο με διπλωματικά μέσα, ενώ στη συνέχεια δεν αποκλείσθηκε το ενδεχόμενο πολεμικής σύρραξης με την [[Τουρκία]]. Η κρίση του [[Ανατολικό Ζήτημα|Ανατολικού Ζητήματος]] αναπτέρωνε τις ελληνικές ελπίδες και το λαϊκό συναίσθημα για την απελευέρωση των υπόδουλων Ελλήνων: η Κρητική Επανάσταση του 1841 είναι η πιο ισχυρή απόδειξη.
Πρόδρομες προσπάθειες έγιναν σε διπλωματικό επίπεδο από την Επιτροπή των εξορίστωνεξόριστων Κρητικών προς την [[Αγγλία]] στο τέλος του [[1838]] όταν κατέθεσε σχετικό αίτημα για να καταληφθεί «προσωρινά» το νησί από αυτήν η και να συσταθεί αγγλικό προτεκτοράτο. Νέες εκκλήσεις απευθύνθηκαν προς τις μεγάλες δυνάμεις στις 10 [[Αύγουστος|Αυγούστου]] [[1839]] και πάλι, προς την [[Αγγλία]], το [[Δεκέμβριος|Δεκέμβριο]] του ίδιου έτους.
 
Η ελληνική κυβέρνηση θα συνάψει όμως εμπορική συμφωνία με την [[Οθωμανική Αυτοκρατορία]] και θα αποδυναμώσει ενέργειες που θα προωθούσαν την επίλυση του Κρητικού Ζητήματος.
Πριν υπογραφεί η οριστική μεταβίβαση του νησιού στους Τούρκους, εξόριστοι Κρητικοί στην [[Ελλάδα]] όπως ο Β. Χάλης, Ι. Κουμής, [[Εμμανουήλ Πατέλαρος]] [[Αναγνώστης Τσουδερός]], [[Εμμανουήλ Δεικτάκης]] και οι αδελφοί Χαιρέτη, και μαζί τους ο νεαρός τότε [[Αλέξανδρος Κουμουνδούρος]] αφού συνεννοήθηκαν με Κρητικούς οπλαρχηγούς έφθασαν στο νησί στα τέλη του [[1840]]. Λίγο μετά , στις 22 Φεβρουαρίου [[1841]], κήρυξαν την επανάσταση.
 
Αρχικά ο Τούρκος διοικητής θέλησε να διαπραγματευθεί με τους επαναστάτες στη συνέχεια όμως έστειλε στρατιωτικές δυνάμεις στα επαναστατικά κέντρα και κατόρθωσε να καταστείλει την εξέγερση λίγους μήνουςμήνες αργότερα. Στις συμπλοκές που έγιναν στο Πρόβαρμα, στο Βαφέ, στο Ξυδά, στις Βρύσες της Πεδιάδος, οι ελληνικές απώλειες ήταν σημαντικές. Αβοήθητοι οι επαναστάτες από το Ελληνικό κράτος και υπό την πίεση των ξένων Δυνάμεων αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τον αγώνα και οι κυριώτεροικυριότεροι από τους αρχηγούς να καταφύγουν στην [[Ελλάδα]] μαζί με πολλά γυναικόπαιδα.<ref>όπ.π.σελ.83</ref>
 
==Παραπομπές==
 
==Βιβλιογραφία==
*Ιωάννης Πετρόπουλος, Αικατερίνη Κουμαριανού, ''Το Ανατολικό ζήτημα (1839-1841) και ο αντίκτυπός του στην Ελλάδα: Το διεθνές πλάισιοπλαίσιο'', Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΓ (1977), σελ.81-83
*Μιράντα Σταυρινού , Η αγγλική πολιτική και το Κρητικό Ζήτημα 1831-1841, εκδ. Δόμος, Αθήνα 1986
 
82.257

επεξεργασίες