Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

μ
Διόρθωση συντακτικών λαθών του κώδικα με τη χρήση AWB (11457)
Ο '''Αριστοτέλης Νικολαΐδης''' ([[1922]]-[[1996]]) ήταν ψυχίατρος, λογοτέχνης, πεζογράφος, ποιητής και δοκιμιογράφος.<ref name="ReferenceA">Αλέξης Ζήρας, «Νικολαΐδης Αριστοτέλης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών, τομ.7 (1987),σελ.217</ref>
 
==Βίος==
Ο '''Αριστοτέλης Νικολαΐδης''' γεννήθηκε στη [[Μυτιλήνη]] στις 25 [[Νοέμβρης|Νοεμβρίου]] του [[1922]]<ref name="ReferenceB">Αριστοτέλης Νικολαΐδης, περιοδικό «Διαβάζω», τ/χ. 379, (Νοέμβριος 1997), σελ. 89-</ref>. Ο πατέρας του Θεολόγης Νικολαΐδης ήταν γιατρός. Είχε άλλα δύο αδέλφια την Κωνσταντίνα και τον Νίκο, ψυχίατρο-ψυχαναλυτή, καθηγητή Ψυχανάλυσης στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Και τα τρία αδέλφια είχαν ενεργό συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση και φυλακίστηκαν.<ref>''Βιογραφικό Αριστοτέλη Νικολαΐδη'' Διαβάζω, τ/χ. 379, (Νοέμβριος 1997), σελ.117</ref> Ο Αριστοτέλης Νικολαΐδης φυλακίστηκε στην Κατοχή για δυο μήνες το 1942 από τους Ιταλούς, και στα Δεκεμβριανά τρεις μήνες (1944-45) από τους Άγγλους. Μετά τα [[Δεκεμβριανά]] διαχώρισε τη θέση του από την πολιτική του [[ΚΚΕ]].<br>
Πρωτοπαρουσιάστηκε στη λογοτεχνία με το ποίημα «Μάθημα ανατομικής», που δημοσίευσε στο περιοδικό «Φοιτητική Τέχνη» (δεύτερο τεύχος, 1 Μαρτίου 1944).<br>
Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και ειδικεύτηκε στο Αιγινήτειο στην [[Ψυχιατρική|ψυχιατρική]]. Εκεί εκπόνησε και τη διδακτορική του διατριβή που είχε θέμα «Το σύνδρομο της αποπροσωποποιήσεως». Το [[1954]] πήγε στο [[Παρίσι]] με σκοπό να μετεκπαιδευτεί στην ψυχιατρική ως υπότροφος του γαλλικού κράτους. Εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε τη ζωγράφο Ίνγκριντ-Τίλντα. Μαζί της απέκτησε μια κόρη. Έζησε στη Γαλλία, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και την Ελβετία, εργαζόμενος ως νευρολόγος-ψυχίατρος.<br>
Επανήλθε στην Ελλάδα μετά την πτώση της [[Χούντα των Συνταγματαρχών|Δικτατορίας]].<br>
Ήταν ο ιδρυτής του Διεθνούς Κέντρου Επιστημονικής Ορολογίας και Γλώσσας της Αθήνας το [[1966]]<ref>Αλέξης Ζήρας, «Νικολαΐδης Αριστοτέλης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, Εκπαιδευτική Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, Εκδοτική Αθηνών, τομ.7 (1987),σελ.217<name="ReferenceA"/ref>, καθώς και ιδρυτικό μέλος του Ελληνικού Γλωσσικού Ομίλου. Ασχολήθηκε επίσης με την επιστημονική αρθρογραφία και τη λογοτεχνία, συνεργαζόμενος με τις εφημερίδες [[Το Βήμα]], Journal de Geneve, Gazette de Lausanne, Frankfurter Allgemeine, [[Τα Νέα]] και με περιοδικά όπως τα [[Ελεύθερα Γράμματα]], [[Νέα Εστία]], [[Τραμ]], [[Η λέξη]], [[Καινούργια Εποχή]], [[Δώμα]], [[Τομές]], [[Διαβάζω]] κ.ά.<br>
Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά. Το έργο του είναι επηρεασμένο από τη φροϋδική θεωρία, τον υπαρξισμό, τον σουρεαλισμό και τον λεττρισμό. Ήταν μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (αντιπρόεδρος το 1978). Έργα του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Του απονεμήθηκε το 1976 το πρώτο Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το μυθιστόρημά του «Η εξαφάνιση».<br>
Πέθανε στις 8 [[Οκτώβριος|Οκτωβρίου]] [[1996]].<ref>Αριστοτέλης Νικολαΐδης, περιοδικό «Διαβάζω», τ/χ. 379, (Νοέμβριος 1997), σελ. 89-<name="ReferenceB"/ref>
 
==Συγγραφικό έργο==
*Ο ανιχνευτής, 1989
*Κάτω από τόσα βλέφαρα (διηγήματα, 1991)
*Ο αιώνας τέλειωνε στην κόψη, 1997<ref name="ReferenceC">Εργογραφία Αριστοτέλη Νικολαΐδη, Διαβάζω, τ/χ. 379, (Νοέμβριος 1997), σελ.119</ref>
 
===Ποίηση===
*Η ποιητική σκέψη και γλώσσα του Κώστα Αξελού (1984)
*Ο τρόπος της γλώσσας και άλλες εγγραφές (1987)
*Dictionnaire des mots inexistants (1989)<ref>Εργογραφία Αριστοτέλη Νικολαΐδη, Διαβάζω, τ/χ. 379, (Νοέμβριος 1997), σελ.119<name="ReferenceC"/ref>
 
===Μεταφράσεις===
*Τ.Σ.Έλιοτ «Άπαντα τα ποιήματα» (1984)<ref>Εργογραφία Αριστοτέλη Νικολαΐδη, Διαβάζω, τ/χ. 379, (Νοέμβριος 1997), σελ.119<name="ReferenceC"/ref>
 
==Παραπομπές==
 
==Εξωτερικοί σύνδεσμοι==
 
 
 
{{DEFAULTSORT:Νικολαιδης Αριστοτελης}}
 
[[Κατηγορία:Έλληνες λογοτέχνες]]
[[Κατηγορία:Γεννήσεις το 1922]]
16.024

επεξεργασίες