Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Laissez-faire»

4.303 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 5 έτη
συλλογική μετάφραση από το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών
μ
(συλλογική μετάφραση από το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών)
==Βασικές αρχές του laissez-faire==
Ως σύλληψη το laissez-faire στηρίζεται στα ακόλουθα αξιώματα : <ref>Gaspard, Toufick, ''A Political Economy of Lebanon 1948–2002: The Limits of Laissez-faire'', Boston: Brill, 2004. Print</ref>
# Το άτομο είναι η βασική μονάδα σε κάθε κοινωνία
# Το άτομο έχει το φυσικό δικαίωμα στην ελευθερία
 
Αυτά τα αξιώματα αποτελούν τα βασικά στοιχεία της σύλληψης του laissez-faire, αν και μια άλλη βασική αρχή που συχνά αγνοείται είναι ότι οι αγορές πρέπει να είναι ανταγωνιστικές, μια αρχή στην οποία οι πρώιμοι υποστηρικτές του laissez-faire είχαν δώσει αρκετή έμφαση.
 
==Κριτικές==
 
Στην πάροδο των χρόνων, ορισμένοι οικονομολόγοι έχουν ασκήσει κριτική στην οικονομία laissez-faire.
 
Ο [[Άνταμ Σμιθ]] αναγνώρισε βαθιές ηθικές ασάφειες ως προς το σύστημα του καπιταλισμού<ref name="Spencer J. Pack 2010">Spencer J. Pack. Capitalism as a Moral System: Adam Smith's Critique of the Free Market Economy. Great Britain: Edward Elgar, 2010.</ref>. Ο Σμιθ είχε σοβαρές επιφυλάξεις για μερικά σημεία από κάθε έναν από τους πρωταγωνιστές που παράγεται από την σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία: τους κτηματίες, τους εργάτες, και τους καπιταλιστές<ref name="Spencer J. Pack 2010"/>. «Ο ρόλος των γαιοκτημόνων στην οικονομία είναι παθητικός. Η ικανότητά τους στο να εισπράττουν μόνο δια της ιδιοκτησίας μιας έκτασης τείνει να τους καθιστά μαλθακούς και ανεπαρκείς, και έτσι έχουν την τάση να αδυνατούν ακόμα και να φροντίσουν τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα<ref name="Spencer J. Pack 2010"/>». «Η αύξηση του πληθυσμού θα πρέπει να αυξάνει την ζήτηση για τροφή, η οποία θα πρέπει να αυξάνει τα ενοίκια, τα οποία θα πρέπει να είναι οικονομικά ωφέλιμα στους κτηματίες. Επομένως, κατά τον Άνταμ Σμιθ, οι κτηματίες θα πρέπει να είναι υπέρ μιας πολιτικής που θα συνεισφέρει στην ανάπτυξη του πλούτου των εθνών. Δυστυχώς συχνά δεν είναι υπέρ αυτών των φιλο-αναπτυξιακών πολιτικών, λόγω της δικής τους μαλθακότητας που τους καθιστά ανίδεους και πνευματικά αδύναμους<ref name="Spencer J. Pack 2010"/>».
 
Ο βρετανός οικονομολόγος [[Τζων Μέυναρντ Κέυνς|Κέινς]] καταδίκασε πολλές φορές την οικονομική πολιτική laissez-faire<ref>Dostaler, Gilles, ''Keynes and His Battles'' (Edward Elgar Publishing, 2007), σελ. 91.</ref>. Στο έργο του «''Το τέλος του laissez-faire''» (1926), μια από τις πιο γνωστές του κριτικές, ο Κέινς υποστηρίζει ότι τα δόγματα του laissez-faire είναι μερικώς εξαρτώμενα από ακατάλληλο επαγωγικό συλλογισμό, και, λέει ο Κέινς, το ερώτημα εάν είναι καλύτερη η λύση της αγοράς ή η κρατική παρέμβαση πρέπει να απαντηθεί με βάση την κάθε περίπτωση<ref>Dostaler 2007, σελ. 91; Barnett, Vincent, ''John Maynard Keynes'' (Routledge, 2013), σελ. 143.</ref>.
 
Ο αυστριακός οικονομολόγος [[Φρίντριχ Χάγιεκ]] δήλωσε ότι ένας ελεύθερα ανταγωνιστικός, τραπεζικός κλάδος τείνει να είναι ενδογενώς αποσταθεροποιητικός και επιτείνει τις κυκλικές διακυμάνσεις. Δήλωσε ότι η ανάγκη για κεντρικό τραπεζικό έλεγχο ήταν αναπόφευκτη<ref>{{cite journal|last=White|first=Lawrence H.|title=Why Didn't Hayek Favor Laissez Faire in Banking?|journal=History of Political Economy|year=1999|volume=31|issue=4|url=http://cameroneconomics.com/white-hayek-hope.pdf|accessdate=11 Απριλίου 2013|doi=10.1215/00182702-31-4-753|pages=753–769}}</ref>.
 
==Παραπομπές==
{{παραπομπές}}
 
{{ενσωμάτωση κειμένου|en|Laissez-faire}}
 
[[Κατηγορία:Καπιταλισμός]]
[[Κατηγορία:Φιλελευθερισμός]]
[[Κατηγορία:Οικονομία]]
1.317

επεξεργασίες