Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

4.666 bytes προστέθηκαν ,  πριν από 3 έτη
Αναίρεση έκδοσης 5505743 από τον 2A02:582:24B6:EE00:FC8A:2C9F:ED28:38C2 (Συζήτηση)
{{πηγές|16|06|2012}}
'''Βέδες''', οι (θρησκθρησκειολ.)·ιεροί ύμνοι και τελετουργικοί στίχοι,Δε ξέρωπου τίποταέχουν γιασυντεθεί τοστην Ταλμουδαρχαϊκή γιατί[[σανσκριτική]] νακαι σαςείναι πωγνωστοί ναμεταξύ μάθετετων μονοιλαών σαςπου !!!Μηνμιλούσαν τα[[Ινδοευρωπαϊκές βλεπετεγλώσσες|ινδοευρωπαϊκή όλαγλώσσα]] απόκαι τοπέρασαν ίντερνετστις ανοίξτε[[Ανατολικές κανέναΙνδίες|Ινδίες]] βιβλίο.....από περιοχές της [[Περσία]]ς.
 
Δεν είναι δυνατόν να καθοριστεί με ακρίβεια η χρονολογία των συνθέσεων αυτών, μερικές από τις οποίες έχουν μεγάλη φιλολογική αξία, αλλά μια περίοδος γύρω στο 1500-1200 π.Χ. θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή από πολλούς ειδικούς. Οι ύμνοι συγκροτούν ένα λειτουργικό σύνολο, το οποίο αναπτύχθηκε γύρω από τη λατρεία της ''σόμα'' ([[soma]]) και τη θυσία και εξουδετέρωσε τις παραδεδομένες θεότητες που προσωποποιούσαν διάφορα φυσικά και κοσμικά φαινόμενα, όπως τη φωτιά (''Αγκνί''), τον ήλιο (''Σούρυα και Savitṛ''), το λυκόφως (''Uṣas''), τις καταιγίδες (''Maruts''), τον πόλεμο και τη βροχή (''Ίντρα''), την τιμή (''Μίτρα''), τη θεία αυθεντία (''Βαρούνα''), τη δημιουργία (''Ίντρα'', με κάποια βοήθεια του [[Βισνού]]). Ύμνοι αφιερώθηκαν στις θεότητες αυτές και πολλοί διαβάζονταν ή ψάλλονταν κατά τη διάρκεια των τελετουργιών
 
Η πρώτη συλλογή ή ''Σαμχίτα (Saṃhitā)'' τέτοιων ύμνων, από τους οποίους ο αρχιερέας (''hotṛ'') αντλούσε το περιεχόμενο για τα αναγνώσματα, είναι η ''Ριγκβέδα ([http://en.wikipedia.org/wiki/Rigveda Rigveda])''. Μερικά ιερά κείμενα, πιθανότατα αρχαιότερης προέλευσης από τους ύμνους, αναγινώσκοταν από τον υπεύθυνο για τη φωτιά της θυσίας και την τέλεση της ιεροτελεστίας ιερέα (''[http://en.wikipedia.org/wiki/Vedic_priesthood adhvaryu]''). Αυτά τα κείμενα (''[http://en.wikipedia.org/wiki/Mantra μάντρα]'') και οι στίχοι συγκεντρώθηκαν σε συλλογές και είναι γνωστές ως ''Γιαγουρβέδα ([http://en.wikipedia.org/wiki/Yajurveda Yajurveda])''. Μια τρίτη ομάδα ιερέων με επικεφαλής έναν «ψάλτη» (''[http://en.wikipedia.org/wiki/Udg%C4%81t%E1%B9%9B udgātr]'') εκτελούσαν μελωδικά αναγνώσματα που συνδέοταν με στίχους τα οποία, αν και προέρχοταν σχεδόν στο συνολό τους από τη Ριγκβέδα, συγκεντρώθηκαν σε ιδιαίτερη συλλογή, τη ''[http://en.wikipedia.org/wiki/Samaveda Σάμα Βέδα]''.
 
Στις τρεις αυτές συλλογές των ''Βεδών (Rg,Yajur και Sama)'' που είναι γνωστές ως «τρίπτυχη γνώση» (''trayī-vidyā''), προστέθηκε μια τέταρτη συλλογή, η ''Αταρβαβέδα ([http://en.wikipedia.org/wiki/Atharvaveda Atharvaveda])'', μια συλλογή ύμνων, μαγικών φράσεων και ασμάτων, που αντιπροσώπευαν μια λιγότερο εξεζητημένη πρακτική της θρησκείας και παρέμειναν μερικά έξω από τη βεδική θυσία.
 
Το πλήρες σώμα της βεδικής γραμματείας, δηλαδή οι συλλογές και τα υπομνήματα των συλλογών (Βραχμάνες, Αρανυάκες, Ουπανισάδες), θεωρήθηκαν θείο άκουσμα (''[http://en.wikipedia.org/wiki/%C5%9Aruti Śruti]''). Η όλη γραμματεία φαίνεται ότι διασώθηκε προφορικά, παρά το γεγονός ότι αναπτύχθηκαν και χειρόγραφα για την ενίσχυση της μνήμης. Ακόμη και σήμερα μερικά τμήματα από τις συλλογές αυτές, ιδιαίτερα των τριών αρχαιότερων ''Βεδών'', αναγινώσκονται στις Ινδίες με τονικό και ρυθμικό ύφος, που παραδόθηκε από αρχαιότερους χρόνους.
 
{{Authority control}}
 
[[Κατηγορία:Ινδουισμός]]
87.856

επεξεργασίες