Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

προσθήκες - τεκμηρίωση
[[Εικόνα:Ernst-Kaltenbrunner-72-916.jpg|thumb|right|O Κάλτενμπρουνερ στη [[Δίκη της Νυρεμβέργης]]]]
 
O ''Dr. Jur.'' '''Ερνστ Κάλτενμπρουνερ''' (''Ernst Kaltenbrunner'', [[4 Οκτωβρίου]] [[1903]] - [[16 Οκτωβρίου]] [[1946]])<ref name="Enc">[[#Brit|«Ernst Kaltenbrunner», ''Encyclopædia Britannica'']].</ref> ήταν Αυστριακός νομικός και πολιτικός, αρχηγός των SS στη χώρα του. Έφτασε έως το βαθμό του αντιστρατήγου των SS (Obergruppenführer). Διετέλεσε επικεφαλής του πανίσχυρου [[Κεντρικό Γραφείο Ασφαλείας του Ράιχ|Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ]] (Reichssicherheitshauptamt - ''RSHA'') από το 1943 κι είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του [[Χίτλερ]]. Μετά την κατάρρευση του ναζιστικού καθεστώτος δικάστηκε στη [[Δίκη της Νυρεμβέργης]] και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό.<ref name="ABR">[[#Axis|Axis Biographical Research]].</ref>
 
==Βιογραφία==
===Οικογενειακό περιβάλλον - Νεανικά χρόνια===
Γεννήθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1903 στο Ρίιντ ιμ Ίνκραϊς (Ried im Innkreis)<ref name="Enc"/> της [[Αυστρία|Αυστρίας]]. Ο πατέρας του, Χούγκο, ήταν δικηγόρος, όπως και ο παππούς του. Η μητέρα του, Θηρεσία Ελισάβετ, με την οποία ο Ερνστ είχε ιδιαίτερο δέσιμο, ήταν ουγγρικής καταγωγής. Στο σπίτι των Κάλτενμπρουνερ επικρατούσαν οι ιδέες του παν-γερμανισμού, του [[Αντισημιτισμός|αντισιμιτισμού]] και του αντικληρικαλισμού.<ref>[[#Black|Black (1984)]], σ. 26-29.</ref> Κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών του χρόνων, γνωρίστηκε και έγινε φίλος με τον [[Άντολφ Άιχμαν]].<ref>[[#Houston|Houston (1972)]], σ. 11.</ref> Αποφοίτησε από το Realgymnasium (Πρακτικό) του [[Λιντς]] και στη συνέχεια γράφτηκε στο χημικό τμήμα του Ινστιτούτου Τεχνολογίας του [[Γκρατς]]. Έπειτα όμως από δυο χρόνια σπουδών, υπό την πίεση της μητέρας του, άλλαξε πεδίο και μεταπήδησε στη Νομική Σχολή.<ref>[[#Houston|Houston (1972)]], σ. 19-20.</ref> Αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο το [[1926]]. Αρχικά εργάστηκε ως δικηγόρος στο [[Σάλτσμπουργκ]], στη συνέχεια όμως επέστρεψε στο Λιντς ([[1928]]).
 
===Ένταξη στο ναζιστικό κίνημα===
To 1929 ο Κάλτενμπρουνερ είχε ενταχθεί στην ακροδεξιά, εθνικιστική, παραστρατιωτική οργάνωση Χάιμβερ ([[:de:Heimwehr|Heimwehr]] - ''Εθνοφρουρά''), αναλαμβάνοντας μάλιστα και τη θέση του επαρχιακού επικεφαλής της [[Άνω Αυστρία]]ς.<ref>[[#Black|Black (1984)]], σ. 60.</ref> Απογοητεύτηκε, όμως, σύντομα από την αναποτελεσματική -όπως την έβλεπε- δράση της και στράφηκε προς το Aυστριακό [[Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών|Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα]]. Έγινε μέλος του τον Οκτώβριο του [[1930]] (αριθμ. 300179) και την επόμενη χρονιά, στις [[31 Αυγούστου]] [[1931]] κατατάχθηκε στα [[SS]] (αριθμ. 13039).<ref name="ABR"/> Ένα από κύρια καθήκοντά του στην οργάνωση ήταν και η παροχή νομικών συμβουλών.<ref>[[#Black|Black (1984)]], σ. 71.</ref>
Τον Οκτώβριο του [[1930]] έγινε μέλος του Aυστριακού [[Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργατών|Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος]] (αριθ. μέλους 300179) και στις [[31 Αυγούστου]] [[1931]] εντάχθηκε στα [[SS]] (αριθ. μέλους 13039).<ref name="ABR"/>
 
Τον Ιούνιο του 1933 το Αυστριακό ναζιστικό κόμμα τέθηκε εκτός νόμου και τα μέλη του, ανάμεσά τους και ο Κάλτενμπρουνερ που ηγείτο του παράνομου μηχανισμού, αντιμετώπισαν διώξεις. Συνελήφθη τον Ιανουάριο του 1934, την επομένη του γάμου του με την Ελίζαμπετ Έντερ (Elisabeth ''Lisl'' Eder, γενν. [[1908]]) και κρατήθηκε για μερικούς μήνες.<ref>[[#Houston|Houston (1972)]], σ. 40, 43.</ref> Το κυνηγητό των Αρχών εντάθηκε κι έλαβε σκληρότερη μορφή έπειτα από
Όταν ο Αυστριακός πρωθυπουργός [[Ένγκελμπερτ Ντόλφους]] δολοφονήθηκε, ο Κάλτενμπρουνερ συνελήφθη για συμμετοχή στη δολοφονία. Η κατηγορία δεν έγινε δυνατό να στηριχθεί, ωστόσο καταδικάσθηκε σε εξάμηνη φυλάκιση με την κατηγορία της συνωμοσίας ([[1934]]). Όταν αποφυλακίστηκε νυμφεύθηκε την Ελίζαμπετ Έντερ (Elisabeth Eder, γενν. [[1908]]), με την οποία απέκτησε τρία παιδιά<ref>[[#Brit|«Ernst Kaltenbrunner», ''Encyclopædia Britannica'']].</ref>, τα οποία επέζησαν μετά τον [[Β' Παγκόσμιος Πόλεμος|Πόλεμο]].
το αποτυχημένο πραξικόπημα των ναζί, τον Ιούλιο του 1934, όπου δολοφονήθηκε ο Αυστριακός καγκελάριος [[Ένγκελμπερτ Ντόλφους]]. Ο Κάλτενμπρουνερ συνελήφθη και πάλι τον Ιανουάριο του 1935 ως ύποπτος για εσχάτη προδοσία, καταδικάστηκε σε εξάμηνη φυλάκιση και ανακλήθηκε η επαγγελματική άδειά του.<ref>[[#Black|Black (1984)]], σ. 79.</ref>
 
===ΗγετικέςΚαριέρα και ηγετικές θέσεις===
{{Ολοκαύτωμα}}
Το [[1937]] ο Κάλτενμπρουνερ ανέλαβε την ηγεσία των αυστριακών SS. Είχε συμμετοχή στην προσάρτηση της Αυστρίας στο Γερμανικό [[Ράιχ]] ([[Προσάρτηση της Αυστρίας|Άνσλους]]) το 1938 και για τη συμβολή του αυτή ο Χίτλερ τον προήγαγε σε ταξίαρχο (Brigadeführer) των SS. Την ίδια χρονιά ανέλαβε τη θέση του Ανώτερου Αρχηγού των SS και της Αστυνομίας (Höhere SS- und Polizeiführer - ''HSSPF'') στη [[Βιέννη]].<ref name="Black-3">[[#Black|Black (1984)]], σ. 3.</ref> Στις [[11 Σεπτεμβρίου]] [[1941]] προήχθη σε υποστράτηγο (Gruppenführer) των SS. Νέα προαγωγή τον Ιούνιο του [[1943]] του έδοσε το βαθμό του αντιστρατήγου.<ref name="ABR"/> Από το Άνσλους έως τις αρχές τουτο 1940 διετέλεσε Υπουργός Ασφαλείας της προσαρτημένης Αυστρίας -ήταν όμως μια θέση με τυπικό χαρακτήρα.<ref>[[#Black|Black (1984)]], σ. 104.</ref> Το μεγάλο άλμα στην καριέρα του ήλθε μετά τη δολοφονία του [[Ράινχαρντ Χάιντριχ]] το [[1942]], αρχηγού του RSHA, στο οποίο υπαγόταν και η [[Γκεστάπο]] και η Yπηρεσία Πληροφοριών των SS ([[Sicherheitsdienst]] - ''SD'').<ref name="Black-3Enc"/> Για μικρό χρονικό διάστημα την αρχηγία της αναλαμβάνειπροσαρτημένης οΑυστρίας ίδιος ο [[Χάινριχ Χίμλερ]], το 1943,-ήταν όμως, εμπιστεύεται τημια θέση αυτή στον Κάλτενμπρουνερ. Παράλληλα, λόγω της θέσης του, είναι ο προϊστάμενος των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης, με στενότερουςτυπικό συνεργάτες του τον Άιχμαν και τον [[Ρούντολφ Ες (Άουσβιτς)|Ρούντολφ Ες]] (Höss), Διοικητή του στρατοπέδου του [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς|Άουσβιτς-Μπίρκεναου]]χαρακτήρα. Επίσης, ονομάσθηκε Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Αστυνομίας Δίωξης Εγκλήματος, η οποία μετά τον Πόλεμο μετονομάσθηκε σε [[Ιντερπόλ]].
 
Το μεγάλο άλμα στην καριέρα του ήλθε μετά τη δολοφονία του [[Ράινχαρντ Χάιντριχ]] το [[1942]], αρχηγού του RSHA, στο οποίο υπαγόταν και η [[Γκεστάπο]] και η Yπηρεσία Πληροφοριών των SS ([[Sicherheitsdienst]] - ''SD'').<ref name="Black-3"/> Για ένα μικρό χρονικό διάστημα την αρχηγία τoυ Κεντρικού Γραφείου είχε ανάβει προσωπικά ο [[Χάινριχ Χίμλερ]], το 1943 όμως διόρισε στη θέση αυτή στον Κάλτενμπρουνερ. Παράλληλα, λόγω της θέσης του, έγινε προϊστάμενος των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης, με στενότερους συνεργάτες του τον Άιχμαν και τον [[Ρούντολφ Ες (Άουσβιτς)|Ρούντολφ Ες]] (Höss), Διοικητή του στρατοπέδου του [[Στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς|Άουσβιτς-Μπίρκεναου]]. Επίσης, ονομάσθηκε Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Αστυνομίας Δίωξης Εγκλήματος, η οποία μετά τον Πόλεμο μετονομάσθηκε σε [[Ιντερπόλ]].
 
Η εξουσία του Κάλτενμπρουνερ ενισχύθηκε ιδιαίτερα προς το τέλος του Πολέμου και ιδιαίτερα μετά την απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ στις [[20 Ιουλίου]] [[1944]], οπότε και απέκτησε άμεση πρόσβαση στον Φύρερ. Η επιρροή του στον Χίτλερ ήταν τόση, ώστε λέγεται ότι ακόμη και ο Χίμλερ τον φοβόταν. Πράγματι, είχε εξελιχθεί σε τρομακτική φυσιογνωμία, καθώς σε αυτό συνέβαλαν το ύψος του (2,01 μ.) και το "ξερακιανό" και "γεμάτο ουλές"<ref name="Γκολντ-107">[[#Γκολντ|Γκόλντενσον (2004)]], σ. 107.</ref> πρόσωπό του (αποτέλεσμα κατ' άλλους μονομαχίας στα φοιτητικά του χρόνια, κατ' άλλους τροχαίου ατυχήματος καθώς οδηγούσε μεθυσμένος) και ο άστατος, κυκλοθυμικός του χαρακτήρας.
===Το τέλος===
[[File:Dead ernstkaltenbrunner.jpg|thumb|200px|Η σορός του Κάλτενμπουερ μετά την εκτέλεση]]
Με την κατάρρευση της [[Ναζιστική Γερμανία|Ναζιστικής Γερμανίας]] ο Κάλτενμπρουνερ έδωσε εντολή σε όλους τους διοικητές στρατοπέδων να εκτελέσουν τους κρατουμένους και στη συνέχεια να φύγουν από τα στρατόπεδα. Ο ίδιος πήρε ένα αναγνωριστικό αεροσκάφος και πέταξε προς νότο. Αναγκάσθηκε, όμως, να προσγειωθεί και συνελήφθη από τους Συμμάχους. Δικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης. Κατά τη διάρκεια της κράτησής του, υπέστη δυο επεισόδια υπαραχνοειδούς αιμορραγίας.<ref name="Γκολντ-107"/> Κρίθηκε ένοχος για δύο από τις τέσσερεις κατηγορίες και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό. Η ποινή εκτελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946.
 
Δικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης, εκπροσωπώντας στο εδώλειο τα SS, δεδομένης της απουσίας των Χάιντριχ και Χίμλερ.<ref name="Black-3"/> Υποστήριξε πως ήταν αθώος για τα εγκλήματα που τον κατηγορούσαν. Ισχυρίστηκε πως δε γνώριζε τις "φρικαλεότητες" που διαπράττονταν "κάτω από τις διαταγές του Χίμλερ", διότι αυτός εργαζόταν "κλεισμένος στο γραφείο [του] στο Βερολίνο".<ref>[[#Γκολντ|Γκόλντενσον (2004)]], σ. 108.</ref> Κατά τη διάρκεια της κράτησής του, υπέστη δυο επεισόδια υπαραχνοειδούς αιμορραγίας.<ref name="Γκολντ-107"/> Κρίθηκε ένοχος για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό. Η ποινή εκτελέστηκε στις 16 Οκτωβρίου 1946.
 
==Παραπομπές==
{{παραπομπές|2}}
 
 
|url=https://scholarship.rice.edu/bitstream/handle/1911/14848/7226421.PDF?sequence=1
|location=Χιούστον
|accessdate=22.11.2015
|ref=Houston
}}
16.437

επεξεργασίες