Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Παγκρεατίτιδα»

Προσθήκη συντηρητικής θεραπείας
(Πρότυπο:διαίρεσης)
(Προσθήκη συντηρητικής θεραπείας)
 
==== Κριτήρια Glasgow ====
Τα κριτήρια Glasgow μπορούν να υπολογιστούν οποιαδήποτε στιγμή μέσα σε 48 ώρες μετά την έναρξη της οξείας παγκρεατίτιδας. Ωστόσο, όπως και στηντα κλίμακακριτήρια Ranson, δεν μπορείμπορούν να χρησιμοποιηθείχρησιμοποιηθούν αφού περάσουν οι 48 ώρες. Η παρουσία 3 ή περισσότερων κριτηρίων υποδεικνύει βαριά οξεία παγκρεατίτιδα. Τα τροποποιημένα κριτήρια Glasgow είναι:<ref name=":2" /><ref name=":0" />
{| class="wikitable"
!Κριτήρια Glasgow*
Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται ευρέως για την οξεία παγκρεατίτιδα. Αν και είναι αρκετά πολύπλοκη, έχει το πλεονέκτημα ότι μπορεί να υπολογιστεί οποιαδήποτε στιγμή κατά τη διάρκεια της νόσου και όχι μόνο μέσα σε 48 ώρες. Επίσης έχει αρκετά υψηλή ευαισθησία (~75%) και ειδικότητα (~95%).<ref name=":2" />
 
=== Θεραπεία και επιπλοκές ===
Η θεραπεία είναι κυρίως συντηρητική (περιλαμβάνει ενυδάτωση, νηστεία, αναλγητικά, αντιβίωση (ιμιπενέμη, κεφτριαξόνη) και ρύθμιση της οξεοβασικής ισορροπίας) ή [[Εγχείρηση|χειρουργική]] ειδικά σε νεκρωτική παγκρεατίτιδα ή άλλες επιπλοκές.
 
==== Συντηρητική θεραπεία ====
Η παγκρεατίτιδα προκαλεί μεγάλη απώλεια υγρών οπισθοπεριτοναϊκά. Έτσι, για να εξασφαλίσουμε καλή κυκλοφορία και νεφρική λειτουργία, η πρώτη ενέργεια μετά τη διάγνωση πρέπει να είναι η χορήγηση υγρών και ηλεκτρολυτών ενδοφλεβίως. Σημαντική είναι και η διόρθωση της υπασβεστιαιμίας που εμφανίζεται σε βαριά παγκρεατίτιδα, και της υπομαγνησιαιμίας που είναι συχνή σε αλκοολικούς. Σε αιμορραγικές παγκρεατίτιδες μπορεί να χρειάζονται και μεταγγίσεις αίματος.<ref name=":0" /><ref name=":1" />
 
Η λήψη τροφής από το στόμα φαίνεται πως διεγείρει την παγκρεατική έκκριση και για αυτό γίνεται διακοπή σίτισης μέχρι να βελτιωθεί η κατάσταση του ασθενή. Σε περίπτωση που εκτιμάται η στέρηση τροφής για περισσότερο από μία εβδομάδα, γίνεται ολική παρεντερική διατροφή. Η τοποθέτηση ρινογαστρικού καθετήρα για κένωση του στομάχους είναι σημαντική για την ανακούφιση του ασθενή από εμέτους, ειλεό κλπ που μπορεί να προκαλέσει η οξεία παγκρεατίτιδα, αλλά δε φαίνεται να έχει άμεσο θεραπευτικό αποτέλεσμα.<ref name=":0" /><ref name=":1" /><ref name=":3">{{Cite book|title = Εσωτερική Παθολογία|last = Καραγιάννης|first = Αστέριος|publisher = University Studio Press|year = 2012|isbn = 978-960-12-2097-0|location = Θεσσαλονίκη|pages = 552-557}}</ref>
 
Τα αναλγητικά είναι σημαντικά για την αντιμετώπιση του κοιλιακού πόνου που συχνά είναι ανυπόφορος. Αντιβιοτικά γενικά συνιστώνται μόνο εάν υπάρχει νεκρωτική βλάβη ή λοίμωξη<ref name=":0" /><ref name=":3" />, πρακτικά όμως χορηγούνται προφυλακτικά αντιβιοτικά ευρέως φάσματος στις περισσότερες περιπτώσεις λόγω του μεγάλου κινδύνου λοιμώξεων<ref name=":1" />. Τα φάρμακα οκτρεοτίδη και σωματοστατίνη φαίνεται ότι συμβάλλουν στην κλινική βελτίωση<ref name=":3" /> μειώνοντας τις εκκρίσεις του ανώτερου πεπτικού<ref name=":1" />. Κατά άλλους τα φάρμακα αυτά δεν έχουν σημαντικό αποτέλεσμα.<ref name=":0" />
 
Περιτοναϊκή πλύση πραγματοποιείται συνήθως σε καταστάσεις βαριάς οξείας παγκρεατίτιδας που δεν εμφανίζουν βελτίωση μέσα σε 2-3 ημέρες. Χρησιμοποιείται περιτοναϊκός καθετήρας και έγχυση στην περιτοναϊκή κοιλότητα 1-2 λίτρα διαλύματος Ringer κάθε ώρα. Η περιτοναϊκή πλύση συμβάλλει στην απομάκρυνση τοξικών ουσιών πριν εισέλθουν στην κυκλοφορία. Βελτίωση, εάν υπάρξει, θα παρατηρηθεί σε 6-8 ώρες.<ref name=":0" /><ref name=":1" />
 
==== Χειρουργική θεραπεία ====
Η χειρουργική θεραπεία ενδείκνυται όταν υπάρχουν κάποιες επιπλοκές όπως νεκρωτική παγκρεατίτιδα.
 
=== Επιπλοκές ===
Οι επιπλοκές της Οξείας Παγκρεατίτιδας είναι η φλεγμονώδης νέκρωση, η μη φλεγνομώδης νέκρωση, η ψευδοκύστη, το απόστημα, τα συρίγγια (παγκρεατικά και εντερικά), η απόφραξη του χοληδόχου πόρου, η εντερική απόφραξη.
 
105

επεξεργασίες