Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Σπυρίδων Μαρκεζίνης»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Προερχόταν από πολιτική οικογένεια. Ο ίδιος αναφέρει ότι οι πρόγονοί του διετέλεσαν Βουλευτές Θήρας ή Κυκλάδων, ενώ ο προπάππος του υπέγραψε το [[Σύνταγμα του 1844]]. Ο πατέρας του, Βασίλειος Μαρκεζίνης ([[1862]]-[[1942]]) ήταν δικηγόρος και διατέλεσε βουλευτής κατά τις περιόδους (1899-1905, 1906-1911, 1915-1917). Σπούδασε Νομικά (πήρε το πτυχίο του το 1929 με Άριστα) και Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες (1930). Το 1931 διορίσθηκε δικηγόρος στην Αθήνα. Το [[1936]] έγινε νομικός σύμβουλος του βασιλέως [[Γεώργιος Β΄ της Ελλάδας|Γεωργίου Β΄]], θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1946, οπότε έλαβε το επίσημο βάπτισμα του πυρός στην πολιτική. Στη διάρκεια της κατοχής αναμίχθηκε στην Αντίσταση ως ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης "Δεσμός" καθώς και ως μέλος της ειδικής πενταμελούς επιτροπής που είχε δημιουργήσει ο [[Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος]] για τον συντονισμό του Εθνικού Αγώνα.{{παραπομπή}}
 
ΕκλέχτηκεΕξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το [[1946]] στις [[Κυκλάδες]] συνεργαζόμενος με την «Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων». Το [[1947]] ίδρυσε το «[[Νέον Κόμμα]]» στο οποίο προσχώρησαν 18 βουλευτές. Το [[1949]] ([[20 Ιανουαρίου]] έως [[14 Απριλίου]]) διατέλεσε [[υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου]] στην κυβέρνηση [[Θεμιστοκλής Σοφούλης|Σοφούλη]], παραιτήθηκε όμως μετά τρίμηνο, όταν το όνομα του αναμείχθηκε σε σκάνδαλο λαθρεμπορίας (αργότερα απαλλάχθηκε από τις σχετικές κατηγορίες). Συμμετείχε με το Νέο Κόμμα στις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1950|εκλογές του 1950]] αλλά δεν εκλέχθηκε βουλευτής.
 
Προσχώρησε στον [[Ελληνικός Συναγερμός|Ελληνικό Συναγερμό]] του [[Αλέξανδρος Παπάγος|Παπάγου]] αμέσως μετά τη συγκρότησή του και αναδείχθηκε κύριο στέλεχός του. Στις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1951|βουλευτικές εκλογές του 1951]] και [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1952|1952]] εκλέχθηκε βουλευτής Αθηνών. Μετά τις [[Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1952|εκλογές του 1952]] ([[19 Νοεμβρίου]]) ανέλαβε το [[υπουργείο Συντονισμού]], στην τότε [[Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπάγου 1952|κυβέρνηση Παπάγου]], υιοθετώντας τότε νέα οικονομική πολιτική της οποίας κύρια μέτρα ήταν η αναπροσαρμογή της νομισματικής αξίας της δραχμής και η καθιέρωση της ελευθερίας των εισαγωγών. Στις [[1 Απριλίου]] του [[1954]], μετά από διαφωνία του με τον Παπάγο, υπέβαλε παραίτηση η οποία έγινε αποδεκτή ([[3 Απριλίου]]) και μετά από επτά μήνες, τον Νοέμβριο, αποχώρησε και από το κόμμα.
Ανώνυμος χρήστης