Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας»

μ
διόρθωση με τη χρήση AWB
μ (διόρθωση με τη χρήση AWB)
|Μονόγραμμα = Imperial Monogram Of Tsar Nicholas I Of Russia.svg
}}
Ο '''Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας''' ([[Ρωσική γλώσσα|ρώσικα]]: Никола́й I Па́влович) ήταν [[τσάρος]] της [[Ρωσία|Ρωσίας]]ς, Βασιλιάς της [[Πολωνία|Πολωνίας]]ς και Μέγας Δούκας της [[Φινλανδία|Φινλανδίας]]ς. Ήταν ο τρίτος γιος του Μέγα Δούκα Παύλου Πέτροβιτς, αργότερα Αυτοκράτορα [[Παύλος Α΄ της Ρωσίας|Παύλου Α΄]], και της [[Σοφία Δωροθέα της Βιρτεμβέργης|Μαρίας Φεοντόροβνας]], κόρης του [[Φρειδερίκος Β΄ Ευγένιος, δούκας της Βυρτεμβέργης|Δούκα της Βυρτεμβέργης]], αδελφός του αυτοκράτορα [[Αλέξανδρος Α΄ της Ρωσίας|Αλέξανδρου Α΄]], και πατέρας του [[Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας|Μεγάλου Αλεξάνδρου Β΄]].
<ref>W. Bruce Lincoln, The Romanovs (The Dial Press: New York, 1981) p. 411.</ref>
 
==Παιδική ηλικία και μόρφωση ==
 
[[Αρχείο:Nickolas I as child by A.Rockstuhl.jpg|thumb|left| Νικόλαος Α΄ μικρός ]]
Ο Νικόλαος Α΄ γεννήθηκε στις [[25 Ιουνίου]] ([[6 Ιουλίου]]) 1796, στο [[Τσάρσκογιε Σελό]] λίγους μήνες πριν την στέψη του Αυτοκράτορα Παύλου Α΄ στο θρόνο. Σύμφωνα με την καθεστηκυία τάξη της Αυτοκράτειρας [[Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας|Αικατερίνης Β΄]], τον πρίγκιπα Νικόλαο Α΄ από τη γέννησή του φρόντιζε η βασιλική γιαγιά, όμως μετά το θάνατο της έχει σταματήσει η επιρροή της στην πορεία της εκπαίδευσης του Μεγάλου Δούκα. Από το Νοέμβριο του 1800 δάσκαλος του Νικόλαου Α΄ έγινε ο στρατηγός Μ. Λαμπρόσοφ ο οποίος παρέμεινε δάσκαλος του μέχρι το 17ο έτος της ηλικίας του. Ο Μεγάλος Δούκας Νικόλαος Α΄ εκπαιδεύτηκε στο σπίτι του με τον αδελφό του Μιχαήλ από τους διορισμένους καθηγητές. Αλλά ιδιαίτερο ζήλο για μάθηση ο Νικόλαος Α΄ δεν έδειχνε. Δεν αναγνώριζε τις ανθρωπιστικές επιστήμες, αλλά κατανοούσε καλά την τέχνη του πολέμου, ήταν εξοικειωμένος με την τεχνολογία.
 
 
== Εσωτερική πολιτική ==
[[Αρχείο :Nikolay1 Senat Square.jpg|270 px|thumb| Νικόλαος Α΄ στη Πλατεία Γερουσίας (Αγία Πετρούπολη) ]]
Τα πρώτα βήματα μετά την στέψη του Νικολάου Α΄ ήταν πολύ φιλελεύθερα. Διέταξε την επιστροφή από την εξορία του ποιητή [[Αλεξάντερ Πούσκιν]]. Παρακολουθούσε στενά τη δικαστική διαδικασία των συμμετεχόντων στην επανάσταση Δεκεμβριστών και διέταξε να γραφτεί μια περίληψη των επικρίσεων τους για τη διοίκηση του κράτους. Παρά το γεγονός ότι η απόπειρα δολοφονίας του βασιλιά τιμωρείται βάσει της υφιστάμενης νομοθεσίας με θάνατο δια διαμελισμού σώματος, την αντικατέστησε με ποινή δι' απαγχονισμού.
<ref>Колесникова М. Николай Первый. Лики масок государя: Психологические этюды. Москва, 2008, с. 194</ref>
 
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξωτερική πολιτική του Νικολάου Α΄, που επηρέασε σημαντικά τις διεθνείς εξελίξεις στην Ανατολή και συνέβαλε στην αίσια κατάληξη του Αγώνα των Ελλήνων για την ανεξαρτησία. Συγκεκριμένα, ο Ρώσος μονάρχης υποστήριξε θερμά, από τις αρχές της βασιλείας του, τις αντιφιλελεύθερες αρχές της καταρρέουσας τότε [[Ιερά Συμμαχία|Ιεράς Συμμαχίας]] αλλά, παράλληλα -θέλοντας να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τις ανατολικές βλέψεις της Αγγλίας κυρίως και της Γαλλίας- εμφανίστηκε ως αυτόκλητος υπερασπιστής της [[Ορθοδοξία]]ς, σφοδρός πολέμιος του [[Ισλάμ]] και οπαδός της αυτονομίας των υποτελών στους [[Οθωμανοί|Τούρκους]] βαλκανικών λαών.
[[Αρχείο:Naval Battle of Navarino by Garneray.jpg|thumb|right|250px|Στη ναυμαχία του Ναυαρίνου ([[1827]]) συμμετείχε και ο ρωσικός στόλος υπό την αρχηγία του ναυάρχου [[Λογγίνος Χέυδεν| Χέυδεν]].]]
Στα πλαίσια της πολιτικής του αυτής εντάσσεται η συμμετοχή της Ρωσίας στην [[ναυμαχία του Ναυαρίνου]] ([[1827]]) και οι νικηφόροι για τους Ρώσους πόλεμοι εναντίον της [[Περσία]]ς (1827- 28) και της [[Οθωμανική αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]] (1828-29). Συνέπεια του τελευταίου πολέμου υπήρξε η αναγνώριση της ελληνικής εθνικής ανεξαρτησίας από την [[Υψηλή Πύλη|Πύλη]] ([[Συνθήκη της Αδριανούπολης]]) ([[1829]]), με την οποία άρχισε η πορεία διάλυσης της πολυεθνικής [[Οθωμανική αυτοκρατορία|Οθωμανικής Αυτοκρατορίας]].<ref>Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό, τόμ. 7, σ. 227, εκδ. Αθηνών 1987</ref>
 
Μια σημαντική πτυχή της εξωτερικής πολιτικής του ήταν επιστροφή στις αρχές της [[Ιερά Συμμαχία|Ιεράς Συμμαχίας]]. Ενισχύθηκε ο ρόλος της Ρωσίας στην καταπολέμηση όλων των μορφών του ''πνεύματος της αλλαγής'' στην [[Ευρώπη]]. Ήταν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, που Ρωσία έλαβε το κολακευτικό παρατσούκλι του «χωροφύλακα της Ευρώπης».
 
Μετά από το αίτημα της [[Αυστριακή Αυτοκρατορία|Αυστριακής αυτοκρατορίας]], η Ρωσία πήρε μέρος στην καταστολή της ουγγρικής επανάστασης, η οποία προσπαθούσε να απελευθερωθεί από το ζυγό της [[Αυστρία]]ς, με αποτέλεσμα να σωθεί ο θρόνος του [[Φραγκίσκος Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας|Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄ της Αυστρίας]].
 
Το τελευταίο γεγονός δεν εμπόδισε τον αυστριακό αυτοκράτορα, ο οποίος φοβόταν την υπερβολική ενίσχυση της θέσης της Ρωσίας στα [[Βαλκάνια]], να λάβει σύντομα θέση αντιπαράθεσης με τον Νικόλαο Α΄ κατά τη διάρκεια του [[Κριμαϊκός Πόλεμος|Κριμαϊκού πολέμου]], ακόμη και να απειλήσει με είσοδο στον πόλεμο στο πλευρό της εχθρική συμμαχίας κατά της Ρωσίας.
Η Ρωσία προσπάθησε να επεκτείνει την επιρροή της στα Βαλκάνια και στην απρόσκοπτη διέλευση του στόλου της στα στενά του [[Βόσπορος|Βοσπόρου]] και των [[Στενά των Δαρδανελλίων|Δαρδανελλίων]].
 
Κατά τη διάρκεια των [[Ρωσοτουρκικός πόλεμος|Ρώσο-τούρκικων πόλεμων]] του 1806-1812 και 1828-1829 η Ρωσία είχε σημειώσει σημαντική πρόοδο όσον αφορά την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Κατόπιν αιτήματος της Ρωσίας, που δήλωσε προστάτιδα όλων των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο σουλτάνος ​​αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία της [[Ελλάδα| Ελλάδος]] και την αυτονομία της [[Σερβία|Σερβίας]]ς (1830). Κορυφώθηκε η επιρροή της Ρωσίας στην [[Κωνσταντινούπολη]], η οποία κέρδισε το δικαίωμα να εμποδίσει την διέλευση ξένων πλοίων στη [[Μαύρη Θάλασσα]].
 
Η υποστήριξη των Ορθοδόξων Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τη [[Ρωσία]] είχε ως αποτέλεσμα την επιδείνωση των σχέσεων της με την [[Τουρκία]], η οποία τελικά κήρυξε πόλεμο στη Ρωσία. Το ξέσπασμα του πολέμου με την Τουρκία το 1853 σημαδεύτηκε από την λαμπρή νίκη του ρωσικού στόλου κάτω από το ναύαρχο Ναχίμοφ, που νίκησε τον εχθρό στη [[Σινώπη]]. Ήταν η τελευταία μεγάλη ναυμαχία των ιστιοφόρων.
{{commonscat|Nicholas I of Russia}}
*[http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CF%81%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82:Dgolitsis/%CE%91%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF Η πολιτική της Ρωσίας στα Βαλκάνια]
 
 
{{Τσάροι και Αυτοκράτορες της Ρωσίας}}
502

επεξεργασίες