Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Εξέγερση του Πέτρου Δελεάνου»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Το 1040, ο [[Πέτρος Δελεάνος]], ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είναι απόγονος του [[Σαμουήλ της Βουλγαρίας|Σαμουήλ]], δραπέτευσε από την [[Κωνσταντινούπολη]] και άρχισε την περιπλάνησή του σε όλα τα εδάφη που κατοικούσαν, φθάνοντας τελικά στον [[Μεγάλος Μοράβας|Μοράβα]] και το [[Βελιγράδι]]. Η εξέγερση ξέσπασε στο Βελιγράδι όπου ο Δελεάνος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας<ref>М. Psellus, ib., pp. 61, 64</ref>, με το όνομα Πέτρος Α΄ . Μάζεψε στρατό και κινήθηκε προς τα νότια προς τα τελευταία πολιτικά κέντρα της αυτοκρατορίας, την [[Οχρίδα]] και τα [[Σκόπια]]. Στο δρόμο τους ο τοπικός πληθυσμός ενώθηκε μαζί τους<ref>Skуl.-Cеdr. ib., p. 527</ref>. Στο ίδιο χρονικό διάστημα τοπικοί ηγεμόνες από το [[Δυρράχιο]] και την γύρω περιοχή συγκεντρώθηκαν γύρω από το στρατιώτη [[Τιχομίρ της Βουλγαρίας|Τιχομίρ]]<ref>Skyl.-Cedr. ib., p. 528</ref>, και κατευθύνθηκαν προς τα δυτικά για να φτάσουν στην παλιά βουλγαρική πρωτεύουσα. Η ύπαρξη δύο διαφορετικών στρατοπέδων ανταρτών<ref>Zonaras, ib., p. 145</ref> ήταν μια σημαντική απειλή για την επιτυχία της εξέγερσης. Ο Δελεάνος έγραψε μια επιστολή προς τον Τιχομίρ να διαπραγματευτεί για κοινές δράσεις, τονίζοντας ότι δύο αυτοκράτορες δεν μπορούσαν μοιράζονται μία χώρα<ref>Zonaras, ib., pp. 145–146</ref> και ότι θα πρέπει να επιλεγεί μόνο ένας ηγέτης, είτε ο ίδιος ή ο Τιχομίρ. Όπως είχε μεγαλύτερη επιρροή από τον αντίπαλό του και ο Δελεάνος κατάφερε ομόφωνα να επιλεγεί ως ηγέτης και ο Τιχομίρ ενδιάμεσα σκοτώθηκε<ref>Skyl.-Cedr. ib., pp. 528–529</ref>.
 
Με μεγαλύτερο στρατό ο Δελεάνος συνέχισε να προχωρά προς τα νότια, νίκησε μάλιστα τον βυζαντινό αυτοκράτορα [[Μιχαήλ Δ΄ ο Παφλαγών|Μιχαήλ Δ΄]] στη [[Θεσσαλονίκη]]<ref>М. Аttаlеiаtes, ib. p. 9</ref>. Ένας από τους διοικητές του Μιχαήλ, ο [[Μανουήλ Ίβατς]], πιθανόν γιος του βογιάρου [[Σαμουήλ Ίβατς]]<ref>Златарски, В. ''История на България'', p. 758</ref> αυτομόλησε στον Δελεάνο<ref>Skyl.-Cedr., p. 529</ref>. Μετά τη νίκη των εξεγερμένων στρατευμάτων υπό τον βοεβόδα Καβκάν, που κατέλαβε το Δυρράχιο στην [[Αδριατική θάλασσα]] και κάποιες δυνάμεις του διείσδυσαν βαθιά στη [[Θεσσαλία]] φθάνοντας μέχρι την [[Κόρινθος|Κόρινθο]]. Η σημερινή [[Αλβανία]], [[Ήπειρος]] και το μεγαλύτερο μέρος της [[Μακεδονία]]ς κατακτήθηκαν. Άλλος στρατός των επαναστατών υπό την ηγεσία του Αντίμ βάδισε βαθιά στο νότο και νίκησε το βυζαντινό διοικητή [[Αλακάσιος|Αλακάσιο]] στην [[Μάχη της Θήβας]] στην [[Βοιωτία]]. Μετά την είδηση της βουλγαρικής επιτυχίας ο βυζαντινός πληθυσμός της [[Αθήνα]]ς και του [[Πειραιάς|Πειραιά]] επαναστάτησαν αλλά γρήγορα η επανάσταση καταστάλθηκε από τους Νορμανδούς μισθοφόρους<ref>Hopf, ''Geschichte Griechenlands im Mittelalter'' (German: ''History of Greece in the Middles Ages'') (Ersch — Gruber, 85), p. 147</ref>. Οι αποφασιστικές ενέργειες των ανταρτών προκάλεσαν σοβαρή ανησυχία στην Κωνσταντινούπολη, όπου τα σχέδια για τη σύνθλιψη της εξέγερσης ήταν βιαστικά.
 
Σύντομα τα νέα για την εξέγερση Βουλγάρων έφτασαν στην [[Αρμενία]], όπου είχαν απελαθεί οι απόγονοι των τελευταίων αυτοκρατόρων της Βουλγαρίας. Ο πιο σεβαστός από όλους ήταν ο γιος του τελευταίου αυτοκράτορα Ιβάν Βλάντισλαβ, Αλούσιος. Μεταμφιεσμένος ως μισθοφόρος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη και πέρασε στη Βουλγαρία τον Σεπτέμβριο του 1040. Στην αρχή ο Αλούσσιος δεν τόλμησε να αποκαλύψει την καταγωγή του, αλλά προσπάθησε να βρει αφοσιωμένους υποστηρικτές και συγγενείς του. Απέδειξε τους ισχυρισμούς του για το ποιος ήταν με μια μαύρη κηλίδα που είχε στο δεξιό του αγκώνα.
 
== Παραπομπές ==
<references />
{{παραπομπές|2}}
 
== Πηγές ==