Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ταξινομία των λεμούριων»

καμία σύνοψη επεξεργασίας
Από την δεκαετία του 1990 και μετά, έχει επέλθει έντονη αύξηση στον αριθμό των [[Κατάλογος ειδών λεμούριων|αναγνωρισμένων ειδών λεμούριου]] λόγω της ανακάλυψης νέων ειδών, της προαγωγής υπαρχόντων υποειδών σε είδη, αλλά και την αναγνώριση νέων ειδών σε γνωστούς πληθυσμούς που δεν θεωρούνταν καν ξεχωριστά υποείδη. Σήμερα τα ζώντα είδη λεμούριων χωρίζονται σε πέντε οικογένειες και 15 γένη. Αν συμπεριληφθούν και οι εξαφανισμένοι [[υποαπολιθωμένοι λεμούριοι]], θα προστίθεντο τρεις οικογένειες, οκτώ γένη και 17 είδη στο σύνολο. Η πρόσφατη αύξηση στον αριθμό των γενών οφείλεται και στη βελτιωμένη γενετική ανάλυση και στην προώθηση της διατήρησης ώστε να ενθαρρυνθεί η προστασία απομονωμένων και διακριτών πληθυσμών λεμούριων. Δεν είναι σύμφωνη όλη η επιστημονική κοινότητα με αυτές τις ταξινομικές αλλαγές, με κάποιους να προτιμούν να υπολογίζουν περίπου 50 ζώντα είδη.
 
Η σχέση του [[άι -άι]] με τους υπόλοιπους λεμούριους είχε την μεγαλύτερη επίδραση στη ταξινομία των λεμούριων στο επίπεδο της [[οικογένεια (βιολογία)|οικογένειας]] και πάνω. Γενετικές αναλύσεις αυτής της σχέσης έχουν επίσης ξεκαθαρίσει την [[φυλογενετική]] των λεμούριων και υποστηρίζουν την υπόθεση ότι οι λεμούριοι [[ωκεάνια διασπορά|διέπλευσαν]] προς την Μαδαγασκάρη. Παρά την γενική συμφωνία ως προς την φυλογενετική τους, η ταξινομία των λεμούριων είναι ακόμα υπό αμφισβήτηση.
 
==Ιστορικό==
* Τάξη [[Πρωτεύοντα]]
** Υποτάξη [[Στρεψίρρινοι]]: μη τάρσιοι προπίθηκοι
*** '''Ενδοτάξη [[Δωβεντόνια|Χειρομυΐμορφα]]''': [[άι -άι]]
*** '''Ενδοτάξη Λεμουριόμορφα'''
**** Υπεροικογένεια [[Χειρογαλεοειδή]]
|}
 
Η ταξινόμηση αρκετών τάξων λεμούριων έχει προκαλέσει ιδιαίτερες διαφωνίες. Πιο σημαντικό από όλα, η ταξινόμηση του [[άι -άι]] είναι αμφιλεγόμενη από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό στη δυτική επιστήμη το 1782, και είναι το θέμα διαφωνιών μέχρι πολύ πρόσφατα.<ref name="Garbutt 2007 85–86"/><ref name="Tattersall 1982 246–247"/><ref>{{harvnb|Sterling|McCreless|2006|pp=159–184}}</ref> Επιχειρηματολογώντας εναντίων της θεωρίας της [[φυσική επιλογή|φυσικής επιλογής]] του [[Κάρολος Δαρβίνος|Κάρολου Δαρβίνου]], ο [[Ρίτσαρντ Όουεν]] ισχυρίστηκε ότι τα διακριτικά χαρακτηριστικά του άι -άι, συμπεριλαμβανομένων των συνεχώς αναπτυσσόμενων [[κοπτήρες|κοπτήρων]] και του μοναδικού, πολύ ευέλικτου μεσαίου δακτύλου, είναι τόσο τέλεια προσαρμοσμένα στις χρήσεις τους για εξαγωγή τροφής που δεν θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί σταδιακά μέσω της φυσικής επιλογής.<ref>{{harvnb|Sterling|McCreless|2006|p=159}}</ref> Πιο πρόσφατα, η ταξινόμηση του άι -άι δημιούργησε προβλήματα στην υπόθεση ότι τα πρωτεύοντα αποίκησαν τη Μαδαγασκάρη με διάπλευση. Αν αυτό το είδος δεν σχηματίζει [[μονοφυλία|μονοφυλετική ομάδα]] με τους υπόλοιπους λεμούριους, τότε θα πρέπει να είχαν συμβεί πολλαπλά φαινόμενα αποικισμού ώστε να εξηγηθεί η εμφάνιση των λεμούριων στη Μαδαγασκάρη.<ref name="Garbutt 2007 85–86"/>
 
[[File:Aye-aye (Daubentonia madagascariensis) 2b.jpg|thumb|Το [[άι -άι]]]]
[[File:Aye-Aye (Chiromys madagascariensis).png|left|thumb|Το [[άι -άι]] είναι παραδοσιακά δύσκολο να ταξινομηθεί λόγω των μοναδικών χαρακτηριστικών του.]]
Μέχρι την δημοσίευση μιας οριστικής ανατομική μελέτης το 1866 από τον Όουεν, οι πρώτοι φυσιοδίφες δεν ήταν σίγουροι για το κατά πόσο το [[άι -άι]] (γένος ''Daubentonia'') ήταν [[πρωτεύοντα|πρωτεύον]], [[τρωκτικό]] ή [[μαρσιποφόρο]].<ref name="sterling159">{{harvnb|Sterling|McCreless|2006|pp=159–160}}</ref><ref>{{harvnb|Ankel-Simons|2007|pp=257}}</ref><ref>{{harvnb|Garbutt|2007|pp=205–207}}</ref><ref>{{harvnb|Owen|1866|p=36}}</ref> Στα τέλη του δεκάτου ογδόου αιώνα, για παράδειγμα, το άι -άι ταξινομούντανταξινομείτο στο γένος των σκίουρων ''[[Sciurus]]''.<ref>{{harvnb|Elliot|1907|p=552}}</ref> Δίνοντας έμφαση στα χαρακτηριστικά πρωτεύοντος του, όπως η [[οπισθοκογχική ράβδος]], η [[στερεοσκοπική όραση]], και ο [[αντίχειρας|αντιτακτός αντίχειρας]], έναντι των τρωκτικοειδών δοντιών των τρωκτικών, ο Όουεν έδειξε την συγγένειά του με τα άλλα πρωτεύοντα.<ref name="sterling159"/><ref>{{harvnb|Owen|1866|p=96}}</ref> Το 1996, ο Άνκελ-Σίμονς απέδειξε ότι το σχήμα και η διάταξη των ελαττωμένων [[νεογιλά δόντια|νεογιλών κοπτήρων]] του, υποδεικνύουν ότι το γένος του έχει κοινή καταγωγή με τα πρωτεύοντα που διαθέτουν [[κτενωτά δόντια]].<ref>{{harvnb|Simons|1997|pp=142–166}}</ref> Ωστόσο, η τοποθέτηση του άι -άι εντός των πρωτευόντων παρέμεινε προβληματική μέχρι πολύ πρόσφατα. Ο [[καρυότυπος]] του άι αί-άι είναι σημαντικά διαφορετικός από αυτόν των κοντινότερων συγγενών του, τους λόρις και τους υπόλοιπους λεμούριους, με αριθμό διπλοειδών [[χρωμοσωμάτων]] 2n=30.<ref>{{harvnb|Ankel-Simons|2007|p=544}}</ref> Με βάση την ανατομία του, ερευνητές έχουν υποστηρίξει την ταξινόμηση του γένους ''Daubentonia'' ως εξειδικευμένου [[ιντριίδες|ιντριίδη]], αδελφική ομάδα όλων των στρεψίρρινων, και ακαθόριστο τάξο εντός των πρωτευόντων.<ref>{{harvnb|Yoder|2003|p=1242}}</ref> Το 1931, ο Σβάρτς χαρακτήρισε το άι -άι ώς παρακλάδι των ιντριίδων, ισχυριζόμενος ότι οι λεμούριοι ήταν μονοφυλετική ομάδα,<ref>{{harvnb|Schwarz|1931|p=400}}</ref> ενώ ο Reginald Innes Pocock είχε προηγουμένως τοποθετήσει το άι -άι εκτός των λεμούριων.<ref>{{harvnb|Pocock|1918|pp=51–52}}</ref> Την ίδια χρονιά, οι Anthony και Coupin ταξινόμησαν το άι -άι στην ενδοτάξη Χειρομυΐμορφα (Chiromyiformes), αδελφική ομάδα των υπόλοιπων στρεψίρρινων. Ο Κόλιν Γκρόουβς κράτησε αυτή την ταξινόμηση το 2005 επειδή δεν ήταν εντελώς πεπεισμένος ότι το άι -άι σχημάτιζε κλάδο με τους υπόλοιπους λεμούριους,<ref>{{harvnb|Groves|2005|loc=[http://www.bucknell.edu/msw3/browse.asp?id=12100096 Chiromyiformes]}}</ref> παρά το ότι μοριακοί έλεγχοι είχαν δείξει ότι οι [[άι-άι|Δωβεντονιίδες]] ήταν βασική ομάδα όλων των λεμουριόμορφων.<ref name="Yoder 2003 1243">{{harvnb|Yoder|2003|p=1243}}</ref> Το 2008, ο Ράσελ Μίτερμάιερ, ο Κόλιν Γκρόουβς, και άλλοι απέφυγαν να επιδοθούν στην ανωτέρου επιπέδου ταξινομία ορίζοντας τους λεμούριους ως μονοφυλετική ομάδα περιέχουσα πέντε ζώσες οικογένειες, συμπεριλαμβανομένων και των Δωβεντονιίδων[[Άι-άι|Δωβεντονιιδών]].<ref>{{harvnb|Mittermeier|Ganzhorn|Konstant|Glander|2008|p=1614}}</ref>
 
{{κλαδόγραμμα|τίτλος=Ανταγωνιστικές φυλογενέσεις των λεμούριων
|label1='''Κλάδος&nbsp;λεμούριων'''&nbsp;
|1={{Κλάδος2
|1=[[Άι-άι|Δωβεντονιίδες]]
|2={{Κλάδος2
|1={{Κλάδος2
}}
 
Μια άλλη ερμηνία της καταγωγής του [[άι -άι]] έθεσε για άλλη μία φορά υπό αμφισβήτηση την κοινή καταγωγή των λεμούριων. Το άι -άι και το στρεψψίρινο[[στρεψίρρινοι|στρεψίρρινο]] πρωτεύον [[πλησιοπίθηκος]] από την Αφρική, έχουν ομοιότητες στο σχήμα του κρανίου και την μορφολογία της κάτω γνάθου, πράγμα που υποδεικνύει ότι το τελευταίο θα μπορούσε να είναι πρωτόγονος συγγενής του άι -άι. Ωστόσο, η τοποθέτηση ενός προγόνου του άι -άι στην Αφρική θα προϋπέθετε πολλαπλές αποικίσεις της Μαδαγασκάρης από στρεψψίρινα πρωτεύοντα. Μοριακές αναλύσεις ενδέχεται να το υποστηρίζουν αυτό, καθώς δείχουν ότι το άι -άι ήταν το πρώτο που διαφοροποιήθηκε στον κλάδο των λεμούριων και ότι οι άλλες οικογένειες λεμούριων δεν διαφοροποιήθηκαν παρά αρκετά αργότερα.<ref>{{harvnb|Godinot|2006|p=457–458}}</ref><ref>{{harvnb|Chatterjee|Ho|Barnes|Groves|2009|pp=3, 5}}</ref>
 
Οι χειρογαλεΐδες, που συχνά κατατάσσονταν μαζί με τους γαλάγους από τους πρώτους μελετητές, τοποθετούνταν μαζί με τους άλλους λεμούριους από την ταξινόμηση του Γκέγκορι το 1915 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν αρκετοί ανθρωπολόγοι πρότειναν με βάση μορφολογικά δεδομένα ότι ήταν πιο συγγενικοί με τα λορισίμορφα.<ref name="Tattersall 1982 246–247"/><ref name="Groves 2001 55">{{harvnb|Groves|2001|p=55}}</ref> Εντούτοις, σχετικές γενετικές μελέτες τοποθετούν πλέον τους χειρογαλεΐδες στον κλάδο των λεμουριόμορφων, και ο ίδιος ο Γκρόουβς, ο οποίος είχε προάγει την σχέση χειρογαλεϊδών-λορισίμορφων σε μία εργασία του το 1974, το 2001 θεωρούσε την ιδέα αυτή αποδεδειγμένα λάθος.<ref name="Groves 2001 55"/><ref>{{harvnb|Yoder|2003|pp=1242–1243}}</ref>
1.955

επεξεργασίες