Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

μ
Διόρθωση συντακτικών λαθών του κώδικα με τη χρήση AWB (11774)
==Πρόλογος ==
([[Χρησμός]] για τη σωτηρία)
Ακούγονται θρήνοι από την πόλη. Iκέτες από τη Θήβα έρχονται και ακουμπούν στον βωμό των ανακτόρων ικετήριους κλάδους. Ο Οιδίποδας εμφανίζεται και απευθύνεται στους πολίτες: "γιατί γέμισε η πόλη θυμιατήρια<ref>οταν μια πόλη μαστιζόταν από θεομηνία, γινόταν πάνδημη ικεσία, προσεύχονταν όλοι μαζί </ref> και μοιρολόγια;" τους ρωτά. "Βγήκα να ακούσω από το στόμα σας κι όχι από αγγελιαφόρους, πείτε μου, πείτε στον ένδοξο, όπως όλοι με λένε Οιδίποδα, τι θέλετε". Η τραγωδία ξεκινά με την ειρωνεία ο Οιδίποδας να εμφανίζεται καμαρώνοντας δικαιολογημένα για την δόξα του, την οποία τονώνουν στην συνέχεια και οι ιερείς που παίρνουν το λόγο για να εξηγήσουν την αιτία του ερχομού τους:
[[File:IngresOdipusAndSphinx.jpg|right|thumb|240px|Ο Οιδίπους βρίσκει τη λέξη '''άνθρωπος''' στο αίνιγμα της [[Σφίγγα]]ς, έργο του [[Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ενγκρ|Ενγκρ]] 1805]]
{{απόσπασμα|
 
(Ικεσία Ιοκάστης και Χορού)
"Η χώρα υποφέρει κι εσείς λογομαχείτε" τους μαλώνει και τους δύο. Ο [[Κρέων]] αντιδρά γιατί ο Οιδίπους θέλει να τον σκοτώσει και ο Οιδίπους αντιλέγει ότι το κάνει επειδή πρώτος ο Κρέων τον παγίδευσε. Η Ιοκάστη τους εκλιπαρεί να δείξουν ψυχραιμία Ο χορός παρεμβαίνει και ζητά από τον Οιδίποδα να ξανασκεφτεί όσα είπε και να δείξει επιείκεια και λογική και να μην εκτοξεύει άδικες κατηγορίες εναντίον ορκισμένου<ref>ο όρκος είχε ιδιαίτερη βαρύτητα στα δικαστήρια, όπου θεωρείτο σχεδόν αποδεικτικό στοιχείο</ref> φίλου. "Τότε είναι σαν να καταστρέφω τον εαυτό μου" λέει ο βασιλιάς. "Η χώρα δυστυχεί και στα παθήματά της δεν πρέπει να προστεθεί άλλο", λέει ο χορός, οπότε ο Οιδίπους υποχωρεί. "Ας φύγει ελεύθερος κι αν εξοριστώ εγώ ατιμασμένος...", λέει ο Οιδίποδας και διώχνει τον Κρέοντα.
 
(Αντιστροφή)
Ο [[Οιδίπους]] αρχίζει να συνειδητοποιεί την φρικτή αλήθεια επειδή η [[Ιοκάστη]] μίλησε για διασταύρωση τριών οδών. Ζητάει να μάθει πότε έγινε αυτό ακριβώς και πού ήταν το σημείο,<ref>εδώ μπορείτε να δείτε το σημείο στο google map: https://www.google.com/maps/place/38%C2%B010%2705.4%22N+22%C2%B037%2728.3%22E/@38.47447,22.681129,3a,75y,90t/data=!3m5!1e2!3m3!1s39442299!2e1!3e10!4m2!3m1!1s0x0:0x0</ref> συνάντησης τριών οδών και καθώς εκείνη του λέει, αναλογίζεται το σημείο στο οποίο την ίδια εποχή είχε σκοτώσει εκείνος κάποιους άνδρες, δίχως να ξέρει ότι επρόκειτο για τον Λάιο και την συνοδεία του. Ρωτάει για πρώτη φορά να μάθει το παρουσιαστικό του Λαΐου και η Ιοκάστη του λέει "είχαν μόλις αρχίσει να ασπρίζουν τα μαλλιά του<ref>''χνοάζων'' : γύρω στα 50</ref> και έμοιαζε λίγο με εσένα". Ζητά να μάθει πόσοι ήταν, ελπίζοντας να ακούσει ότι ο Λάιος είχε μεγάλη συνοδεία, αλλά η Ιοκαστη του λέει ότι ήταν όλοι κι όλοι πέντε, με μια άμαξα που έφερε τον Λάιο. "Και ποιος σου εξιστόρησε όσα έγιναν" ρωτάει πλέον με μεγάλη αγωνία ο Οιδίπους. "Ένας υπηρέτης, που έζησε" απαντά εκείνη. "Είναι εδώ;" ζητά να μάθει ο Οιδίπους. "Όχι" απαντά εκείνη. "Όταν ήρθε και είδε ότι είχες γίνει εσύ βασιλιάς, άγγιξε τα χέρια μου<ref>οι ικέτες άγγιζαν τα χέρια, τα γόνατα ή το γένι εκείνου που ικέτευαν</ref> και παρακάλεσε να τον στείλω στους αγρούς για να βλέπει μόνον από μακριά την πόλη". Ο [[Οιδίποδας]] ζητάει να τον δει όσο γρηγορὀτερα γίνεται. Η Ιοκάστη συμφωνεί αλλά θέλει να μάθει γιατί αγωνιά.
 
Της λέει ότι πατέρας του ήταν ο [[Πόλυβος]] της [[Αρχαία Κόρινθος|Κορίνθου]], αλλά σε μια ταβέρνα ένας μεθυσμένος είπε ότι ο Οιδίπους δεν ήταν γνήσιο βασιλόπουλο. Εκείνος θύμωσε και όταν γύρισε στα ανάκτορα ζήτησε εξηγήσεις από τους γονείς του, που βρήκαν γελοίο να δίνει σημασία στα λόγια μεθυσμένων. Ο ίδιος όμως δεν ησύχαζε και πήγε στους Δελφούς, που του έδωσαν έναν φοβερό χρησμό, ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του και θα παντρευτεί τη μητέρα του. Αποφάσισε τότε να μην ξαναγυρίσει στην Κόρινθο, ακριβώς για να αποφύγει το πεπρωμένο που όριζε ο χρησμός.
 
"Καθώς ταξίδευα έφθασα" λέει στην Ιοκάστη, "στο σταυροδρόμι<ref>ο Παυσανίας αναφέρει ότι στο σημείο αυτό του είχαν δείξει τον τάφο του Λάιου και των ακολούθων του. Απέχει 3 ώρες από τους Δελφούς και πρόκειται για το σημείο συνάντησης της οδού που έρχεται από τους Δελφούς και καταλήγει στη Θήβα και της οδού Δαυλείας (από τη [[Δαύλεια]]) προς [[Δελφοί|Δελφούς]], μεταξύ του όρους [[Κίρφη]]ς και του [[Παρνασσός|Παρνασσού]]</ref> που ανέφερες ότι σκότωσαν τον βασιλιά Λάιο. Εκεί προσπάθησαν να με πετάξουν έξω από τον δρόμο με τη βία και θύμωσα, οπότε χτύπησα τον ηνίοχο. Ο γέροντας από την άμαξα το είδε αυτό και όταν πλησίασε πιο κοντά μου το αμάκι, με χτύπησε στο κεφάλι με το μαστίγιο. Τον χτύπησα τότε κι εγώ με τη ράβδο μου και έπεσε από το αμάξι και μετά χτύπησα και φόνευσα και τους άλλους... Και αν αυτός ήταν ο Λάιος τότε εγώ ο τρισκατάρατος πρέπει να φύγω με τον νόμο που εγώ θέσπισα, και θα αναγκαστώ να βρω καταφύγιο μονάχα στην Κόρινθο, όπου όμως φοβάμαι μήπως σκοτώσω τον πατέρα μου Πόλυβο και παντρευτώ τη μητέρα μου."
Πολλοί είδαν στον ύπνο τους ότι κοιμήθηκαν τάχα με την μητέρα τους•<br>
Όποιος δεν σκέφτεται τέτοια, περνάει πιο εύκολη ζωή.}}
Ο αγγελιοφόρος καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά αφού κανονικά το ζευγάρι έπρεπε να πανηγυρίζει και ρωτά να μάθει. Όταν ο Οιδίπους του λέει για τον τρομερό χρησμό ότι θα παντρευτεί τη μάνα του, την βασίλισσα της Κορίνθου Μερόπη, τη χήρα του Πολύβου, και ότι μάλλον σκέφτεται να μην αναλάβει το θρόνο της πόλης εξαιτίας αυτού του φόβου του, ο αγγελιοφόρος του αποκαλύπτει ότι άδικα αγωνιά, γιατί η Μερόπη δεν είναι η μητέρα που τον γέννησε. Του εκμυστηρεύεται, επειδή τον αγαπά και θέλει να απαλύνει την αγωνία του, ότι ο Πόλυβος τον υιοθέτησε κι ότι αυτός ο ίδιος, ο αγγελιοφόρος, ήταν εκείνος που τον βρήκε νεογέννητο, παρατημένο στα βουνά, τον λυπήθηκε και τον πήγε στο βασιλιά της Κορίνθου που ως τότε δεν είχε καταφέρει να αποκτήσει παιδιά.
 
Όταν ο Οιδίπους τον ρωτάει σε ποιο βουνό τον είχε βρει, ο αγγελιοφόρος του λέει "στον [[Κιθαιρώνας|Κιθαιρώνα]], όπου τότε τριγυρνούσα ως βοσκός". "Και γιατί με λυπήθηκες;" ρωτά να μάθει ο Οιδίποδας. "Κοίτα τις αρθρώσεις στα πόδια σου και θα καταλάβεις" του απαντά . "Στα πόδια σου είχαν περασμένη περόνη. Από αυτό το γεγονός σε έβγαλαν και Οιδίποδα." Ο Οιδίποδας ρωτά τον αγγελιοφόρο αν αυτό το έπαθε από την μητέρα ή τον πατέρα του. Εκείνος του λέει ότι αυτά τα ξέρει καλύτερα εκείνος που τον άφησε εκεί, ένας δούλος του Λαΐου. Ο Οιδίπους θέλει να βρει τον υπηρέτη του Λαΐου, γιατί προβληματίζεται αν είναι παιδί κάποιας δούλας, όμως θέλει να μάθει για την καταγωγή του όσο ταπεινή κι αν είναι. Πληροφορείται ότι ο υπηρέτης του Λαΐου που τον είχε εγκαταλείψει στον Κιθαιρώνα είναι ο ίδιος με εκείνον που ούτως ή άλλως ψάχνει ως αυτόπτη μάρτυρα στον φόνο του Λαΐου. Στρέφεται στην Ιοκάστη, που προσπαθεί να τον καθησυχάσει: "μάταια λόγια, μη δίνεις σημασία".
 
Στην επιμονή του η [[Ιοκάστη]] που έχει συνειδητοποιήσει την αλήθεια, τον παρακαλεί να μη δώσει συνέχεια: "φτάνει που υποφέρω εγώ, μην τα σκαλίζεις άλλο αν ενδιαφέρεσαι για την ζωή σου. Δυστυχισμένε, μακάρι να μη μάθεις ποτέ ποιος είσαι" λέει. "Δυστυχισμένε... άλλη λέξη δεν μπορώ πια να βρω για σένα αποχαιρετώντας σε και μετά από αυτή, ποτέ τίποτα" και μπαίνει στο ανάκτορο φανερά ταραγμένη.
έζησα με εκείνους που δεν έπρεπε να ζήσω μαζί,<br>
σκότωσα εκείνους που δεν έπρεπε να σκοτώσω".}}
 
 
==Δ΄Στάσιμο==
==Έξοδος==
(Η κάθαρση)
Ο Εξάγγελος ανακοινώνει ότι "πέθανε η σεβαστή Ιοκάστη, γεμάτη απόγνωση μπήκε με μιας στη κρεβατοκάμαρη και άρχισε να τραβάει τα μαλλιά της και να ουρλιάζει στον Λάιο ότι την άφησε να αποκτήσει άνδρα από τον άνδρα της, και να γεννάει παιδιά απ' τα παιδιά της". Μπαίνει σαν τρελός στο ανάκτορο, συντετριμμένος αλλά και ωρυόμενος ο Οιδίποδας που τα έχει πια χαμένα και ρωτάει να μάθει "που είναι η γυναίκα μου" και μετά "που είναι η μητέρα, η μητέρα μου και μητέρα των παιδιών μου". Ύστερα ορμάει στην κρεβατοκάμαρη σπάζοντας την πόρτα που είχε κλείσει η [[Ιοκάστη]] και τη βρήκε κρεμασμένη. Την ελευθερώνει από την αγχόνη βογκώντας και κραυγάζοντας και ύστερα βγάζει τις χρυσές καρφίτσες που εκείνη είχε στους ώμους του ρούχου της<ref> δεν έραβαν ακόμα τα μανίκια στον ώμο και στερέωναν το ρούχο με είδος καρφίτσας</ref> και τις μπήγει στα μάτια του λέγοντας:
{{απόσπασμα|
"δεν θα ξαναδούν ούτε όσα παθαίνω, <br>
"ας μη φοβηθεί να με αγγίξει, γιατί τα δικά μου βάσανα <br>
κανείς δεν μπορεί να τα υποφέρει εκτός από εμένα".}}
Τέλος αποχαιρετά τις κόρες του με την αγωνία του τί ζωή τις περιμένει ως παιδιά τόσο άνομου γάμου και απομακρύνεται από τη Θήβα, που πλέον ελέγχεται από τον Κρέοντα.
 
==Βασικά μοτίβα==
Σε μια σύγχονη ανάγνωση (που όμως είναι πιθανό να είχε απασχολήσει και το [[Σοφοκλής|Σοφοκλή]], απλά δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε) τίθεται και το ζήτημα της [[Αυτοεκπληρούμενη προφητεία|αυτοεκπληρούμενης προφητείας]], όπου το άτομο υπό το βάρος της δικής του πεποίθησης ή της κοινωνικής πίεσης και πίστης για την ορθότητα της προφητείας, ουσιαστικά νιώθει την ανάγκη να την εκπληρώσει (π.χ. όταν τυφλώνεται ο Οιδίποδας, μπορεί να θέλει να ολοκληρώσει απλά την προφητεία του [[Τειρεσίας|Τειρεσία]] και αν δεν την γνώριζε, ίσως να μην έβγαζε τα μάτια του).
 
Η ελευθερία της βούλησης είναι στο επίκεντρο του έργου και υπάρχουν δύο αναγνώσεις: ότι ο άνθρωπος είναι δούλος της μοίρας του, αλλά και η αντίθετη, ότι είναι στο χέρι του να την αποφύγει.
 
Με την πρώτη συνηγορεί όλο το έργο από την αρχή έως το τέλος, αφού ο Οιδίπους δεν μπορεί παρά να κάνει τις επιλογές που έκανε, σαν να ήταν όλες μονόδρομος. Δεν μπορεί να μην αναζητήσει τις ρίζες του, δηλαδή τους βιολογικούς του γονείς, δεν μπορεί να μη φύγει μακριά από τον πατέρα που αγαπά αφού του λένε οι ιερείς ότι μπορεί να τον σκοτώσει, δεν μπορεί να αποφύγει τη συνάντηση με τον Λάιο αφού το φέρνει η τύχη να διασταυρωθούν οι άμαξές τους, δεν μπορεί να μην αμυνθεί αφού του επιτίθενται οι συνοδοί του Θηβαίου βασιλιά, δεν μπορεί να τους αφήσει ζωντανούς ίσως γιατί θα τον κατατρέξουν, δεν μπορεί να σωπάσει και να αυτοκτονήσει στην [[Σφίγγα]] αλλά ούτε και σαν φυσιολογικός άνθρωπος να αρνηθεί μετά την τιμή να γίνει βασιλιάς σε μια χώρα.
 
Βαθύτερα όμως το ίδιο έργο δείχνει και προς την αντίθετη κατεύθυνση, αφού τίποτα δεν θα είχε συμβεί αν α) ο Οιδίποδας δεν πήγαινε στους Δελφούς να μάθει ποιοι είναι οι πραγματικοί γονείς του, αφού ήταν κουβέντα μέθυσου και οι γονείς του, το απέκλεισαν ή αν β) έστω και τότε, παίρνοντας τον χρησμό δεν εφησύχαζε (γιατί ο χρησμός του είπε ότι θα σκοτώσει τον πατέρα του, εκείνος όμως δεν είχε ρωτήσει αυτό -είχε ρωτήσει ποιός ήταν ο πατέρας του). Μόλις όμως παίρνει το χρησμό αποφασίζει να ξεχάσει την βαθιά, αρχική απορία του για τους αληθινούς γονείς του και εστιάζεται στο πώς δεν θα σκοτώσει τον πατέρα του, οπότε φεύγει από τον Κόρινθο. Αν γ) δεν αποφάσιζε να λογομαχήσει για θέμα προτεραιότητας στη διασταύρωση της Δαυλείας οδού και υποχωρούσε, αν δ) έστω δεν επιτίθετο φονικά στους τέσσερις άνδρες, αλλά τους τραυμάτιζε και έφευγε, γιατί ένας άντρας δεν σκοτώνει τέσσερις χωρίς να μαίνεται, αν τέλος ε) ο Οιδίποδας δεν είχε τη φιλοδοξία να γίνει βασιλιάς, αφού και στην Κόρινθο βασιλόπουλο ήταν κι έφυγε και θα μπορούσε θεωρητικά να αρκεστεί σε μια σεμνή μοίρα.
 
Η μοίρα επίσης έχει διπλή ανάγνωση: α) ο θεατής και ο [[Σοφοκλής]] βέβαια, γνωρίζει ότι ο Οιδίπους θα πέθαινε μωρό στον Κιθαιρώνα αφού τον πέταξε εκεί δεμένο η ίδια η μάνα και ο πατέρας του. Το γεγονός ότι έζησε ήταν ήδη ένα θαύμα, όπως διπλό θαύμα ήταν πως η μοίρα τον έστειλε να γίνει βασιλόπουλο στην Κόρινθο επειδή ήταν άτεκνοι οι βασιλείς κι έψαχναν μυστικά για διάδοχο από άλλη μάνα. β) Από την άλλη βέβαια, η μοιρολατρική άποψη (που είναι και η επικρατέστερη) τεκμηριώνεται με πολύ απλό τρόπο: έπρεπε να βγει αληθινός ο χρησμός και να ακολουθήσει ο Οιδίποδας το γραμμένο ή το πεπρωμένο του, γι' αυτό και κρατήθηκε ζωντανός, κι έγινε βασιλόπουλο, και τα έβγαλε πέρα με την Σφίγγα, ώστε τελικά να σκοτώσει τον πατέρα του και να νυμφευτεί την μητέρα του.
Στο εξωτερικό……….
==Ταινίες==
Μια ταινία του 1957 παίχτηκε στο Καναδέζικο Φεστιβάλ Κινηματογράφου και οι ηθοποιοί φορούσαν μάσκες κατά τα πρότυπα της αρχαίας τραγωδίας, με το κείμενο να είναι μεταφρασμένο ή σε απόδοση του [[Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς|Ουίλιαμ Γέιτς]] <ref>[http://www.imdb.com/title/tt0050792/ Oedipus Rex (1957) - IMDb<!-- Bot generated title -->]</ref> Επίσης σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές του έργου ήταν του 1968 στις ΗΠΑ και του 1967 από τον [[Πιέρ Πάολο Παζολίνι|Παζολίνι]]. Στο πρώτο<ref>[http://www.imdb.com/title/tt0063376/ Oedipus the King (1968) - IMDb<!-- Bot generated title -->]</ref> Οιδίπους ήταν ο [[Κρίστοφερ Πλάμερ]], Ιοκάστη η [[Λίλι Πάλμερ]], Τειρεσίας ο [[Όρσον Γουέλς]] και επικεφαλής του χορού ο [[Ντόναλντ Σάδερλαντ]]. Η ταινία είχε τολμήσει τότε να δείξει τον Οιδίποδα και την Ιοκάστη να ερωτοτροπούν στο κρεβάτι τους . Έπαιζαν επίσης μετέχοντας στο [[Χορός|Χορό]] οι [[Δήμος Σταρένιος]], ο [[Μίνως Αργυράκης]], ο [[Μανώλης Δεστούνης]], ο [[Γιώργος Διαλεγμένος]]. Την μουσική είχε γράψει ο [[Γιάννης Χρήστου]].
Το έργο του Παζολίνι, με τίτλο «Edipo re»<ref>[http://www.imdb.com/title/tt0061613/ Oedipus Rex (1967) - IMDb<!-- Bot generated title -->]</ref> ήταν κάπως παραλλαγμένο στις αρχικές σκηνές. Ένα νεαρό ζευγάρι αποκτά γιο στην προπολεμική [[Ιταλία]] , αλλά ο άντρας από ζήλεια παίρνει το αγοράκι και το εγκαταλείπει στο δάσος, οπότε αλλάζει το σκηνικό και ο χρόνος και ο Παζολίνι μας μεταφέρει στην ελληνική αρχαιότητα. Το βρέφος υιοθετείται από τον Πόλυβο και τη Μερόπη ([[Αλίντα Βάλι]]). Η ιστορία ακολουθεί πιστά το Σοφοκλή και ο Οιδίπους παντρεύεται την [[Ιοκάστη]] ([[Σιλβάνα Μαγκάνο]]).
Ακόμα μεγαλύτερη προσαρμογή είχε η ιστορία στην [[Κολομβία]], όμως από τα χέρια και το μυαλό του [[Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες|Γκαρσία Μάρκες]] , για την ταινία του Χόρχε Τριάνα το 1996, με τίτλο «Edipo Alcalde» <ref>[http://www.imdb.com/title/tt0116170/?ref_=ttpl_pl_tt Oedipo alcalde (1996) - IMDb<!-- Bot generated title -->]</ref> (Οιδίπους Κυβερνήτης ή δήμαρχος). Εκεί ο Οιδίπους όπως τον έπλασε ο Μάρκες και δυο βοηθοί του, είναι ένας νεαρός ειρηνιστής που εκλέγεται δήμαρχος σε μια σπαρασσόμενη περιοχή και προσπαθεί να συμβιβάσει αντάρτες και στρατό. Σε ανταλλαγή πυρών σκοτώνει κάποιους δίχως να ξέρει ποιους και φεύγει για να γλιτώσει τη ζωή του. Μαθαίνει μετά κάποια στιγμή ότι σκοτώθηκε ο Λάιος, ένα σημαντικό στέλεχος των ανταρτών, αλλά δεν συνδέει τα γεγονότα με το δικό του περιστατικό και το ξεχνάει. Γνωρίζεται τότε με την αρκετά μεγαλύτερή του Ιοκάστη, μια γυναίκα που ζει αρκετά μόνη, και που πριν από 30 χρόνια είχε συνευρεθεί με τον Λάιο και είχε γεννήσει έναν γιο.
 
 
==Το [[Οιδιπόδειο σύμπλεγμα]]==
[[Αρχείο:AmaliaFreud.jpg|thumb|upright|Ο 17χρονος [[Σίγκμουντ Φρόιντ]] με τη δική του μητέρα το 1873]]
Την εποχή που η αρχαία ελληνική τραγωδία ήταν στις δόξες της και έκανε διεθνή σταδιοδρομία, ο [[Αυστρία|Αυστριακός]] ψυχίατρος [[Σίγκμουντ Φρόιντ]] παρακολούθησε την [[τραγωδία]] του [[Σοφοκλής|Σοφοκλέους]] και εμπνεύσθηκε όχι μόνο την ονομασία αλλά και την ουσία της θεωρίας του για το ομώνυμο σύμπλεγμα. Θεώρησε ότι το σύμπλεγμα αυτό ήταν παγκόσμιο φαινόμενο από καταβολής κόσμου και ευθυνόταν για μεγάλο μέρος του αισθήματος ενοχής που διακατέχει τον άνθρωπο. Στήριξε την θεωρία του στις δικές του παρατηρήσεις κατά την παρακολούθηση του δράματος, στις παρατηρήσεις του επάνω σε άλλους θεατές, στις έρευνές του σε νευρωτικά αλλά και φυσιολογικά παιδιά αλλά κυρίως στο γεγονός ότι ο ''Οιδίπους Τύραννος'' ήταν εξαιρετικά δημοφιλής τραγωδία τόσο στον αρχαίο όσο και στον σύγχρονο κόσμο -το ίδιο θεωρούσε και για τον ''[[Άμλετ|]]''Άμλετ'']], ως κλασικό, διαχρονικό θέμα.<ref>[http://www.psyartjournal.com/article/show/armstrong-oedipus_as_evidence_the_theatrical_backg του Richard Armstrong, 1999]</ref> Έγραφε σχετικά στην ''Ανάλυση των ονείρων'' :
{{απόσπασμα|
"ίσως είναι μοίρα όλων μας να κατευθύνουμε την πρώτη ερωτική μας επιθυμία προς την μητέρα<br>
και το πρώτο μίσος ή την πρώτη δολοφονική μας επιθυμία εναντίον του πατέρα.<br>
Τα όνειρά μας, μας πείθουν ότι έτσι έχουν τα πράγματα<ref> Η Ανάλυση των Ονείρων, κεφάλαιο 5, Το Υλικό και η Πηγή των Ονείρων</ref>}}
Άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο κάποια στιγμή από το 1897, μετά τον θάνατο του πατέρα του και αφού είδε την τραγωδία στο θέατρο, μέχρι το 1909. Τότε πρότεινε την λίμπιντο του Οιδίποδος προς τη μητέρα ως "πυρηνικό σύμπλεγμα" όλων των νευρώσεων. Μέχρι το 1918 φαίνεται να επεξεργάζεται το θέμα της [[αιμομιξία]]ς και το 1919 ολοκληρώνει τη θεωρία του
 
 
{{Authority control}}
 
 
{{DEFAULTSORT:Οιδιπους τυραννος}}
16.024

επεξεργασίες