Συμμαχία της Δήλου: Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων

Ξέρξη(πράγμα που οδήγησε του Σπαρτιάτες στην εκτέλεσή του) Στόχος της => Ξέρξη (πράγμα που οδήγησε του Σπαρτιάτες στην εκτέλεσή του). Στόχος
μ (Δεν υπήρχε ο κύριος λόγος)
(Ξέρξη(πράγμα που οδήγησε του Σπαρτιάτες στην εκτέλεσή του) Στόχος της => Ξέρξη (πράγμα που οδήγησε του Σπαρτιάτες στην εκτέλεσή του). Στόχος)
[[Αρχείο:Map athenian empire 431 BC-el.svg|thumb|300px|''Χάρτης της Δηλιακής Συμμαχίας πριν την έναρξη του [[Πελοποννησιακός Πόλεμος|Πελοποννησιακού Πολέμου]] το [[431 π.Χ.]]]]
Η '''Δηλιακή Συμμαχία''' ήταν μια πολιτική και στρατιωτική ένωση περίπου 150<ref>{{cite book |last=Martin |first=Thomas |title=«Ancient Greece: From Prehistoric to Hellenistic Times» |publisher=Yale University Press |date=[[11 Αυγούστου]] [[2001]] |isbn=978-0300084931}}</ref> αρχαίων ελληνικών [[πόλη-κράτος|κρατών-πόλεων]] κατά τον [[5ος αιώνας π.Χ.|5ο αιώνα π.Χ.]], υπό την κηδεμονία της πόλης των [[Αθήνα|Αθηνών]]. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι, τα κίνητρα που ώθησαν τους Ίωνες να στραφούν στην Αθήνα, για να αναλάβει εκείνη επικεφαλής των επιχειρήσεων (και όχι η Σπάρτη), ήταν από τη μία η συγγένεια αφού η Αθήνα εθεωρείτο μητρόπολη της Ιωνίας και από την άλλη ο φόβος για τη βιαιότητα που χαρακτήριζε την συμπεριφορά του βασιλιά της Σπάρτης, Παυσανία, καθώς οι Έλληνες της Ιωνίας δεν ήθελαν να τους φέρονται σαν να ήταν δούλοι. Κυρίως λόγος όμως ήταν ότι ο Παυσανίας είχε κατηγορηθεί για προδοσία και για συνεργασία με τον Πέρση βασιλιά Ξέρξη (πράγμα που οδήγησε του Σπαρτιάτες στην εκτέλεσή του). Στόχος της ήταν η περαιτέρω αντιμετώπιση της περσικής απειλής μετά τη νίκη των [[Έλληνες|Ελλήνων]] στη [[Μάχη των Πλαταιών]] προς το τέλος των [[Περσικοί πόλεμοι|Μηδικών Πολέμων]]. Ιδρυμένη το [[478 π.Χ.]], ονομάστηκε έτσι από την αρχική της έδρα, τη νήσο της [[Δήλος|Δήλου]], όπου συναντήσεις διεξάγονταν σε έναν ναό κι όπου τηρούταν το κοινό ταμείο των συμμαχικών πόλεων. Το τελευταίο μεταφέρθηκε στην Αθήνα από τον [[περικλής|Περικλή]] το [[454 π.Χ.]]<ref name="Thu96">Θουκυδίδης, «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου», Ι, 96</ref>
 
 
Ανώνυμος χρήστης