Διαφορά μεταξύ των αναθεωρήσεων του «Ναός της Αφαίας»

==Ναός==
[[File:Plan Aphaia sanctuary-en.svg|thumb|right|300 px|Σχέδιο κάτοψης του ναού της Αφαίας]]
[[File:Aphaia pediment 5 central Glyptothek Munich.jpg|thumb|right|Λεπτομέρεια από τα γλυπτά του ναού της Αφαίας, που εκτίθενται στη [[Γλυπτοθήκη του Μονάχου]].]]
Ο ναός που σώζεται σήμερα χρονολογείται γύρω στο 500-490 π.Χ.: είναι ο δεύτερος, καθώς ο πρωιμότερος [[δωρικός ρυθμός|δωρικός]] χρονολογείται στο 570-560 π.Χ. και καταστράφηκε από πυρκαγιά γύρω στο 510 π.Χ. Βαθμιαία το ιερό της Αφαίας παρήκμασε μετά και την αθηναϊκή κυριαρχία στην Αίγινα και μόνο κάποιες επισκευές έγιναν τον 4ο αι. π.Χ. Μέχρι το τέλος του 2ου αιώνα είχε πια εγκαταλειφθεί. Ο ναός θεωρείται ως κορυφαία δημιουργία της αρχαϊκής αρχιτεκτονικής και πιστεύεται ότι αποτέλεσε το ναό πρότυπο για τους αρχιτέκτονες του [[Παρθενώνας|Παρθενώνα]], [[Ικτίνος|Ικτίνο]] και [[Καλλικράτης|Καλλικράτη]].
 
Γύρω στον 3ο αι. μ.Χ. αφαιρέθηκαν οι μεταλλικοί σύνδεσμοι που συγκρατούσαν τα αρχιτεκτονικά μέλη του ναού κι έτσι κάποια τμήματά του κατέρρευσαν.
 
Η πρώτη έρευνα έγινε το 1811 από τον Άγγλο αρχιτέκτονα Cockerell και το Γερμανό [[βαρόνος|βαρώνο]] von Hallerstein, που επισκέφθηκαν το χώρο και ανέσκαψαν τα γλυπτά των αετωμάτων, τα οποία μετέφεραν στην [[Ιταλία]], πουλήθηκαν στον [[Λουδοβίκος Α΄ της Βαυαρίας|Λουδοβίκο Α' της Βαυαρίας]] και έτσι το 1828 κατέληξαν στο [[Μόναχο]], όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα και εκτίθενται στη [[Γλυπτοθήκη του Μονάχου]]. Συστηματική ανασκαφή του μνημείου πραγματοποιήθηκε από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο το 1901, υπό την εποπτεία των Ad. Furtwangler και H. Thiersch και αργότερα, το 1964-1981, του D. Ohly. Τα έτη 1956-1957 έγιναν αναστηλωτικές εργασίες από τον Α. Ορλάνδο και τον Ε. Στίκα.
 
Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών υπάρχουν λίγα κομμάτια επηρεασμένα από τη χαλκοπλαστική σχολή που άκμασε στο τέλος της αρχαϊκής περιόδου στην Αίγινα.
75.729

επεξεργασίες