Άνοιγμα κυρίου μενού

Αλλαγές

καμία σύνοψη επεξεργασίας
 
[[File:Rafael de Nogales Mendez.png|left|180px|thumb|Ο [[Ραφαέλ δε Νογκάλες Μέντεζ]] (Rafael de Nogales Mendez) ήταν αξιωματικός, από τη [[Βενεζουέλα]], ο οποίος υπηρέτησε στον οθωμανικό στρατό και συμμετείχε στην πολιορκία του Βαν. Μετά τον πόλεμο, έγραψε για την μάχη και τα επακόλουθά της.]]
 
 
Στις 27 Μαΐου 1915, κατά τη διάρκεια της ρωσικής επίθεσης, ο [[Οθωμανική Αυτοκρατορία|Οθωμανός]] υπουργός Εσωτερικών [[Ταλαάτ πασάς|Μεχμέτ Ταλαάτ Πασάς]] διέταξε σύμφωνα με το «Νόμο Τεχίρ» (Tehcir Law, που προέβλεπε "deportation" ή "forced displacement") την απέλαση ή αναγκαστική εκτόπιση όλων των Αρμενίων έξω από την περιοχή προς τη [[Συρία]] και τη [[Μοσούλη]].
 
Το υπόλοιπο διάστημα της χρονιάς αυτής δαπανήθηκε από τους Τούρκους σε οργανωτικές και λειτουργικές αλλαγές στο μέτωπο του Καυκάσου. Ήταν μεγάλη η τύχη για τους Οθωμανούς στρατιωτικούς διοικητές, καθώς οι Ρώσοι ήταν αρκετά ήσυχοι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Ο βαρύς χειμώνας του 1916-1917 ήταν επίσης εξαιρετικά σκληρός και έκανε σχεδόν ανέφικτη την όποια πολεμική δραστηριότητα.
 
===1917===
Η στρατιωτική κατάσταση δεν άλλαξε κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1917. Τα ρωσικά σχέδια για νέα επίθεση έμειναν αστήρικτα. Εν τω μεταξύ, η Ρωσία βρισκόταν σε πολιτική και κοινωνική αναταραχή γεγονός που επηρέαζε και τις τάξεις του στρατού. Το χάος που προκλήθηκε από τη [[Ρωσική Επανάσταση]] θέτει τέρμα σε όλες τις ρωσικές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις άρχισαν να αποσύρονται. Ούτε οι Ρώσοι στρατιώτες, ούτε οι Ρώσοι πολίτες ήθελαν να συνεχίσουν τον πόλεμο. Ο ρωσικός στρατός αργά-αργά αποσυντέθηκε. Ξεκινώντας από την άνοιξη του 1917, η κατάσταση ήταν εντελώς μειονεκτική, καθώς τύφος, σκορβούτο και άλλες παρόμοιες ασθένειες, προερχόμενες από την κακή υγιεινή και διατροφή, άρχισαν να παρουσιάζονται συχνά στη Ρωσική Στρατιά Καυκάσου.<ref>{{cite book |last=Serge |first=Victor |title=Year One of The Russian Revolution |location=Chicago |publisher=Holt, Rinehart and Winston |year=1972 |isbn=0-7139-0135-7 |page=193 }}</ref>
 
Μέχρι τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, δεν θα μπορούσε να φανταστεί κάποια άλλη στρατιωτική επιχείρηση στον Καύκασο. Μετά τη [[Μάχη του Σαρίκαμις]], οι οθωμανικές μονάδες ήταν "σχεδόν πάντα" σε άθλια κατάσταση προσπαθώντας να κρατήσουν, τις πάνω αριστερά περιοχές στο χάρτη, ως κατεχόμενα οθωμανικά εδάφη. Οι οθωμανικές δυνάμεις επίσης δεν μπορούσαν να επωφεληθούν από αυτή την κατάσταση της Ρωσίας, κατά τη διάρκεια του 1917, καθώς οι μονάδες τους δεν ήταν πλέον σε καλή κατάσταση. Ο Ενβέρ Πασάς, μετέφερε πέντε Μεραρχίες εκτός αυτής της περιοχής, λόγω της πίεσης από τους Βρετανούς στην Παλαιστίνη και την Μεσοποταμία.
 
Την 1η Μαρτίου1917, η "Πρώτη Οδηγία", η οποία δόθηκε από το "Σοβιέτ της Πετρούπολης των Αντιπροσώπων Εργατών και Στρατιωτών" περιλάμβανε παραγράφους που οραματίζονταν τον εκδημοκρατισμό του στρατού. Αυτή η γραπτή εντολή ζητούσε να ενεργοποιηθούν οι στρατιωτικές μονάδες για να εκλέξουν τους εκπροσώπους τους. Στις 9 Μαρτίου του 1917 συστάθηκε η [[Ειδική Επιτροπή της Υπερκαυκασίας]] (Special Transcaucasian Committee, 1917) με το μέλος της Κρατικής Δούμας [[Βασίλι Χαρλαμόφ]] (Vasily Akimovich Kharlamov, 1875–1957) ως πρόεδρο, για να αντικαταστήσει τον αυτοκρατορικό αντιβασιλέα, Μέγα δούκα Νικόλαος Νικολάγιεβιτς, από τη [[Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση]] (Russian Provisional Government) ως το ανώτατο όργανο του σώματος της κοινωνίας των πολιτών στην [[Υπερκαυκασία]]. Η νέα κυβέρνηση επανατοποθέτησε τον στρατηγό Γιουντένιτς στη Κεντρική Ασία, αλλά σύντομα ο Γιουντένιτς μετά την ανάθεση αυτή, απολύθηκε από το στρατό.
 
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η προσωρινή διοίκηση [[Κατοχή της τουρκικής Αρμενίας|της κατεχόμενης Αρμενίας]] (Occupation of Turkish Armenia, 1915–1918) χρηματοδότησε διάσκεψη προκειμένου να εξετασθούνδιάφορα μέτρα έκτακτης ανάγκης και εγκρίθηκαν σχέδια για να σχηματισθεί πολιτοφυλακή 20.000 ανδρών, υπό τον [[Αντρανίκ Οζανιάν]], ως τον Δεκέμβριο του 1917. Ο πολιτικός επίτροπος (κομισάριος) Δρ Χακόμπ Ζαβρίεφ (Dr. Hakob Zavriev) προήγαγε τον [[Αντρανίκ Οζανιάν|Αντρανίκ]] σε υποστράτηγο. Η 1η Ταξιαρχία της Μεραρχίας του Αντρανίκ αποτελείτο από τα συντάγματα του [[Ερζινκάν]] (Erzincan ή Erzinjan) και του [[Ερζερούμ]] (Erzurum). Η 2η Ταξιαρχία αποτελείτο από τα συντάγματα του [[Χίνις|Κους]] (Hınıs ή Khnus) και [[Αλασκέρτ]] Alashkert (Eleşkirt ή Alashkert). Η 3η Ταξιαρχία αποτελείτο από τα συντάγματα του [[Βαν (Τουρκία)|Βαν]] και το έφιππο από το [[Σουλεϊμανλί]] (Süleymanlı ή Zeytoun).
 
[[File:Armenianmothermourning.jpg|left|thumb|Αρμένισα μάνα, θρηνεί πάνω από τις σωρούς των πέντε παιδιών της.]]
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1917, ο ρωσικός στρατός στην περιοχή ήταν πλέον έτοιμος να διαλυθεί εντελώς, είχε χάσει τον έλεγχο και η τάση των κατοίκων για λεηλασίες είχε αυξηθεί. Προς το τέλος του φθινοπώρου, ο Γενικός Αρχηγός του Μετώπου του Καυκάσου Πρζχιβάλσκι (Przhevalskii) είχε ήδη παραγγείλει την ένταξη ανδρών από την Αρμενία και την Γεωργία εντός του στρατού για να επιβραδύνει την αποσύνθεση. Τα προβλήματα της αποστράτευσης της Ρωσικής Στρατιάς (σε όλα τα πολεμικά μέτωπα οι ρωσικές δυνάμεις παρουσίαζαν τα ίδια προβλήματα) επιταχύνουν το τέλος της ρωσικής κυβέρνησης και βοηθούν τους [[Μπολεσβίκοι|Μπολσεβίκους]] να ανέλθουν στην εξουσία πιο εύκολα. Τον Νοέμβριο του 1917 η πρώτη κυβέρνηση της ανεξάρτητης [[Υπερκαυκασία]]ς ιδρύθηκε στην [[Τιφλίδα]], καθώς το "Επιτροπάτο της Υπερκαυκασίας" (Transcaucasian Commissariat ή Transcaucasian Sejm ή Transcaucasian Democratic Federative Republic, 1918) αντικαθιστούσε την "Επιτροπή της Υπερκαυκασίας" (Transcaucasian Committee), μετά την κατάληψη της εξουσίας των Μπολσεβίκων στην [[Αγία Πετρούπολη]].
 
Το "Επιτροπάτο της Υπερκαυκασίας", διοικούνταν από τον [[Γεωργιανός|Γεωργιανό]] [[Μενσεβίκος|Μενσεβίκο]], [[Νικολάι Τσχεΐτζε]] (Nikolay Chkheidze, 1864–1926). Αλλά το "Επιτροπάτο της Υπερκαυκασίας", δεν εμπόδισε την υποβάθμιση των δυνάμεων, στην περιοχή, σε ακόμα μικρότερες εθνικές δυνάμεις. Ενώ οι Αρμένιοι απέστειλαν εκπροσώπους στο "Επιτροπάτο της Υπερκαυκασίας", την ίδια στιγμή οι ηγέτες της Ανατολικής Αρμενίας στο [[Γερεβάν]] προσπάθησαν να συστήσουν Αρμενικό Σώμα Στρατού. Οι Αρμένιοι σχεδίαζαν να στηρίξουν την ύπαρξή τους βασιζόμενοι σε μια πολιτική στρατηγική υποστήριξης των Συμμάχων και της Ρωσίας και να θεσπίσουν τον εθνικό τους στρατό με την υποστήριξη της Ρωσίας.<ref>{{cite book |first=W. E. D. |last=Allen |first2=Paul |last2=Muratoff |title=Caucasian Battlefields: A History of Wars on the Turco-Caucasian Border, 1828–1921 |location=Nashville |publisher=Battery Press |year=1999 |page=458 |isbn=0-89839-296-9 }}</ref>
Ο στρατηγός [[Τόφμας Ναζαρμπεκιάν]] επελέγη ως διοικητής. Η ηγεσία του [[Γερεβάν]] ανέθεσε την 1η Μεραρχία, υπό τον στρατηγό [[Χριστόφορ Αρατάτοφ]] (Christophor Araratov, 1876–1937) με τα συντάγματα: 1ο του Ερζερούμ και Ερζινκάν, 2ο του Κους, 3ο του Γερεβάν και 4ο του Ερζινκάν και του Γερεβάν. Δόθηκε επίσης η διοίκηση της 2ης Μεραρχίας στο συνταγματάρχη [[Μόφσες Σιλικιάν]] (Movses Silikyan, 1862–1937) με τα συντάγματα: 5ο του Βαν, 6ο του Γερεβάν, 7ο και 8ο της [[Αλεξανδρούπολη Αρμενίας|Αλεξανδρούπολης]] της Αρμενίας (Alexandropol Armenia ή Gyumri).
 
Ο Αρχηγός του Επιτελείου του Αρμενικού Σώματος ήταν ο στρατηγός Βικίνσκι (Vickinski). Οι δυο αυτές Μεραρχίες, που είχαν από τέσσερα συντάγματα η καθεμία, είχαν επίσης ως υποστήριξη τρία ακόμη τακτικά συντάγματα και ένα σύνταγμα εφεδρείας. Η συνολική δύναμη ήταν 32.000 στρατολογημένοι άνδρες. Εκτός από αυτές τις τακτικές στρατιωτικές δομές υπήρχε και οπλισμένη πολιτοφυλακή που είχε συγκροτηθεί από τον άμαχο πληθυσμό, της τάξης των 40.000 με 50.000 πολιτών. Μόνο στην περιοχή του [[Μπακού]] ο ρωσικός στρατός είχε αφήσει 160 κανόνια, 180 πολυβόλα όπλα και περί τα 160 εκατομμύρια φυσίγγια σε Αρμένιους εθελοντές.<ref>{{cite book |first=Antranig |last=Chalabian |title=General Andranik and the Armenian Revolutionary Movement |location=Southfield, MI |publisher= |year=1988 |isbn= |page=318 }}{{Self-published inline|date=April 2014}}</ref>
 
Στις 23 Οκτωβρίου 1917, κατά τη διάρκεια της [[Ρωσική Επανάσταση|Οκτωβριανής Επανάστασης]] η στρατιωτική κατάσταση στην "πρώτη γραμμή" είχε ως εξής: Η 3η Οθωμανική Στρατιά προστάτευε περί τα 190 χιλιόμετρα στην περιοχή από τα Όρη Μουνζούρ (Munzur Mountains) προς τη [[Μαύρη Θάλασσα]] με 66 τάγματα, 177 πολυβόλα όπλα και 157 κανόνια. Τα πολυβόλα, τα ζώα μεταφοράς, οι προμήθειες και ο ρουχισμός ήταν όλα σε προβληματική κατάσταση. Η Ρωσία είχε ενισχύσει το [[Ερζουρούμ]] και την [[Τραπεζούντα]]. Η Ρωσία είχε επίσης 9 πολεμικά αεροπλάνα, ενώ οι Οθωμανοί είχαν μόνο 3 αεροπλάνα αντίστοιχα. Η τοποθέτηση των ρωσικών δυνάμεων ήταν στη γραμμή, από τα δυτικά της Τραπεζούντας, κατά μήκος της διόδου Ερζινκάν - Κιμά (Erzincan-Kemah), περνώντας από νότια του Τουνσελί (Tunceli) και του ποταμού Μουράτ (Murat River) προς την [[Λίμνη Βαν]] και το [[Μπασκάλε]] (Başkale). Σε αυτή τη γραμμή, ο ρωσικός στρατός εναντίον της 3ης Οθωμανικής Στρατιάς είχε 86.000 πολεμιστές και 146 κανόνια. Η κατάσταση ήταν έωλη.<ref>{{cite book |first=Stefanos |last=Yerasimos |title=Kurtulus Savası’nda Türk-Sovyet iliskileri 1917–1923 |location=Istanbul |publisher=Boyut Kitapları |year=2000 |isbn=975-521-400-3 |page=11 |language=tr}}</ref>
 
Στις 5 Δεκεμβρίου 1917, με την [[Ανακωχή του Ερζινκάν]] (Armistice of Erzincan) και τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, που υπεγράφη μεταξύ των Ρώσων και των Οθωμανών στο [[Ερζινκάν]] έληξαν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.<ref>{{cite book |first=Tadeusz |last=Swietochowski |title=Russian Azerbaijan 1905–1920: The Shaping of National Identity in a Muslim Community |location=New York |publisher=Cambridge University Press |year=1985 |isbn=0-521-26310-7 |page=119 }}</ref>
 
Μεταξύ Δεκεμβρίου 1917 και έως τις 7 Φεβρουαρίου 1918, τα συντάγματα του Αρμενικού Σώματος αμέσως απομακρύνθηκαν. Οι Ρώσοι στρατιώτες άφησαν τον εξοπλισμό και τα όπλα τους στους Αρμένιους και μέχρι τα τέλη του 1917 δεν υπήρχε πλέον αποτελεσματική ρωσική στρατιωτική δύναμη στην περιοχή.
 
Στις αρχές του 1918, οι Σύμμαχοι και οι άλλες συμμαχικές δυνάμεις της περιοχής, οι Κοζάκοι στο νότο, οι Γεωργιανοί, οι Πόντιοι και οι Αρμένιοι ήταν πρόθυμοι να οικοδομήσουν μια γραμμή αντίστασης εναντίον των Οθωμανών. Σε περίπτωση συμφωνίας μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αυτή ήταν η μόνη στρατηγική: Να συνεχίσουν να αγωνίζονται κατά των Οθωμανών.<ref>{{cite book |first=Bülent |last=Gökay |title=A Clash of Empires: Turkey between Russian Bolshevism and British Imperialism, 1918–1923 |location=London |publisher=Tauris Academic Studies |year=1997 |isbn=1-86064-117-2 |page=12 }}</ref> Οι Αρμένιοι οι οποίοι διατήρησαν τη θέση τους στην περιοχή, μετά την αποχώρηση των Ρώσων στρατιωτών, από το Μέτωπο του Καυκάσου είχαν λάβει οικονομική υποστήριξη, με 1 εκατομμύριο ρούβλια, από τη Βρετανία.<ref>{{cite book |last=Çaglayan |first=Kaya Tuncer |title=British Policy Towards Transcaucasia 1917–1921 |location=Istanbul |publisher=Isis Press |year=2004 |isbn=975-428-290-0 |page=52 }}</ref>
 
==Δείτε επίσης==
5.901

επεξεργασίες